اول سموئیل 26

26 ¹زیفیان نزد شائول به جِبعَه آمدند و گفتند: «آیا داوود در تپهٔ حَخیلَه، روبه‌روی یِشیمون، پنهان نشده است؟» ²پس شائول با سه هزار مرد برگزیده از اسرائیل به بیابانِ زیف فرود آمد تا داوود را در آنجا بجوید. ³شائول در تپهٔ حَخیلَه، روبه‌روی یِشیمون، در کنارِ راه اردو زد، حال آنکه داوود در بیابان به سر می‌برد. چون داوود دید که شائول در پیِ او به بیابان آمده است، ⁴دیده‌بانانی فرستاد و دانست که شائول به‌راستی رسیده است. ⁵آنگاه داوود به جایی رفت که شائول اردو زده بود و دید که شائول با اَبنیر پسر نیر، سردارِ سپاهش، در کجا خفته است. شائول در میانِ اردو خوابیده بود و سپاهیان گِردِ او بودند. ⁶داوود از اَخیمِلِکِ حیتّی و اَبیشای پسر صِرویه، برادرِ یوآب، پرسید: «کیست که با من به اردوگاهِ شائول فرود آید؟» اَبیشای گفت: «من با تو فرود می‌آیم.»

⁷داوود و اَبیشای شبانه نزد سپاهیان رسیدند و دیدند که شائول در میانِ اردو خفته و نیزه‌اش در بالینش بر زمین فرو رفته است و اَبنیر و سپاهیان گِردِ او خوابیده‌اند. ⁸اَبیشای به داوود گفت: «پدر ما امروز دشمنت را به دستِ تو تسلیم کرده است. پس بگذار او را با یک نیزه به زمین بدوزم و دیگر نیازی به ضربهٔ دوم نباشد.»

⁹اما داوود به اَبیشای گفت: «او را هلاک مکن! زیرا کیست که دست بر مسحِ پدر ما دراز کند و بی‌گناه بماند؟» ¹⁰و داوود گفت: «به حیاتِ پدر ما سوگند که پدر ما خودْ او را خواهد زد، یا روزش فرا می‌رسد و می‌میرد، یا به جنگ می‌رود و هلاک می‌شود. ¹¹حاشا از من، در حضورِ پدر ما، که دستِ خود را بر مسحِ پدر ما دراز کنم. اکنون نیزه‌ای را که در بالینِ اوست و کوزهٔ آب را بردار و برویم.»

¹²پس داوود نیزه و کوزهٔ آب را از بالینِ شائول برداشت و رفتند. کسی ندید و کسی ندانست و کسی بیدار نشد، زیرا خوابی سنگین از سوی پدر ما بر همهٔ آنان فرو افتاده بود.

¹³آنگاه داوود به آن سویِ درّه گذشت و بر قلّهٔ تپه‌ای دور ایستاد، در حالی که فاصله‌ای پهناور میانِ ایشان بود. ¹⁴داوود سپاهیان و اَبنیر پسر نیر را ندا داد و گفت: «ای اَبنیر، آیا پاسخ نمی‌دهی؟» اَبنیر پاسخ داد: «تو کیستی که پادشاه را ندا می‌دهی؟»

¹⁵داوود به اَبنیر گفت: «آیا تو مرد نیستی؟ در اسرائیل کیست که مانندِ تو باشد؟ پس چرا از سرورت، پادشاه، نگهبانی نکردی؟ زیرا کسی آمد تا سرورت پادشاه را هلاک کند. ¹⁶کاری که کردی نیکو نبود. به حیاتِ پدر ما سوگند که همهٔ شما سزاوارِ مرگید، زیرا از سرورِ خود، مسحِ پدر ما، نگهبانی نکردید. اکنون بنگر که نیزهٔ پادشاه و کوزهٔ آب که در بالینش بود کجاست؟»

¹⁷شائول صدای داوود را شناخت و گفت: «ای پسرم داوود، آیا این صدای توست؟» داوود گفت: «صدای من است، ای سرورم پادشاه.»

¹⁸و گفت: «چرا سرورم بندهٔ خود را تعقیب می‌کند؟ زیرا چه کرده‌ام و چه بدی در دستِ من است؟ ¹⁹پس اکنون سرورم پادشاه سخنانِ بندهٔ خود را بشنود: اگر پدر ما تو را بر ضدِ من برانگیخته است، باشد که هدیه‌ای بپذیرد؛ اما اگر آدمیان چنین کرده‌اند، در حضورِ او لعنت بر ایشان باد، زیرا امروز مرا از سهمِ خود در میراثِ او رانده‌اند و می‌گویند: ‹برو و خدایانِ دیگر را عبادت کن.› ²⁰پس مگذار خونِ من دور از حضورِ پدر ما بر زمین ریخته شود، زیرا پادشاهِ اسرائیل بیرون آمده است تا یک کَک را بجوید، همچون کسی که کبکی را در کوه‌ها شکار می‌کند.»

²¹شائول گفت: «گناه کردم. ای پسرم داوود بازگرد، زیرا امروز جانم در نظرت گران‌بها بود و دیگر هرگز به تو آسیبی نخواهم رساند. من نادانی کردم و سخت به خطا رفتم.»

²²داوود پاسخ داد: «اینک نیزهٔ پادشاه؛ بگذار یکی از جوانان بیاید و آن را بگیرد. ²³پدر ما هر کس را بر حسبِ عدالت و وفاداریش پاداش می‌دهد؛ زیرا امروز پدر ما تو را به دستِ من تسلیم کرد، اما من نخواستم دستِ خود را بر مسحِ او دراز کنم. ²⁴و چنان‌که امروز جانِ تو در نظرِ من گران‌بها بود، باشد که جانِ من نیز در نظرِ پدر ما گران‌بها باشد و او مرا از هر تنگی برهاند.»

²⁵شائول به داوود گفت: «ای پسرم داوود، مبارک باشی؛ تو کارهای بزرگ خواهی کرد و بی‌گمان پیروز خواهی شد.» آنگاه داوود به راهِ خود رفت و شائول به خانهٔ خویش بازگشت.