Diluwari supaya Dadi Kagungane Sang Rama

Torèt iku becik, lan iku sing dadi prekarané. Paulus nganggo hukum bebojoan kanggo nerangaké kabébasan supaya dadi kagungané Rama kita, banjur nggambaraké jebakan iku saka njero: kepéngin sing becik, nindakaké sing ala, nyawang awak sing kapérang dadi loro kalah. Pambengoké dudu piwulang nanging kesel: sapa sing bakal ngluwari aku?

Pasal 7.

Apa kowe padha ora ngerti, para sadulur — aku iki ngomong karo wong-wong kang ngerti angger-angger — yen angger-angger iku mung mrentah marang wong sasuwene wong iku isih urip? Wong wadon kang wis omah-omah iku kaiket dening angger-angger marang somahe sasuwene somahe isih urip; nanging yen somahe mati, wong wadon mau luwar saka angger-angger bab somah. Sasuwene somahe isih urip, wong wadon mau diarani wong wadon kang laku jina yen dadi somahe wong lanang liya; nanging yen somahe mati, dheweke luwar saka angger-angger mau — dadi dudu wong kang laku jina yen dheweke omah-omah karo wong lanang liya. Mulane, para sadulurku, kowe uga wis dipateni tumrap angger-angger lumantar sarirane Sang Kristus, supaya dadi kagungane liyane — yaiku Panjenengane kang wis katangekake saka ing antarane wong mati — supaya kita padha metokake woh kanggo Rama kita. Awit nalika kita isih urip ing daging, hawa nepsune dosa, kang kagugah dening angger-angger, padha makarya ing badan kita, metokake woh kanggo pati. Nanging saiki kita wis diluwari saka angger-angger, mati tumrap apa kang mbanda kita, supaya kita padha ngabekti kanthi cara anyar saka Sang Roh, dudu cara lawas saka tulisan angger-angger.

Angger-angger Mbukak Pangwasane Dosa

Yen mangkono, apa kang bakal kita kandhakake? Apa angger-angger iku dosa? Babar pisan ora! Nanging aku ora bakal wanuh marang dosa kajaba lumantar angger-angger — lan aku uga ora bakal ngerti apa kang diarani melik, saupama angger-angger ora ngandika: “Aja melik marang barang kang dudu duwekmu.” Nanging dosa, kang ngrebut dalan lumantar pepakon mau, nukulake sakabehing pepinginan melik ing jeroku. Awit tanpa angger-angger, dosa iku mati. Dhek biyen aku urip tanpa angger-angger; nanging bareng pepakon mau teka, dosa urip maneh, lan aku mati. Aku banjur nemu, yen pepakon kang mesthine nggawa urip iku, malah nggawa pati. Awit dosa, kang ngrebut kalodhangan lumantar pepakon mau, ngapusi aku, lan lumantar pepakon mau mateni aku. Dadi, angger-angger iku suci, lan pepakon iku suci, bener lan becik.

Yen mangkono, apa kang becik iku nggawa pati marang aku? Babar pisan ora! Nanging dosa — supaya katon minangka dosa — nukulake pati ing aku lumantar apa kang becik, supaya lumantar pepakon mau dosa dadi dosa kang banget-banget. Awit kita padha ngerti, yen angger-angger iku asipat rohani, nanging aku iki asipat kadagingan, didol ing sangisore dosa. Aku ora ngerti apa kang daklakoni; awit aku ora nglakoni apa kang dakkarepake, nanging apa kang daksengiti, iku malah daklakoni. Yen aku nglakoni apa kang ora dakkarepake, aku ngakoni yen angger-angger iku becik. Dadi saiki, dudu aku maneh kang nglakoni iku, nanging dosa kang manggon ing jeroku. Awit aku ngerti, yen ora ana barang becik kang manggon ing jeroku — yaiku ing dagingku. Awit aku kepengin nglakoni kabecikan, nanging ora bisa nindakake. Awit aku ora nglakoni kabecikan kang dakkarepake, nanging piala kang ora dakkarepake — iku malah terus daklakoni. Saiki yen aku nglakoni apa kang ora dakkarepake, dudu aku maneh kang nglakoni, nanging dosa kang manggon ing jeroku kang nglakoni. Dadi aku nemu angger-angger iki: nalika aku kepengin nglakoni kabecikan, piala wis cedhak ing sandhingku. Awit ing batinku aku bungah marang angger-anggere Rama kita. Nanging aku weruh angger-angger liya ing badanku, kang perang nglawan angger-anggere akalku lan nawan aku marang angger-anggere dosa kang makarya ing badanku. Aku iki wong kang banget cilakane! Sapa kang bakal ngluwari aku saka badan pati iki? Saos sokur marang Rama kita lumantar Gusti Yesus Kristus, Gusti kita! Dadi, aku dhewe ngabekti marang angger-anggere Rama kita kanthi akalku, nanging kanthi dagingku, marang angger-anggere dosa.