Mga Roma 7

7 ¹O hindi ba ninyo alam, mga kapatid—nagsasalita ako sa mga taong nakakaalam ng kautusan—na ang kautusan ay may kapangyarihan sa isang tao habang siya'y nabubuhay? ²Ang isang babaeng may asawa ay nakatali sa batas sa kanyang asawa habang ito'y nabubuhay; ngunit kung mamatay ang asawa, malaya na siya sa batas ng pag-aasawa. ³Habang nabubuhay ang kanyang asawa, tatawagin siyang babaeng mangangalunya kung siya'y magpakasal sa ibang lalaki; ngunit kung mamatay ang asawa, malaya na siya sa batas na iyon—at hindi mangangalunya kung siya'y magpakasal sa iba. ⁴Kaya nga, mga kapatid ko, kayo man ay ipinapatay na rin sa kautusan sa pamamagitan ng katawan ni Cristo, upang mapabilang sa iba—sa kanya na binuhay mula sa mga patay—nang sa gayon ay makapamunga tayo para sa ating Ama. ⁵Sapagkat noong tayo'y nasa laman, ang mga pagnanasa ng kasalanan, na pinukaw ng kautusan, ay gumagawa sa ating mga katawan upang mamunga para sa kamatayan. ⁶Ngunit ngayon ay pinalaya na tayo sa kautusan, patay na sa kung ano ang gumapos sa atin, upang maglingkod tayo sa bagong paraan ng Espiritu, hindi sa lumang paraan ng nasusulat na batas.

Inilalantad ng Kautusan ang Kapangyarihan ng Kasalanan

⁷Ano ngayon ang ating sasabihin? Kasalanan ba ang kautusan? Huwag nawang mangyari! Gayunman, hindi ko sana nakilala ang kasalanan kung hindi sa pamamagitan ng kautusan—ni hindi ko sana nakilala ang pag-iimbot, kung hindi sinabi ng kautusan, “Huwag mong pag-imbutan ang hindi sa iyo.” ⁸Ngunit ang kasalanan, sa pagsamantala sa pagkakataong dulot ng utos, ay lumikha sa akin ng lahat ng uri ng maimbot na pagnanasa. Sapagkat kung walang kautusan, ang kasalanan ay patay. ⁹Minsan ako'y nabuhay nang walang kautusan; ngunit nang dumating ang utos, ang kasalanan ay nabuhay, at ako'y namatay. ¹⁰Natuklasan kong ang mismong utos na nilayong magdulot ng buhay ay siya palang nagdulot sa akin ng kamatayan. ¹¹Sapagkat ang kasalanan, sa pagsamantala sa pagkakataong dulot ng utos, ay dinaya ako, at sa pamamagitan ng utos ay pinatay ako. ¹²Kaya nga, ang kautusan ay banal, at ang utos ay banal at matuwid at mabuti.

¹³Kung gayon, ang mabuti ba ang nagdulot sa akin ng kamatayan? Tiyak na hindi! Sa halip, ang kasalanan—upang malantad na kasalanan—ang lumikha ng kamatayan sa akin sa pamamagitan ng mabuti, upang sa pamamagitan ng utos ay maging lubhang makasalanan ang kasalanan. ¹⁴Sapagkat alam nating ang kautusan ay espirituwal, ngunit ako'y makalaman, ipinagbili sa ilalim ng kasalanan. ¹⁵Hindi ko maunawaan ang aking ginagawa; sapagkat hindi ko ginagawa ang nais ko, kundi ang kinamumuhian ko ang siya kong ginagawa. ¹⁶Kung ginagawa ko ang hindi ko nais, sang-ayon ako na ang kautusan ay mabuti. ¹⁷Kaya ngayon, hindi na ako ang gumagawa nito, kundi ang kasalanang naninirahan sa akin. ¹⁸Sapagkat alam kong walang mabuting naninirahan sa akin—ibig sabihin, sa aking laman. Sapagkat nais kong gumawa ng mabuti ngunit hindi ko ito magawa. ¹⁹Sapagkat hindi ko ginagawa ang mabuting nais ko, kundi ang masamang hindi ko nais—iyan ang patuloy kong ginagawa. ²⁰Ngayon, kung ginagawa ko ang hindi ko nais, hindi na ako ang gumagawa nito, kundi ang kasalanang naninirahan sa akin ang gumagawa nito. ²¹Kaya natuklasan ko ang batas na ito: kapag nais kong gumawa ng mabuti, ang masama ay nasa malapit lamang. ²²Sapagkat sa aking kalooban ay nasisiyahan ako sa kautusan ng ating Ama. ²³Ngunit nakikita ko ang ibang batas sa aking katawan, na nakikidigma laban sa batas ng aking isip at binibihag ako sa batas ng kasalanang gumagawa sa aking katawan. ²⁴Napakaaba kong tao! Sino ang magliligtas sa akin mula sa katawang ito ng kamatayan? ²⁵Salamat sa ating Ama sa pamamagitan ni Jesus Cristo na ating Panginoon! Kaya nga, ako mismo ay naglilingkod sa kautusan ng ating Ama sa aking isip, ngunit sa aking laman, sa kautusan ng kasalanan.