Dawud Maneh Ngeman Kang Jinebadan dening Rama kita
Dawud nylinap mlebu ing pakémahané Saul ing wayah bengi nalika kabèh padha turu lan njupuk tumbak saka sandhingé sirahé. Abisai njaluk nyuduk sepisan; Dawud ora gelem nyenggol jebadané Rama kita. Dhèwèké nguwuhaké buktiné nyabrang lebak, lan Saul manèh ngakoni yèn dhèwèké wis dosa.
26 1Wong Zif padha sowan marang Prabu Saul ing Gibea, ature: “Punapa Dawud boten ndhelik ing gumuk Hakhila, ingkang madhep dhateng Yesimon?” 2Prabu Saul banjur tedhak menyang ara-ara samun Zif karo wong Israel pilihan telung ewu, prelu nggoleki Dawud ana ing kono. 3Prabu Saul masang pakemahan ing gumuk Hakhila kang madhep menyang Yesimon ing pinggir dalan, dene Dawud manggon ing ara-ara samun. Bareng Dawud weruh yen Prabu Saul wis nututi dheweke menyang ara-ara samun, 4banjur kongkonan telik sandi, lan ngreti yen Prabu Saul pancen wis teka tenan. 5Dawud banjur menyang panggonan pakemahane Prabu Saul, lan weruh ngendi Prabu Saul sare karo Abner anake Ner, senapatine. Prabu Saul sare ing jero pakemahan, dene wadyabala ngepung ing sakubenge. 6Dawud banjur takon marang Ahimelekh wong Het lan Abisai anake Zeruya, adhine Yoab: “Sapa kang gelem melu aku mudhun menyang pakemahane Prabu Saul?” Wangsulane Abisai: “Kula ingkang badhe ndherek panjenengan.”
7Dawud lan Abisai banjur tekan ing panggonane wadyabala ing wayah bengi. Prabu Saul lagi sare ing pakemahan, tumbake tumancep ing lemah ing sandhing sirahe, dene Abner lan wadyabala padha turu ngubengi dheweke. 8Abisai banjur matur marang Dawud: “Ing dinten punika Rama kita sampun masrahaken mengsah panjenengan wonten ing tangan panjenengan. Mila keparenga kula numbak piyambakipun dhateng siti kaping sapisan kemawon—boten prelu kaping kalih.”
9Nanging Dawud mangsuli Abisai: “Aja nyedani dheweke! Sapa kang bisa ngangkat tangan nglawan kang jinebadan dening Rama kita, mangka tetep ora kaluputan?” 10Dawud ngucap maneh: “Demi Rama kita kang gesang, Rama kita piyambak kang bakal numpes dheweke, utawa tekan dinane banjur mati, utawa mangkat perang banjur tiwas. 11Muga Rama kita nebihna, aku aja nganti ngangkat tanganku nglawan kang jinebadan dening Rama kita. Saiki jupuken tumbak kang ana ing sandhing sirahe lan kendhi banyune, banjur ayo padha lunga.”
12Dawud banjur njupuk tumbak lan kendhi banyu saka sandhing sirahe Prabu Saul, nuli padha lunga. Ora ana wong siji-sijia kang weruh, ora ana kang ngreti, lan ora ana kang tangi, amarga wong-wong mau padha katiban turu kang kepati saka Rama kita.
13Dawud banjur nyabrang menyang sisih liya lan ngadeg ing pucuking gumuk kang adoh, ana jurang amba ing antarane. 14Dawud banjur nguwuh-uwuh marang wadyabala lan Abner anake Ner: “Apa kowe ora gelem mangsuli, Abner?” Wangsulane Abner: “Sapa kowe, dene wani nguwuh-uwuh marang Sang Prabu?”
15Dawud ngucap marang Abner: “Apa kowe iki dudu wong lanang? Sapa kang kaya kowe ing Israel? Yagene kowe ora njaga gustimu Sang Prabu? Ana wong kang teka arep nyedani Sang Prabu, gustimu. 16Apa kang koktindakake iku ora becik. Demi Rama kita kang gesang, kowe kabeh padha pantes mati, amarga ora njaga gustimu, kang jinebadan dening Rama kita. Saiki delengen—ana ngendi tumbak lan kendhi banyune Sang Prabu kang maune ana ing sandhing sirahe?”
17Prabu Saul mangerteni swarane Dawud, banjur ngandika: “Apa iku swaramu, anakku Dawud?” Wangsulane Dawud: “Inggih swara kawula, dhuh gusti kawula Sang Prabu.”
18Dawud matur maneh: “Punapaa gusti kawula ngoyak abdinipun? Punapa ingkang sampun kawula lampahi, dosa punapa ingkang wonten ing tangan kawula? 19Mugi gusti kawula Sang Prabu karsaa miyarsakaken aturipun abdinipun: manawi Rama kita ingkang njalari panjenengan nglawan kawula, mugi Panjenengane karsaa nampi kurban; nanging manawi tiyang ingkang nindakaken punika, mugi sami kenaa ipat-ipat wonten ing ngarsanipun—awit ing dinten punika sami nundhung kawula saking panduman kawula ing pusakanipun, kaliyan ngucap: ‘Kesaha, ngabektia dhateng allah-allah sanes.’ 20Mila getih kawula sampun ngantos dhawah ing siti, tebih saking ngarsanipun Rama kita—awit raja Israel medal prelu mburu tuma setunggal, kados tiyang ingkang mbujeng ayam alas ing pagunungan.”
21Prabu Saul banjur ngandika: “Aku wis gawe dosa. Baliya, Dawud anakku. Aku ora bakal gawe piala marang kowe maneh, awit ing dina iki nyawaku aji ana ing mripatmu. Aku wis tumindak bodho lan luput banget.”
22Wangsulane Dawud: “Punika tumbakipun Sang Prabu. Mugi wonten tiyang anem ingkang mriki mendhet. 23Rama kita ingkang ngganjar saben tiyang miturut kabeneran lan kasetyanipun. Ing dinten punika Panjenengane masrahaken panjenengan wonten ing tangan kawula, nanging kawula boten purun ngangkat tangan nglawan kang jinebadan Panjenengane. 24Kadosdene ing dinten punika kawula ngaosi gesang panjenengan, mugi Rama kita ugi ngaosi gesang kawula lan ngluwari kawula saking sakathahing karibedan.”
25Prabu Saul banjur ngandika marang Dawud: “Binerkahana kowe, anakku Dawud—kowe bakal nindakake prakara kang gedhe-gedhe, lan mesthi bakal unggul.” Dawud banjur mbacutake lakune, dene Prabu Saul bali menyang omahe.