Dzieje Apostolskie 11

11 ¹Apostołowie i bracia w Judei usłyszeli, że również poganie przyjęli słowo naszego Ojca. ²A gdy Piotr przybył do Jerozolimy, ci z obrzezania czynili mu zarzuty, ³mówiąc: „Wszedłeś do ludzi nieobrzezanych i jadłeś z nimi.”

⁴A Piotr zaczął im wykładać wszystko po kolei: ⁵Modliłem się w mieście Jafie i w zachwyceniu ujrzałem widzenie: jakiś wielki przedmiot podobny do płótna, opuszczany z nieba za cztery rogi, aż dotarł do mnie. ⁶Przyglądając mu się uważnie, ujrzałem czworonożne zwierzęta, dzikie zwierzęta, gady i ptaki.

⁷I usłyszałem głos, który mówił do mnie: „Wstań, Piotrze, zabijaj i jedz.”

⁸Lecz ja powiedziałem: „Przenigdy, Panie; bo nigdy nie weszło do moich ust nic skalanego ani nieczystego.”

⁹Lecz głos z nieba odezwał się po raz drugi: „Co nasz Ojciec oczyścił, tego ty nie nazywaj skalanym.” ¹⁰Stało się tak trzy razy, i wszystko znów zostało wciągnięte do nieba. ¹¹I właśnie wtedy trzej mężczyźni, posłani do mnie z Cezarei, stanęli przed domem, w którym przebywaliśmy. ¹²Duch powiedział mi, abym poszedł z nimi, nie czyniąc żadnej różnicy. Poszło też ze mną tych sześciu braci i weszliśmy do domu tego człowieka.

¹³Opowiedział nam, jak ujrzał anioła, który stanął w jego domu i powiedział: „Poślij do Jafy i sprowadź Szymona, zwanego Piotrem; ¹⁴on przekaże ci słowa, przez które będziesz zbawiony, ty i cały twój dom.” ¹⁵A gdy zacząłem mówić, Duch Święty zstąpił na nich, tak jak na nas na początku.

¹⁶Wtedy przypomniałem sobie, co powiedział nasz Pan Jezus: „Jan chrzcił wodą, ale wy będziecie ochrzczeni Duchem Świętym.” ¹⁷Jeśli więc nasz Ojciec dał im ten sam dar, co nam, którzy uwierzyliśmy w Pana Jezusa Chrystusa, to kimże ja byłem, aby móc przeszkodzić naszemu Ojcu?

¹⁸Gdy to usłyszeli, uspokoili się i wielbili naszego Ojca, mówiąc: „A więc i poganom dał nasz Ojciec opamiętanie, które prowadzi do życia.”

Rodzina naszego Ojca rośnie w Antiochii

¹⁹A ci, którzy rozproszyli się na skutek prześladowania, jakie wybuchło z powodu Szczepana, dotarli aż do Fenicji, na Cypr i do Antiochii, nie głosząc słowa nikomu oprócz Żydów. ²⁰Lecz niektórzy z nich — mężczyźni z Cypru i Cyreny — przybyli do Antiochii i przemawiali także do Hellenistów, głosząc dobrą nowinę o Panu Jezusie. ^a a v20 Helleniści: ludzie mówiący po grecku, w tym kontekście prawdopodobnie poganie. ²¹A ręka naszego Pana Jezusa była z nimi i wielu uwierzyło i nawróciło się do Pana. ²²Wieść o tym dotarła do kościoła w Jerozolimie i posłano Barnabę do Antiochii. ²³Gdy przybył i ujrzał łaskę naszego Ojca, uradował się i zachęcał wszystkich, aby z mocnym postanowieniem serca trwali przy Panu. ²⁴Był bowiem człowiekiem dobrym, pełnym Ducha Świętego i wiary. I wielka rzesza przyłączyła się do Pana.

²⁵Potem Barnaba udał się do Tarsu, aby odszukać Saula, ²⁶a gdy go znalazł, przyprowadził go do Antiochii. Przez cały rok spotykali się z kościołem i nauczali wielką rzeszę ludzi, a w Antiochii po raz pierwszy nazwano uczniów chrześcijanami. ^b b v26 Imię „chrześcijanie” oznacza „tych, którzy należą do Chrystusa” — po raz pierwszy naśladowców Jezusa nazwano jego imieniem.

²⁷W tych dniach przybyli z Jerozolimy do Antiochii prorocy. ²⁸A jeden z nich, imieniem Agabos, powstał i przepowiedział przez Ducha, że wielki głód nawiedzi cały świat — co nastąpiło za dni Klaudiusza. ²⁹Uczniowie postanowili więc, każdy według swoich możliwości, posłać wsparcie braciom mieszkającym w Judei. ³⁰Tak też uczynili, posyłając je starszym przez Barnabę i Saula.