Dawid Dîsa Ke<br>yê Bavê me Birûmetkirî Diparêze

Dawid bi şev dikeve kampa Şawil dema her kes radizê û rima ku li ser serê wî bû hildigire. Abîşay yek lêdanê dixwaze; Dawid destê xwe li yê Bavê me birûmetkirî nade. Ew delîlê ji aliyê din ê gelî ve diqîrîne, û Şawil dîsa qebûl dike ku wî guneh kiriye.

Beş 26.

Zîfî hatin ba Şawil li Gîbeayê û gotin: “Ma Dawid li girê Haxîlayê, ber bi Yeşîmonê ve, xwe venaşêre?” Şawil bi 3,000 zilamên hilbijartî yên Îsraêl ket çola Zîfê, ku li wir li Dawid bigere. Şawil li girê Haxîlayê ber bi Yeşîmonê ve, li kêleka rê, kampa xwe danî, lê Dawid di çolê de ma. Dawid dît ku Şawil di çolê de li pey wî hatiye. Loma wî sîxur şandin û fêr bû ku bi rastî Şawil gihîştiye. Dawid çû cihê ku Şawil kampa xwe lê danîbû, û dît ka Şawil li ku radizê bi Abnêrê kurê Nêr re, serleşkerê wî. Şawil di nav kampê de radiza, leşker jî li dor wî bûn. Dawid ji Ahîmelekê Hîtî û ji Abîşayê kurê Zeruyayê, birayê Yoav, pirsî: “Kî bi min re tê kampa Şawil?” Abîşay got: “Ez bi te re têm.”

Dawid û Abîşay bi şev hatin ba leşkeran. Va ye, Şawil di nav kampê de raketî bû, nîza wî jî di erdê de li ser serê wî çikandî bû, Abnêr û leşker jî li dor wî bûn. Abîşay ji Dawid re got: “Bavê me îro dijminê te xistiye destê te. Loma bila ez wî bi yek nîzayê li erdê bixim — ne hewce ye cara duyem lê bidim.”

Lê Dawid ji Abîşay re got: “Wî mehelikîne! Kî dikare destê xwe li yê Bavê me birûmetkirî rake û bê sûc bimîne?” Dawid got: “Bi saxiya Bavê me, Bavê me wê lê bixe, an jî roja wî tê û ew dimire, an jî ew diçe şer û tê helakkirin. Dûr be, li ber Bavê me, ku ez destê xwe li yê Bavê me birûmetkirî rakim. Niha nîza ku li serê wî ye û cêra avê bigire, û em biçin.”

Dawid nîza û cêra avê ji kêleka serê Şawil girt, û ew çûn. Kesî ew nedîtin, kesî nizanîbû, û kes hişyar nebû, çimkî xeweke giran ji Bavê me li ser hemûyan ketibû.

Paşê Dawid derbas bû û li ser serê girekî dûr rawesta, valahiyeke fireh di navbera wan de hebû. Wî gazî leşkeran û Abnêrê kurê Nêr kir: “Abnêr, ma tu bersivê nadî?” Abnêr bersiv da: “Tu kî yî ku gazî padîşah dikî?”

Dawid ji Abnêr re got: “Ma tu ne zilam î? Kî di Îsraêlê de wekî te ye? Çima te xudanê xwe padîşah neparast? Yekî hat ku padîşah, xudanê te, helak bike. Te xirabî kir. Bi saxiya Bavê me, hûn hemû hêjayî mirinê ne, çimkî we xudanê xwe, yê Bavê me birûmetkirî, neparast. Niha binêrin — nîza padîşah û cêra avê ya li kêleka serê wî li ku ne?”

Şawil dengê Dawid nas kir: “Kurê min Dawid, ma ev dengê te ye?” Dawid got: “Dengê min e, ya xudanê min padîşah.”

Wî got: “Çima xudanê min li pey xizmetkarê xwe digere? Min çi kiriye, çi xirabî di destê min de heye? Bila xudanê min padîşah peyvên xizmetkarê xwe bibihîze: heke Bavê me te li dijî min rakiribe, bila ew pêşkêşiyekê bipejirîne; lê heke ev mirov bin ku ev kiriye, bila ew li ber wî nifirî bibin — çimkî îro ew ez ji para xwe ya di mîrasa wî de qewirandim, û gotin: ‘Here, xizmeta xwedayên din bike.’ Bila xwîna min li erdê, dûrî huzûra Bavê me, nerije — padîşahê Îsraêlê derketiye ku li kêçekê bigere, mîna yê ku li çiyayan li kewê digere.”

Şawil got: “Min guneh kir. Vegere, Dawidê kurê min. Ezê êdî tu carî te neêşînim, çimkî îro canê min li ber çavên te hêja bû. Min bêaqilî kir û pir xelet bûm.”

Dawid bersiv da: “Va ye nîza padîşah. Bila xortek were û wê bigire. Bavê me her kesî li gorî rastî û dilsoziya wî padaşt dide. Îro wî tu xistî destê min, lê min nexwest destê xwe li yê wî birûmetkirî rakim. Çawa ku îro min canê te hêja hesiband, bila Bavê me jî canê min hêja bihesibîne û min ji her tengasiyê rizgar bike.”

Şawil ji Dawid re got: “Pîroz bî, kurê min Dawid — tu wê karên mezin bikî, û bi rastî jî serfiraz bibî.” Dawid bi rê xwe ket, Şawil jî vegeriya mala xwe.