ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା କଦାପି ବିଫଳ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ

ଯଦି ସମସ୍ତେ ଦୋଷୀ, ତେବେ କʼଣ ଇସ୍ରାଏଲର ବିଶେଷ ଅଧିକାର ମୂଲ୍ୟହୀନ ଥିଲା? ନା। କିନ୍ତୁ କେହି ଛାଡ଼ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହା ଦର୍ଶାଇବା ପାଇଁ ପାଉଲ ଶାସ୍ତ୍ରବାକ୍ୟ ଉପରେ ଶାସ୍ତ୍ରବାକ୍ୟ ଥାକ କରନ୍ତି। ଏକୋଇଶ ପଦରେ ମୋଡ଼ ଆସେ: ଆମ ପିତା ବ୍ୟବସ୍ଥା ବିନା, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିନାମୂଲ୍ୟରେ ଧାର୍ମିକ ଗଣନ୍ତି। ତେଣୁ ଗର୍ବ କରିବାକୁ ଆଉ କୌଣସି ସ୍ଥାନ ନାହିଁ।

ଅଧ୍ୟାୟ 3।

ତେବେ ଯିହୁଦୀର କି ବିଶେଷତ୍ଵ ଅଛି? ଅବା ସୁନ୍ନତର କି ମୂଲ୍ୟ ଅଛି? ସର୍ବପ୍ରକାରେ ବହୁତ ଅଛି। ପ୍ରଥମତଃ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବାକ୍ୟସମୂହ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ଗଚ୍ଛିତ ହୋଇଥିଲା। ତେବେ କଅଣ? ଯଦି କେହି କେହି ଅବିଶ୍ଵସ୍ତ ହେଲେ, ତେବେ ସେମାନଙ୍କ ଅବିଶ୍ଵସ୍ତତା କି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବିଶ୍ଵସ୍ତତାକୁ ବ୍ୟର୍ଥ କରିବ? କଦାପି ନୁହେଁ! ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନୁଷ୍ୟ ମିଥ୍ୟାବାଦୀ ହେଲେ ହେଁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ସତ୍ୟ ହେଉନ୍ତୁ। ଯେପରି ଲେଖାଅଛି, “ତୁମ୍ଭ ବାକ୍ୟରେ ତୁମ୍ଭେ ଧାର୍ମିକ ବୋଲି ପ୍ରମାଣିତ ହୁଅ, ପୁଣି ବିଚାରିତ ହେବା ବେଳେ ଜୟଲାଭ କର।”

କିନ୍ତୁ ଯଦି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଅଧର୍ମ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଧାର୍ମିକତାକୁ ଆହୁରି ପ୍ରକାଶ କରେ, ତେବେ ଆମ୍ଭେମାନେ କଅଣ କହିବା? ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଉପରେ କ୍ରୋଧ ବର୍ତ୍ତାଇବା ନିମନ୍ତେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା କି ଅନ୍ୟାୟୀ? (ମୁଁ ମନୁଷ୍ୟର ରୀତି ଅନୁସାରେ କହୁଅଛି।)। କଦାପି ନୁହେଁ! କାରଣ ତାହାହେଲେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା କିପରି ଜଗତର ବିଚାର କରିବେ? କିନ୍ତୁ ଯଦି ମୋହର ମିଥ୍ୟା ଦ୍ଵାରା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସତ୍ୟ ତାହାଙ୍କ ମହିମା ନିମନ୍ତେ ଆହୁରି ଉଚ୍ଛୁଳି ଉଠେ, ତେବେ ମୁଁ ଏବେ ସୁଦ୍ଧା ପାପୀ ବୋଲି କାହିଁକି ବିଚାରିତ ହେଉଅଛି? ଆଉ କେତେକ ଯେପରି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ନିନ୍ଦା କରି କହନ୍ତି, “ଭଲ ଘଟୁ ବୋଲି ଆସ, ଆମ୍ଭେମାନେ ମନ୍ଦ କରୁ,” ସେପରି ଆମ୍ଭେମାନେ କାହିଁକି ନ କହିବା? ସେମାନଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ନ୍ୟାଯ୍ୟ ଅଟେ।

କେହି ଧାର୍ମିକ ନୁହେଁ

ତେବେ କଅଣ? ଆମ୍ଭେମାନେ କି ଅଧିକ ଉତ୍ତମ? ମୋଟେ ନୁହେଁ—କାରଣ ଯିହୁଦୀ ହେଉନ୍ତୁ କି ଗ୍ରୀକ୍‍ ହେଉନ୍ତୁ, ସମସ୍ତେ ଯେ ପାପର ଅଧୀନ, ଏହା ଆମ୍ଭେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ଅଭିଯୋଗ କରିଅଛୁ, ଯେପରି ଲେଖାଅଛି, “ଧାର୍ମିକ କେହି ନାହିଁ, ଜଣେ ହେଲେ ନାହିଁ; କେହି ବୁଝେ ନାହିଁ; କେହି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଅନ୍ଵେଷଣ କରେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତେ ବିପଥଗାମୀ ହୋଇଅଛନ୍ତି; ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ର ନିଷ୍ଫଳ ହୋଇଅଛନ୍ତି; ଉତ୍ତମ କର୍ମ କରେ, ଏପରି କେହି ନାହିଁ, ଜଣେ ହେଲେ ନାହିଁ। ସେମାନଙ୍କ ଗଳା ମୁକ୍ତ କବର ସ୍ଵରୂପ; ସେମାନେ ଆପଣା ଆପଣା ଜିହ୍ଵା ଦ୍ଵାରା ପ୍ରବଞ୍ଚନା କରନ୍ତି।” “ସେମାନଙ୍କ ଓଷ୍ଠାଧର ତଳେ ସର୍ପର ବିଷ ଥାଏ। ସେମାନଙ୍କ ମୁଖ ଅଭିଶାପ ଓ ତିକ୍ତତାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ। ରକ୍ତପାତ କରିବାକୁ ସେମାନଙ୍କ ଚରଣ ଦ୍ରୁତ; ସେମାନଙ୍କ ପଥରେ ଧ୍ଵଂସ ଓ ଦୁର୍ଦଶା ଅଛି, ପୁଣି ଶାନ୍ତିର ପଥ ସେମାନେ ଜାଣି ନାହାନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଆଗରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଭୟ ନାହିଁ।”

ଆମ୍ଭେମାନେ ଜାଣୁ ଯେ, ବ୍ୟବସ୍ଥା ଯାହା ଯାହା କହେ, ତାହା ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଅଧୀନ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରତି କହେ, ଯେପରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁଖ ବନ୍ଦ ହୁଏ ଓ ସମୁଦାୟ ଜଗତ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଦୋଷୀ ଠାଉରାଏ। ବ୍ୟବସ୍ଥାର କର୍ମ ଦ୍ଵାରା କେହି ତାହାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଧାର୍ମିକ ଗଣିତ ହୁଏ ନାହିଁ; ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦ୍ଵାରା ପାପର ଜ୍ଞାନ ଜନ୍ମେ।

ଯୀଶୁଙ୍କଠାରେ ବିଶ୍ଵାସ ଦ୍ଵାରା ଧାର୍ମିକ ଗଣିତ

କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ବ୍ୟବସ୍ଥା ବିନା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଧାର୍ମିକତା ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଅଛି, ବ୍ୟବସ୍ଥା ଓ ଭାବବାଦୀମାନେ ତାହାର ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଉଅଛନ୍ତି। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଏହି ଧାର୍ମିକତା ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରେ ବିଶ୍ଵାସ ଦ୍ଵାରା, ବିଶ୍ଵାସ କରୁଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ହୁଏ, କାରଣ କୌଣସି ପ୍ରଭେଦ ନାହିଁ, ଯେଣୁ ସମସ୍ତେ ପାପ କରିଅଛନ୍ତି ଓ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ମହିମାର ବିହୀନ ହୋଇଅଛନ୍ତି, ପୁଣି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯୀଶୁଙ୍କଠାରେ ଥିବା ମୁକ୍ତି ଦ୍ଵାରା ତାହାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ବିନାମୂଲ୍ୟରେ ଧାର୍ମିକ ଗଣିତ ହୁଅନ୍ତି। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଯୀଶୁଙ୍କ ରକ୍ତରେ ବିଶ୍ଵାସ ଦ୍ଵାରା ତାହାଙ୍କୁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ବଳି ସ୍ଵରୂପ ଉପସ୍ଥାପିତ କଲେ, ଯେପରି ତାହାଙ୍କ ଧାର୍ମିକତା ପ୍ରକାଶ ପାଏ, କାରଣ ତାହାଙ୍କ ସହିଷ୍ଣୁତାରେ ପୂର୍ବକୃତ ପାପସବୁକୁ ସେ ଉପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ଯେପରି ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟରେ ତାହାଙ୍କ ଧାର୍ମିକତା ପ୍ରକାଶ ପାଏ, ତେଣୁ ସେ ସ୍ଵୟଂ ଧାର୍ମିକ ଓ ଯେକେହି ଯୀଶୁଙ୍କଠାରେ ବିଶ୍ଵାସ କରେ, ତାହାକୁ ଧାର୍ମିକ ଗଣନାକାରୀ ଅଟନ୍ତି।

ତେବେ ଦର୍ପ କରିବାର ସ୍ଥାନ କାହିଁ? ତାହା ଦୂରୀକୃତ ହୋଇଅଛି। କେଉଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦ୍ଵାରା? କର୍ମର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦ୍ଵାରା କି? ନା—ବିଶ୍ଵାସର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦ୍ଵାରା। କାରଣ ଆମ୍ଭେମାନେ ଏହା ସ୍ଥିର କରୁ ଯେ, ମନୁଷ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାର କର୍ମ ବିନା ବିଶ୍ଵାସ ଦ୍ଵାରା ଧାର୍ମିକ ଗଣିତ ହୁଏ। ଅବା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା କି କେବଳ ଯିହୁଦୀମାନଙ୍କ ପିତା? ଅଣଯିହୁଦୀମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ପିତା ନୁହନ୍ତି କି? ହଁ, ଅଣଯିହୁଦୀମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ପିତା, ଯେଣୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଏକ, ସେ ବିଶ୍ଵାସ ଦ୍ଵାରା ସୁନ୍ନତ ଲୋକଙ୍କୁ ଓ ବିଶ୍ଵାସ ଦ୍ଵାରା ଅସୁନ୍ନତ ଲୋକଙ୍କୁ ଧାର୍ମିକ ଗଣିତ କରିବେ।

ତେବେ ଆମ୍ଭେମାନେ କି ଏହି ବିଶ୍ଵାସ ଦ୍ଵାରା ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଅକାର୍ଯ୍ୟକର କରୁ? କଦାପି ନୁହେଁ—ବରଂ ଆମ୍ଭେମାନେ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ସ୍ଥିର କରୁ।