Ji bo ku Em Yên Bav Bin, Azad Bûne

Şerîet qenc e, û pirsgirêk jî tam ev e. Pawlos qanûna zewacê bi kar tîne da ku azadbûnê rave bike, azadbûna ji bo ku em yên Bavê me bibin, paşê dafikê ji hundir ve wesif dike: xwestina qenciyê, kirina xerabiyê, dîtina têkçûna hundirekî parçebûyî. Hawar ne hînkirin e lê westan e: kî wê min rizgar bike?

Beş 7.

Yan hûn nizanin, birano — ez bi mirovên ku şerîetê dizanin re diaxivim — ku şerîet tenê heta ku mirovek sax e, li ser wî desthilatdarî dike? Jineke zewicî bi şerîetê heta ku mêrê wê sax e, bi mêrê xwe ve girêdayî ye; lê heke ew bimire, ew ji şerîeta mêr azad e. Heta ku mêrê wê sax e, heke ew bibe jina mirovekî din, jê re jinebî tê gotin; lê heke mêrê wê bimire, ew ji wê şerîetê azad e — heke ew bi mirovekî din re bizewice, ne jinebî ye. Loma, birano û xwişkino, bi laşê Mesîh re hûn jî ji bo şerîetê hatin kuştin, da ku hûn yên yekî din bin — yê ku ji nav miriyan hatiye rakirin — da ku em ji bo Bavê me ber bidin. Çimkî gava ku em di nav goşt de bûn, hewesên gunehan, yên ku bi şerîetê dihejandin, di laşên me de dixebitîn ku ji bo mirinê ber bidin. Lê niha em ji şerîetê azad in, ji wê tiştê ku me girêdayî dihişt mirî ne, da ku em bi awayê nû yê Ruh xizmetê bikin, ne bi awayê kevn yê peyva nivîsandî.

Şerîet Hêza Gunehan Eşkere Dike

Vêca em çi bibêjin? Ma şerîet guneh e? Qet! Lê min guneh nas nedikir ji bilî bi şerîetê — û min çavbirçîtî nas nedikir, heke şerîetê negota: “Çavbirçîtiya tiştê ku ne yê te ye meke.” Lê guneh, bi riya emrê derfetek girt û di min de her çavbirçîtiya çavnebariyê peyda kir. Çimkî ji bilî şerîetê, guneh mirî ye. Carekê ez ji bilî şerîetê sax bûm; lê gava ku emir hat, guneh vejiya, û ez mirim. Min dît ku her ew emrê ku ji bo jiyanê hatibû dayîn, bi rastî mirin anî. Çimkî guneh, bi riya emrê derfet girt, ez xapandim, û bi riya emrê ez kuştim. Loma, şerîet pîroz e, û emir pîroz û rast û baş e.

Vêca ma tiştê baş ji min re mirin anî? Qet na! Lê guneh — da ku wekî guneh eşkere bibe — bi riya tiştê baş di min de mirin peyda kir, da ku bi riya emrê guneh gelekî gunehkar bibe. Çimkî em dizanin ku şerîet ruhanî ye, lê ez goştî me, di bin gunehan de hatime firotin. Ez fêm nakim ka ez çi dikim; çimkî ez wê tiştê ku dixwazim nakim, lê ez wê tiştê ku jê nefret dikim, dikim. Heke ez wê tiştê ku naxwazim bikim, ez qebûl dikim ku şerîet baş e. Loma niha, ne êdî ez im ku wê dikim, lê gunehê ku di min de dijî. Çimkî ez dizanim ku di min de — ango di goştê min de — tu tiştê baş najî. Çimkî ez dixwazim ku başiyê bikim, lê nikarim wê bi cih bînim. Çimkî ez başiya ku dixwazim nakim, lê xerabiya ku naxwazim — ew tiştê ku ez berdewam dikim. Vêca heke ez wê tiştê ku naxwazim bikim, ne êdî ez im ku wê dikim, lê gunehê ku di min de dijî wê dike. Loma ez vê şerîetê dibînim: gava ku ez dixwazim başiyê bikim, xerabî nêzîk e. Çimkî di hundurê xwe de ez bi şerîeta Bavê me kêfxweş dibim. Lê ez di laşê xwe de şerîeteke din dibînim, ku li dijî şerîeta hişê min şer dike û min dîl digire bo şerîeta gunehan ya ku di laşê min de dixebite. Ez çi mirovekî bêbext im! Kî wê min ji vî laşê mirinê rizgar bike? Spas ji Bavê me re bi riya Îsa Mesîh Xudanê me! Loma, ez bi xwe bi hişê xwe xizmeta şerîeta Bavê me dikim, lê bi goştê xwe, xizmeta şerîeta gunehan.