اول سموئیل 25

25 ¹سموئیل درگذشت و تمامی اسرائیل گرد آمدند تا برای او سوگواری کنند، و او را در خانه‌اش در رامه به خاک سپردند. آنگاه داوود برخاست و به بیابان فاران فرود آمد.

²مردی در معون بود که در کَرمِل املاک داشت. او بسیار ثروتمند بود: سه هزار گوسفند و هزار بز. و در کَرمِل مشغول چیدن پشم گوسفندانش بود. ³نام آن مرد نابال بود و نام همسرش اَبیجایل. زن، خردمند و زیبا بود، اما مرد در رفتارش خشن و بدکردار بود—از خاندان کالیب. ⁴داوود در بیابان شنید که نابال مشغول چیدن پشم گوسفندانش است. ⁵پس داوود ده تن از جوانان را فرستاد و به آنان گفت: «به کَرمِل بروید. نزد نابال بروید و به نام من بر او سلام گویید. ⁶به او بگویید: ‹عمرت دراز باد. سلامتی بر تو، سلامتی بر خاندان تو، و سلامتی بر هر آنچه داری.› ⁷شنیده‌ام که پشم‌چینان داری. شبانانت با ما بودند؛ ما در هیچ چیز به آنان بدی نکردیم، و در تمام مدتی که در کَرمِل بودند چیزی از آنان گم نشد. ⁸از جوانانت بپرس و آنان به تو خواهند گفت. پس بگذار جوانان من در نظرت التفات یابند، زیرا در روزی مبارک آمده‌ایم. تمنا اینکه هر آنچه در توان داری به خادمانت و به پسرت داوود عطا کنی.»

⁹جوانان داوود آمدند و همهٔ این سخنان را به نام داوود به نابال گفتند، سپس منتظر ماندند.

¹⁰نابال به خادمان داوود پاسخ داد: «داوود کیست؟ این پسر یَسا کیست؟ این روزها خادمان بسیاری از نزد آقایان خود می‌گریزند. ¹¹چرا نان و آب خود و گوشتی را که برای پشم‌چینانم سر بریده‌ام برگیرم و به مردانی بدهم که نمی‌دانم از کجا آمده‌اند؟»

¹²پس جوانان داوود بازگشتند و چون رسیدند، همهٔ این سخنان را به او گزارش دادند.

¹³داوود به مردانش گفت: «هر یک شمشیر خود را ببندید!» پس هر یک شمشیرش را بست، و داوود نیز. حدود چهارصد تن از پی داوود برآمدند؛ دویست تن نزد بار و بنه ماندند.

¹⁴یکی از جوانان به اَبیجایل، همسر نابال، گفت: «داوود از بیابان قاصدانی فرستاد تا بر آقای ما سلام گویند، اما او بر آنان دشنام باراند. ¹⁵این مردان با ما بسیار نیکو بودند. هرگز به ما آسیبی نرساندند، و در تمام مدتی که با آنان در صحراها می‌گشتیم چیزی گم نکردیم. ¹⁶آنان شب و روز، در تمام مدتی که با ایشان گوسفندان را می‌چراندیم، همچون دیواری گرداگرد ما بودند. ¹⁷اکنون بیندیش و ببین که چه باید بکنی، زیرا بلا بر آقای ما و بر تمامی خاندانش مقرر شده است. او چنان مرد نالایقی است که کسی را یارای سخن گفتن با او نیست.»

¹⁸اَبیجایل شتابان دویست قرص نان، دو مشک شراب، پنج گوسفند آمادهٔ خوراک، حدود سی و پنج پیمانه غلهٔ برشته، صد خوشهٔ کشمش و دویست قرص انجیر فشرده برگرفت و بر الاغان بار کرد. ¹⁹و به خادمانش گفت: «پیش از من بروید؛ من از پی شما می‌آیم.» اما به شوهرش نابال چیزی نگفت. ²⁰سوار بر الاغش، از راهی پنهان در دامنهٔ کوه فرود می‌آمد که داوود و مردانش را دید که به سویش پایین می‌آیند، و با آنان روبه‌رو شد.

²¹و داوود گفته بود: «بیهوده تمامی دارایی این مرد را در بیابان پاسبانی کردم—چیزی از آنِ او گم نشد—و او در برابر نیکی به من بدی می‌کند. ²²پدر ما با دشمنان داوود چنین و بدتر از این کند، اگر تا بامداد از تمامی کسانی که به او تعلق دارند یک مرد را زنده باقی گذارم.»

²³اَبیجایل چون داوود را دید، شتابان از الاغش فرود آمد و پیش داوود بر روی درافتاد و تا به زمین تعظیم کرد. ²⁴و بر پاهای او افتاد و گفت: «ای سرورم، گناه تنها بر من باد. تمنا اینکه بگذاری کنیزت با تو سخن گوید؛ سخنان کنیزت را بشنو. ²⁵ای سرورم، تمنا اینکه به این مرد نالایق، نابال، اعتنا نکنی، زیرا او همچون نام خویش است—نابال به معنای نادان است، و نادانی با اوست. اما من، کنیزت، جوانانی را که سرورم فرستاد ندیدم. ²⁶اکنون ای سرورم، به حیات پدر ما و به جان تو سوگند: چون پدر ما تو را از ریختن خون و از انتقام‌گرفتن به دست خویش بازداشت، باشد که دشمنانت و همهٔ کسانی که در پی آسیب رساندن به سرورم هستند، همچون نابال گردند. ²⁷اکنون این هدیه‌ای که کنیزت برای سرورم آورده است، به جوانانی داده شود که در پی سرورم می‌آیند. ²⁸تقصیر کنیزت را ببخش، زیرا پدر ما به‌یقین برای سرورم دودمانی پایدار برپا خواهد ساخت، چراکه سرورم در جنگ‌های پدر ما می‌جنگد. باشد که در تمام عمرت هیچ بدی در تو یافت نشود. ²⁹اگر کسی برخیزد تا تو را تعقیب کند و در پی جانت باشد، جان سرورم در بقچهٔ زندگان نزد پدرت به‌سلامت بسته خواهد شد؛ اما جان دشمنانت را همچون سنگ از کیسهٔ فلاخن به دور خواهد افکند. ³⁰و چون پدر ما همهٔ آن نیکی‌ای را که دربارهٔ تو وعده داده برای سرورم به‌جا آورد، و تو را بر اسرائیل حاکم گرداند، ³¹سرورم را از ریختن خون بی‌سبب یا انتقام‌گرفتن به دست خویش، هیچ اندوه و پشیمانی نخواهد بود. و چون پدر ما با سرورم به نیکویی رفتار کند، کنیزت را به یاد آور.»

³²داوود به اَبیجایل گفت: «متبارک باد پدر ما، خدای اسرائیل، که تو را امروز به استقبال من فرستاد. ³³و متبارک باد حسن تدبیرت، و متبارک باشی تو، که امروز مرا از ریختن خون و از انتقام‌گرفتن به دست خویش بازداشتی. ³⁴به حیات پدر ما، خدای اسرائیل، سوگند که مرا از آسیب رساندن به تو بازداشت—اگر شتابان به استقبال من نمی‌آمدی، تا بامداد از آنِ نابال حتی یک مرد نیز زنده نمی‌ماند.»

³⁵پس داوود آنچه را که آورده بود از دست او پذیرفت و به وی گفت: «به‌سلامت به خانه‌ات برو. بنگر که به سخنت گوش دادم و درخواستت را برآوردم.»

³⁶چون اَبیجایل نزد نابال بازگشت، او در خانه‌اش ضیافتی همچون بزم پادشاهان برپا کرده بود. دلش شادمان و او سخت مست بود، پس زن تا بامداد چیزی به او نگفت. ³⁷بامدادان، چون شراب از سر نابال به‌در رفت، همسرش همه‌چیز را به او گفت. دلش در درونش مُرد و همچون سنگ گشت. ³⁸و حدود ده روز بعد، پدر ما نابال را زد و او مرد.

³⁹چون داوود شنید که نابال مرده است، گفت: «متبارک باد پدر ما، که دعوای مرا در برابر اهانتی که از نابال کشیدم به‌داوری نشست و خادمش را از بدی بازداشت. پدر ما بدی نابال را بر سر خودش بازگردانید.» آنگاه داوود کس فرستاد و از اَبیجایل خواست تا همسر او شود.

⁴⁰خادمان داوود نزد اَبیجایل به کَرمِل آمدند و به او گفتند: «داوود ما را فرستاد تا تو را به همسری او ببریم.»

⁴¹او برخاست و بر روی به زمین تعظیم کرد و گفت: «اینک کنیز تو، آمادهٔ خدمت و شستن پاهای خادمان سرورم است.» ⁴²اَبیجایل شتابان برخاست و بر الاغش سوار شد، و با پنج کنیزش از پی قاصدان داوود رفت و همسر او شد. ⁴³داوود اَخینوعامِ یِزرِعیلی را نیز به زنی گرفته بود، پس هر دوی آنان همسران او بودند. ⁴⁴اما شائول دخترش میکال، همسر داوود، را به فَلطیئیل پسر لایِش که از جالیم بود، داده بود.