1 Samuel 25

25 ¹Samuel öldü; bütün İsrail toplanıp onun için yas tuttu ve onu Rama'daki evinde gömdüler. Sonra Davut yola çıkıp Paran Çölü'ne indi.

²Maon'da bir adam vardı; malı mülkü Karmel'deydi. Çok varlıklı biriydi: 3.000 koyunu ve 1.000 keçisi vardı. Karmel'de koyunlarını kırkıyordu. ³Adamın adı Naval, karısının adı Avigayil'di. Kadın sağduyulu ve güzeldi, ama adam sert ve davranışlarında acımasızdı; bir Kalevliydi. ⁴Davut çöldeyken Naval'ın koyunlarını kırktığını duydu. ⁵Davut on genç adam gönderdi ve onlara şöyle dedi: «Karmel'e gidin. Naval'ı ziyaret edin ve benim adıma ona selam verin. ⁶Ona şöyle deyin: ‹Sana uzun ömür! Sana esenlik, evine esenlik ve sahip olduğun her şeye esenlik olsun.› ⁷Duyduğuma göre koyun kırkıcıların var. Çobanların bizimleydi; onlara hiçbir kötülük etmedik ve Karmel'de bulundukları süre boyunca hiçbir şeyleri eksilmedi. ⁸Genç adamlarına sor, sana söylerler. Bu yüzden genç adamlarım senin gözünde lütuf bulsun, çünkü bir şölen gününde geldik. Lütfen kulların ve oğlun Davut'a elinden geleni ver.»

⁹Davut'un genç adamları gelip bütün bu sözleri Davut'un adına Naval'a söylediler, sonra beklediler.

¹⁰Naval, Davut'un kullarına şöyle karşılık verdi: «Kim bu Davut? Kim bu İşay oğlu? Bugünlerde efendilerinden kaçan pek çok kul var. ¹¹Ekmeğimi, suyumu ve kırkıcılarım için kestiğim eti alıp da nereden geldiği belli olmayan adamlara mı vereyim?»

¹²Böylece Davut'un genç adamları geri döndüler ve varınca her sözü ona bildirdiler.

¹³Davut adamlarına, «Herkes kılıcını kuşansın!» dedi. Her biri kılıcını kuşandı, Davut da kuşandı. Yaklaşık 400 kişi Davut'un ardından gitti; 200 kişi de erzağın yanında kaldı.

¹⁴Genç adamlardan biri Naval'ın karısı Avigayil'e şöyle dedi: «Davut, efendimize selam vermek için çölden ulaklar gönderdi, ama efendimiz onlara hakaretler yağdırdı. ¹⁵Oysa bu adamlar bize çok iyi davrandı. Bize hiç zarar vermediler ve kırlarda onlarla birlikte dolaştığımız sürece hiçbir şeyimizi yitirmedik. ¹⁶Onlarla birlikte koyun güttüğümüz sürece gece gündüz çevremizde bir sur gibiydiler. ¹⁷Şimdi ne yapman gerektiğini iyi düşün, çünkü efendimize ve bütün evine karşı felaket hazırlanmış durumda. Efendimiz öyle değersiz biri ki, kimse ona bir şey söyleyemiyor.»

¹⁸Avigayil hemen 200 ekmek, iki tulum şarap, hazırlanmış beş koyun, yaklaşık otuz beş litre kavrulmuş buğday, yüz salkım kuru üzüm ve 200 incir pestili alıp eşeklere yükledi. ¹⁹Hizmetkârlarına, «Siz önümden gidin; ben arkanızdan geleceğim» dedi. Ama kocası Naval'a hiçbir şey söylemedi. ²⁰Eşeğine binip dağın gizli bir yolundan inerken, Davut ve adamlarıyla karşılaştı; onlar da ona doğru iniyorlardı.

²¹Davut kendi kendine şöyle demişti: «Bu adamın çölde sahip olduğu her şeyi boşuna korumuşum; hiçbir şeyi eksilmedi, ama o bana iyiliğe karşılık kötülük ödüyor. ²²Eğer sabaha dek onun soyundan bir tek erkeği bile sağ bırakırsam, Babamız Davut'un düşmanlarına bunu, hatta daha fazlasını yapsın.»

²³Avigayil Davut'u görünce hemen eşeğinden indi ve onun önünde yüzüstü yere kapanıp eğildi. ²⁴Ayaklarına kapanarak şöyle dedi: «Suç yalnız benim olsun, efendim. Lütfen izin ver kulun seninle konuşsun; kulunun sözlerini dinle. ²⁵Lütfen efendim, bu değersiz adam Naval'a aldırma, çünkü o tıpkı adı gibidir; Naval ‹Akılsız› demektir ve akılsızlık onun içindedir. Ben, kulun, efendimin gönderdiği genç adamları görmedim. ²⁶Şimdi efendim, Babamız'ın yaşadığı ve senin yaşadığın kadar kesin ki: Babamız seni kan dökmekten ve kendi elinle öç almaktan alıkoyduğuna göre, düşmanların ve efendime kötülük etmek isteyenlerin hepsi Naval gibi olsun. ²⁷Şimdi kulunun efendime getirdiği bu armağan, efendimin ardından gelen genç adamlara verilsin. ²⁸Kulunun suçunu bağışla, çünkü Babamız efendime kalıcı bir hanedan kuracaktır; çünkü efendim Babamız'ın savaşlarını savaşıyor. Yaşadığın sürece sende hiçbir kötülük bulunmasın. ²⁹Biri seni kovalamak ve canını almak için ayaklanırsa, efendimin canı Babanız'ın yanında yaşayanların bohçasında güvenle korunacaktır; ama düşmanlarının canını, sapanın çukurundan fırlatır gibi fırlatıp atacaktır. ³⁰Babamız, senin için söz verdiği bütün iyilikleri efendime yaptığında ve seni İsrail'e önder kıldığında, ³¹efendim, boş yere kan dökmüş ya da kendi öcünü almış olmaktan dolayı ne üzüntü ne de suçluluk duyacaktır. Babamız efendime iyilik ettiğinde, kulunu anımsa.»

³²Davut Avigayil'e şöyle dedi: «Seni bugün beni karşılamaya gönderen İsrail'in Tanrısı Babamız'a övgüler olsun. ³³Sağduyun kutlu olsun; sen de kutlu ol; çünkü bugün beni kan dökmekten ve kendi elimle öç almaktan alıkoydun. ³⁴Beni sana kötülük etmekten alıkoyan İsrail'in Tanrısı Babamız'ın yaşadığı kadar kesin ki, eğer sen beni karşılamaya koşup gelmeseydin, sabaha dek Naval'ın soyundan bir tek erkek bile sağ kalmazdı.»

³⁵Davut kadının getirdiklerini elinden aldı ve ona, «Esenlikle evine dön. Bak, sesini işittim ve dileğini kabul ettim» dedi.

³⁶Avigayil Naval'a döndüğünde, o evinde krallara yaraşır bir şölen veriyordu. Yüreği neşeliydi ve çok sarhoştu; bu yüzden kadın sabaha dek ona hiçbir şey söylemedi. ³⁷Sabahleyin, şarabın etkisi geçince, karısı ona olan biteni anlattı. O anda yüreği dondu ve taş gibi oldu. ³⁸Yaklaşık on gün sonra Babamız Naval'ı vurdu ve o öldü.

³⁹Davut Naval'ın öldüğünü duyunca şöyle dedi: «Naval'dan gördüğüm hakarete karşı davamı üstlenen ve kulunu kötülükten alıkoyan Babamız'a övgüler olsun. Babamız, Naval'ın kötülüğünü kendi başına döndürdü.» Sonra Davut, Avigayil'e karısı olması için haber gönderdi.

⁴⁰Davut'un kulları Karmel'de Avigayil'e gelip ona, «Davut seni kendisine karı olarak almak için bizi gönderdi» dediler.

⁴¹Avigayil kalkıp yüzüstü yere kapandı ve şöyle dedi: «İşte kulun, efendimin kullarının ayaklarını yıkamaya hazır bir hizmetçidir.» ⁴²Avigayil hemen hazırlandı, eşeğine bindi ve beş hizmetçisiyle birlikte Davut'un ulaklarının ardından gidip onun karısı oldu. ⁴³Davut, Yizreelli Ahinoam'la da evlenmişti; böylece ikisi de onun karısı oldu. ⁴⁴Saul, Davut'un karısı olan kızı Mikal'ı Gallimli Layiş oğlu Palti'ye vermişti.