1 ശമൂവേൽ 25 FHB Father's Heart Bible™

25 ¹ശമുവേൽ മരിച്ചു; ഇസ്രായേൽ മുഴുവൻ ഒന്നിച്ചുകൂടി അദ്ദേഹത്തെ ചൊല്ലി വിലപിച്ച്, രാമായിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീട്ടിൽ അടക്കം ചെയ്തു. പിന്നീട് ദാവീദ് പുറപ്പെട്ട് പാറാൻ മരുഭൂമിയിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയി.

²മാവോനിൽ ഒരു മനുഷ്യനുണ്ടായിരുന്നു; അയാളുടെ സ്വത്ത് കർമേലിലായിരുന്നു. അയാൾ ഏറ്റവും സമ്പന്നനായിരുന്നു: മൂവായിരം ആടുകളും ആയിരം കോലാടുകളും. അയാൾ കർമേലിൽ തന്റെ ആടുകളെ രോമം കത്രിക്കുകയായിരുന്നു. ³ആ മനുഷ്യന്റെ പേര് നാബാൽ, ഭാര്യയുടെ പേര് അബീഗയിൽ. അവൾ വിവേകവതിയും സുന്ദരിയുമായിരുന്നു; എന്നാൽ അയാളോ ഇടപാടുകളിൽ കഠിനഹൃദയനും ക്രൂരനുമായിരുന്നു—കാലേബ്യനായിരുന്നു. ⁴മരുഭൂമിയിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾ, നാബാൽ തന്റെ ആടുകളെ രോമം കത്രിക്കുന്നു എന്ന് ദാവീദ് കേട്ടു. ⁵ദാവീദ് പത്തു യുവാക്കളെ അയച്ച് അവരോട് പറഞ്ഞു: “കർമേലിലേക്കു ചെല്ലുവിൻ. നാബാലിന്റെ അടുക്കൽ ചെന്ന് എന്റെ പേരിൽ അവനെ വന്ദനം ചെയ്യുവിൻ. ⁶അവനോട് ഇങ്ങനെ പറയുവിൻ: ‘നിനക്ക് ദീർഘായുസ്സ് ഉണ്ടാകട്ടെ. നിനക്കു സമാധാനം, നിന്റെ കുടുംബത്തിനു സമാധാനം, നിനക്കുള്ള സകലത്തിനും സമാധാനം.’ ⁷നിനക്ക് ആടുകളെ രോമം കത്രിക്കുന്നവരുണ്ടെന്ന് ഞാൻ കേൾക്കുന്നു. നിന്റെ ഇടയന്മാർ ഞങ്ങളോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു; ഞങ്ങൾ അവരോട് ഒന്നിലും ദോഷം ചെയ്തില്ല, കർമേലിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കാലം മുഴുവൻ അവർക്ക് ഒന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടതുമില്ല. ⁸നിന്റെ യുവാക്കളോടു ചോദിക്ക്, അവർ നിന്നോടു പറയും. അതുകൊണ്ട് എന്റെ യുവാക്കൾക്കു നിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ കൃപ ലഭിക്കട്ടെ, എന്തെന്നാൽ ഞങ്ങൾ ഒരു ഉത്സവദിവസത്തിലാണ് വന്നിരിക്കുന്നത്. നിനക്കു കൈയിലുള്ളത് എന്തായാലും ദയവായി നിന്റെ ദാസന്മാർക്കും നിന്റെ മകൻ ദാവീദിനും നല്കേണമേ.”

⁹ദാവീദിന്റെ യുവാക്കൾ ചെന്ന് ഈ വാക്കുകളെല്ലാം ദാവീദിന്റെ പേരിൽ നാബാലിനോടു പറഞ്ഞ് കാത്തുനിന്നു.

¹⁰നാബാൽ ദാവീദിന്റെ ദാസന്മാരോട് മറുപടി പറഞ്ഞു: “ദാവീദ് ആര്? ഈ യിശ്ശായിയുടെ മകൻ ആര്? ഇക്കാലത്ത് പല ദാസന്മാരും തങ്ങളുടെ യജമാനന്മാരെ വിട്ട് ഓടിപ്പോകുന്നുണ്ട്. ¹¹എന്റെ അപ്പവും എന്റെ വെള്ളവും എന്റെ രോമം കത്രിക്കുന്നവർക്കായി ഞാൻ അറുത്ത മാംസവും എടുത്ത് എവിടെനിന്നു വന്നെന്ന് എനിക്കറിയാത്ത മനുഷ്യർക്ക് ഞാൻ എന്തിനു കൊടുക്കണം?”

¹²അതുകൊണ്ട് ദാവീദിന്റെ യുവാക്കൾ തിരിച്ചുപോയി, എത്തിയപ്പോൾ ഓരോ വാക്കും അവനോട് അറിയിച്ചു.

¹³ദാവീദ് തന്റെ ആളുകളോടു പറഞ്ഞു: “ഓരോരുത്തനും വാൾ അരയ്ക്കു കെട്ടുവിൻ!” അങ്ങനെ ഓരോരുത്തനും വാൾ അരയ്ക്കു കെട്ടി, ദാവീദും കെട്ടി. ഏകദേശം നാനൂറു പേർ ദാവീദിന്റെ പിന്നാലെ ചെന്നു; ഇരുനൂറു പേർ സാമഗ്രികളുടെ അടുക്കൽ താമസിച്ചു.

¹⁴യുവാക്കളിൽ ഒരുവൻ നാബാലിന്റെ ഭാര്യ അബീഗയിലിനോടു പറഞ്ഞു: “ദാവീദ് മരുഭൂമിയിൽനിന്നു നമ്മുടെ യജമാനനെ വന്ദനം ചെയ്യാൻ ദൂതന്മാരെ അയച്ചു, അദ്ദേഹമോ അവരെ ശകാരിച്ചു. ¹⁵ആ മനുഷ്യർ ഞങ്ങളോട് വളരെ നന്മ ചെയ്തു. അവർ ഒരിക്കലും ഞങ്ങളെ ഉപദ്രവിച്ചില്ല, ഞങ്ങൾ അവരോടൊപ്പം വയലുകളിൽ ചുറ്റിനടന്ന കാലം മുഴുവൻ ഞങ്ങൾക്ക് ഒന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. ¹⁶ഞങ്ങൾ അവരോടൊപ്പം ആടുകളെ മേയിച്ച കാലം മുഴുവൻ രാവും പകലും അവർ ഞങ്ങൾക്കു ചുറ്റും ഒരു മതിലായിരുന്നു. ¹⁷ഇപ്പോൾ നീ എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് അറിഞ്ഞു കണ്ടുകൊൾക, എന്തെന്നാൽ നമ്മുടെ യജമാനനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബത്തിനും മുഴുവൻ വിനാശം നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആരും അദ്ദേഹത്തോടു സംസാരിക്കാനാവാത്തവിധം അദ്ദേഹം നിസ്സാരനത്രേ.”

¹⁸അബീഗയിൽ വേഗത്തിൽ ഇരുനൂറ് അപ്പവും രണ്ടു തുരുത്തി വീഞ്ഞും ഒരുക്കിയ അഞ്ച് ആടുകളും ഏകദേശം മുപ്പത്തഞ്ചു സേർ മലർപ്പൊടിയും നൂറു ഉണക്കമുന്തിരിക്കുലയും ഇരുനൂറ് അത്തിപ്പഴയടയും എടുത്ത് കഴുതകളുടെ പുറത്തു കയറ്റി. ¹⁹അവൾ തന്റെ ദാസന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “എന്റെ മുമ്പിൽ പോകുവിൻ; ഞാൻ പിന്നാലെ വരാം.” എന്നാൽ തന്റെ ഭർത്താവായ നാബാലിനോട് അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ²⁰തന്റെ കഴുതപ്പുറത്തു കയറി മലയുടെ ഒരു മറവായ ഇടുക്കുവഴിയിലൂടെ ഇറങ്ങി വരുമ്പോൾ, തന്റെ നേരേ ഇറങ്ങി വന്ന ദാവീദിനെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആളുകളെയും അവൾ കണ്ടുമുട്ടി.

²¹ഈ മനുഷ്യനുള്ളതെല്ലാം മരുഭൂമിയിൽ ഞാൻ വെറുതെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു—അവന്റേത് ഒന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടില്ല—എന്നിട്ടും അവൻ നന്മയ്ക്കു പകരം തിന്മ എനിക്കു ചെയ്തു എന്ന് ദാവീദ് പറഞ്ഞിരുന്നു. ²²“നേരം പുലരുവോളം അവനുള്ള സകലരിലും ഒരു പുരുഷനെയെങ്കിലും ഞാൻ ജീവനോടെ ശേഷിപ്പിച്ചാൽ, നമ്മുടെ പിതാവ് ദാവീദിന്റെ ശത്രുക്കളോട് അതും അതിലേറെയും ചെയ്യട്ടെ.”

²³ദാവീദിനെ കണ്ടപ്പോൾ അബീഗയിൽ വേഗത്തിൽ കഴുതപ്പുറത്തുനിന്ന് ഇറങ്ങി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുമ്പിൽ നിലത്തോളം കുമ്പിട്ട് സാഷ്ടാംഗം വീണു. ²⁴അവൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാൽക്കൽ വീണു പറഞ്ഞു: “എന്റെ യജമാനനേ, കുറ്റം എന്റേതുമാത്രമായിരിക്കട്ടെ. അങ്ങയുടെ ദാസി അങ്ങയോടു സംസാരിക്കാൻ ദയവായി അനുവദിക്കണമേ; അങ്ങയുടെ ദാസിയുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കണമേ. ²⁵എന്റെ യജമാനനേ, നിസ്സാരനായ ഈ നാബാലിനെ ദയവായി ഗണ്യമാക്കരുതേ, എന്തെന്നാൽ അവൻ തന്റെ പേരുപോലെയാകുന്നു—നാബാൽ എന്നാൽ ‘ഭോഷൻ’ എന്നർഥം, ഭോഷത്തം അവനോടുകൂടെയുണ്ട്. അങ്ങയുടെ ദാസിയായ ഞാൻ എന്റെ യജമാനൻ അയച്ച യുവാക്കളെ കണ്ടില്ല. ²⁶ഇപ്പോൾ എന്റെ യജമാനനേ, നമ്മുടെ പിതാവ് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതും അങ്ങ് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതും സത്യം: രക്തം ചൊരിയുന്നതിൽനിന്നും സ്വന്തകൈയാൽ പ്രതികാരം ചെയ്യുന്നതിൽനിന്നും നമ്മുടെ പിതാവ് അങ്ങയെ തടുത്തതിനാൽ, അങ്ങയുടെ ശത്രുക്കളും എന്റെ യജമാനനെ ദ്രോഹിക്കാൻ നോക്കുന്ന സകലരും നാബാലിനെപ്പോലെയായിത്തീരട്ടെ. ²⁷ഇപ്പോൾ അങ്ങയുടെ ദാസി എന്റെ യജമാനനായി കൊണ്ടുവന്ന ഈ സമ്മാനം, എന്റെ യജമാനനെ അനുഗമിക്കുന്ന യുവാക്കൾക്കു നല്കട്ടെ. ²⁸അങ്ങയുടെ ദാസിയുടെ തെറ്റ് ക്ഷമിക്കണമേ, എന്തെന്നാൽ നമ്മുടെ പിതാവ് എന്റെ യജമാനന് നിലനില്ക്കുന്ന ഒരു രാജവംശം നിശ്ചയമായും ഉണ്ടാക്കും, കാരണം എന്റെ യജമാനൻ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ യുദ്ധങ്ങൾ പൊരുതുന്നു. അങ്ങ് ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കാലമത്രയും അങ്ങയിൽ ഒരു ദുഷ്ടതയും കണ്ടെത്തപ്പെടാതിരിക്കട്ടെ. ²⁹അങ്ങയെ പിന്തുടർന്ന് അങ്ങയുടെ ജീവൻ അന്വേഷിക്കാൻ ആരെങ്കിലും എഴുന്നേറ്റാലും, എന്റെ യജമാനന്റെ ജീവൻ അങ്ങയുടെ പിതാവിന്റെ അടുക്കൽ ജീവനുള്ളവരുടെ കെട്ടിൽ ഭദ്രമായി ബന്ധിക്കപ്പെടും; എന്നാൽ അങ്ങയുടെ ശത്രുക്കളുടെ ജീവനെ കവിണയുടെ ഉറയിൽനിന്നെന്നപോലെ അവിടുന്ന് എറിഞ്ഞുകളയും. ³⁰അങ്ങയെക്കുറിച്ച് വാഗ്ദാനം ചെയ്ത സകല നന്മയും നമ്മുടെ പിതാവ് എന്റെ യജമാനനായി ചെയ്ത്, അങ്ങയെ ഇസ്രായേലിന്റെ അധിപതിയാക്കുമ്പോൾ, ³¹കാരണംകൂടാതെ രക്തം ചൊരിഞ്ഞതിനോ സ്വന്തം പ്രതികാരം ചെയ്തതിനോ എന്റെ യജമാനന് ദുഃഖമോ കുറ്റബോധമോ ഉണ്ടാകയില്ല. നമ്മുടെ പിതാവ് എന്റെ യജമാനനോടു നന്മ ചെയ്യുമ്പോൾ, അങ്ങയുടെ ദാസിയെ ഓർക്കണമേ.”

³²ദാവീദ് അബീഗയിലിനോടു പറഞ്ഞു: “എന്നെ കണ്ടുമുട്ടാൻ ഇന്നു നിന്നെ അയച്ച, ഇസ്രായേലിന്റെ ദൈവമായ നമ്മുടെ പിതാവ് വാഴ്ത്തപ്പെടട്ടെ. ³³നിന്റെ നല്ല വിവേകം വാഴ്ത്തപ്പെടട്ടെ, രക്തം ചൊരിയുന്നതിൽനിന്നും സ്വന്തകൈയാൽ പ്രതികാരം ചെയ്യുന്നതിൽനിന്നും ഇന്ന് എന്നെ തടുത്ത നീയും വാഴ്ത്തപ്പെടട്ടെ. ³⁴നിന്നെ ദ്രോഹിക്കുന്നതിൽനിന്ന് എന്നെ തടുത്ത, ഇസ്രായേലിന്റെ ദൈവമായ നമ്മുടെ പിതാവ് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതു സത്യം—നീ എന്നെ കണ്ടുമുട്ടാൻ വേഗം വന്നില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ, നേരം പുലരുവോളം നാബാലിന്റേതായി ഒരു പുരുഷൻപോലും ശേഷിക്കുമായിരുന്നില്ല.”

³⁵അവൾ കൊണ്ടുവന്നത് ദാവീദ് അവളുടെ കൈയിൽനിന്നു വാങ്ങി, അവളോടു പറഞ്ഞു: “സമാധാനത്തോടെ വീട്ടിലേക്കു പോകുക. ഇതാ, ഞാൻ നിന്റെ വാക്കു കേട്ട് നിന്റെ അപേക്ഷ അനുവദിച്ചിരിക്കുന്നു.”

³⁶അബീഗയിൽ നാബാലിന്റെ അടുക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ, അവൻ തന്റെ വീട്ടിൽ ഒരു രാജാവിനു യോഗ്യമായ വിരുന്നു നടത്തുകയായിരുന്നു. അവന്റെ ഹൃദയം ആനന്ദഭരിതമായിരുന്നു, അവൻ നന്നേ ലഹരി പിടിച്ചിരുന്നു; അതുകൊണ്ട് നേരം പുലരുവോളം അവൾ അവനോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ³⁷പ്രഭാതത്തിൽ, വീഞ്ഞിന്റെ ലഹരി നാബാലിനെ വിട്ടുമാറിയപ്പോൾ, അവന്റെ ഭാര്യ അവനോട് എല്ലാം പറഞ്ഞു. അവന്റെ ഹൃദയം അവനിൽ നിശ്ചലമായി, അവൻ കല്ലുപോലെയായി. ³⁸ഏകദേശം പത്തു ദിവസം കഴിഞ്ഞ്, നമ്മുടെ പിതാവ് നാബാലിനെ അടിച്ചു, അവൻ മരിച്ചു.

³⁹നാബാൽ മരിച്ചു എന്നു കേട്ടപ്പോൾ ദാവീദ് പറഞ്ഞു: “നാബാലിൽനിന്ന് ഞാൻ അനുഭവിച്ച അപമാനത്തിന് എന്റെ വ്യവഹാരം വാദിച്ച്, തന്റെ ദാസനെ തിന്മയിൽനിന്നു തടുത്ത നമ്മുടെ പിതാവ് വാഴ്ത്തപ്പെടട്ടെ. നാബാലിന്റെ തിന്മയെ നമ്മുടെ പിതാവ് അവന്റെ തലമേൽത്തന്നെ മടക്കിവരുത്തിയിരിക്കുന്നു.” പിന്നീട് അബീഗയിൽ തന്റെ ഭാര്യയാകണമെന്ന് അപേക്ഷിച്ച് ദാവീദ് ആളയച്ചു.

⁴⁰ദാവീദിന്റെ ദാസന്മാർ കർമേലിൽ അബീഗയിലിന്റെ അടുക്കൽ വന്ന് അവളോടു പറഞ്ഞു: “അങ്ങയെ തന്റെ ഭാര്യയായി കൊണ്ടുവരാൻ ദാവീദ് ഞങ്ങളെ അയച്ചിരിക്കുന്നു.”

⁴¹അവൾ എഴുന്നേറ്റ് നിലത്തോളം സാഷ്ടാംഗം കുമ്പിട്ട് പറഞ്ഞു: “ഇതാ, എന്റെ യജമാനന്റെ ദാസന്മാരുടെ കാലുകൾ കഴുകാനും സേവിക്കാനും ഒരുങ്ങി അങ്ങയുടെ ദാസി നില്ക്കുന്നു.” ⁴²അബീഗയിൽ വേഗത്തിൽ ഒരുങ്ങി, തന്റെ കഴുതപ്പുറത്തു കയറി, തന്റെ അഞ്ചു തോഴിമാരോടൊപ്പം ദാവീദിന്റെ ദൂതന്മാരെ അനുഗമിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയായിത്തീർന്നു. ⁴³ദാവീദ് യിസ്രെയേൽക്കാരി അഹീനോവമിനെയും വിവാഹം കഴിച്ചിരുന്നു; അങ്ങനെ ഇരുവരും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യമാരായിരുന്നു. ⁴⁴ദാവീദിന്റെ ഭാര്യയായ തന്റെ മകൾ മീഖളിനെ ശൗൽ ഗല്ലീമിലുള്ള ലയീശിന്റെ മകൻ പല്തിയേലിനു കൊടുത്തിരുന്നു.