اول سموئیل 27

27 ¹داوود در دل خود اندیشید: «روزی به دست شائول از میان خواهم رفت. برای من هیچ چیز بهتر از آن نیست که بی‌درنگ به سرزمین فلسطینیان بگریزم. آنگاه شائول از جست‌وجوی من در سراسر مرزهای اسرائیل دست خواهد کشید و من از دست او خواهم گریخت.» ²پس داوود برخاست و او و آن ششصد مردی که همراهش بودند، عبور کردند و نزد آخیش، پسر معوک، پادشاه جَت رفتند. ³داوود با آخیش در جَت ماند، او و مردانش، هر یک با خانوادهٔ خود؛ داوود با دو زنش، اَخینوعامِ یِزرِعیلی و اَبیجایِلِ کَرمِلی که بیوهٔ نابال بود. ⁴چون به شائول خبر دادند که داوود به جَت گریخته است، دیگر در جست‌وجوی او برنیامد.

⁵داوود به آخیش گفت: «اگر در نظرت التفات یافته‌ام، جایی در یکی از شهرهای بیرون از پایتخت به من بده تا در آن ساکن شوم. چرا خدمتگزارت باید با تو در شهر شاهی زندگی کند؟» ⁶آخیش در آن روز صِقلَغ را به او بخشید؛ پس صِقلَغ تا به امروز از آنِ پادشاهان یهودا بوده است. ⁷مدت زمانی که داوود در سرزمین فلسطینیان زیست، یک سال و چهار ماه بود.

⁸داوود و مردانش برآمدند و بر جِشوریان و جِرزیان و عَمالیقیان تاختند، زیرا آنان از دیرباز در آن سرزمین، به‌سوی شور و تا سرزمین مصر، ساکن بودند. ⁹هرگاه داوود به آن سرزمین حمله می‌برد، نه مرد و نه زنی را زنده نمی‌گذاشت، و گوسفندان و گاوان و الاغان و شتران و جامه‌ها را می‌گرفت و سپس نزد آخیش بازمی‌گشت.

¹⁰آخیش می‌پرسید: «امروز به کجا تاختید؟» و داوود می‌گفت: «به نِگِبِ یهودا،» یا «به نِگِبِ یِرَحمِئیلیان،» یا «به نِگِبِ قینیان.»

¹¹داوود نه مردی و نه زنی را زنده نمی‌گذاشت تا به جَت آورده شوند، زیرا می‌اندیشید: «مبادا دربارهٔ ما خبر دهند و بگویند: ‹داوود چنین و چنان کرد.›» و این شیوهٔ او در تمام مدتی بود که در سرزمین فلسطینیان به سر می‌برد.

¹²آخیش به داوود اعتماد کرد و با خود گفت: «او خویشتن را نزد قوم خود اسرائیل به‌کلی منفور ساخته است؛ پس تا ابد خدمتگزار من خواهد بود.»