Îsraêl ji bo Samûêl Şîn Dike

Nabal mêrên Dawid biçûk dixe piştî ku wan şivanên wî parastin, û Dawid şûrê xwe werdigire ku her mêrê malê bikuje. Abîgaîl bi xwarinê li pêş tê û wî aram dike: Bavê me wî ji sûcê xwînê diparêze di rêya wî ya ber bi text ve. Nabal dimire.

Beş 25.

Samûêl mir û hemû Îsraêl civiyan ku jê re şîn bikin û ew li mala wî ya li Rama veşartin. Paşê Dawid rabû û daket çola Faranê.

Li Maonê mirovek hebû ku li Karmêlê milkê wî hebû. Ew gelekî dewlemend bû: 3,000 pez û 1,000 bizin. Li Karmêlê pezê xwe diqusand. Navê wî mirovî Nabal bû, navê jina wî jî Abîgaîl. Ew aqilmend û bedew bû, lê ew di muameleyên xwe de dijwar û hov bû — ji malbata Kalêb bû. Dema ku ew li çolê bû, Dawid bihîst ku Nabal pezê xwe diqusand. Dawid deh xortan şand û ji wan re got: “Herin Karmêlê. Serdana Nabal bikin û bi navê min silavê lê bikin. Jê re bibêjin: ‘Jiyana dirêj ji te re. Aştî li ser te be, aştî li ser mala te be û aştî li ser her tiştê ku yê te ye be.’ Min bihîst ku pezbir li cem te hene. Şivanên te li cem me bûn; me di tu tiştî de xerabî bi wan nekir û di tevahiya wê demê ya li Karmêlê de tiştekî wan winda nebû. Ji xortên xwe bipirse, ewê ji te re bibêjin. Ji ber vê yekê bila xortên min di çavên te de kerem bibînin, çimkî em di roja cejnê de hatine. Ji kerema xwe çi ku dikarî bidî, bide xulamên xwe û kurê xwe Dawid.”

Xortên Dawid hatin û ev hemû peyv bi navê Dawid ji Nabal re gotin, paşê li bendê man.

Nabal bersiva xulamên Dawid da û got: “Dawid kî ye? Ev kurê Yêşa kî ye? Îro gelek xulam ji axayên xwe cuda dibin. Ma ez çima nanê xwe, ava xwe û goştê ku min ji bo pezbirên xwe serjê kiriye, bigirim û bidim mirovên ku ez nizanim ew ji ku derê ne?”

Ji ber vê yekê xortên Dawid vegeriyan û gava ku hatin, her peyvek jê re ragihandin.

Dawid ji mirovên xwe re got: “Her yek ji we şûrê xwe li xwe girê bide!” Ji ber vê yekê her yekî şûrê xwe li xwe girê da, Dawid jî. Nêzî 400 kesî li pey Dawid çûn; 200 kesî jî li cem tûrikên şer man.

Yek ji xortan ji Abîgaîla jina Nabal re got: “Dawid ji çolê qasid şand ku silavê li axayê me bikin, lê wî çêr li wan kir. Ev mirov ji bo me gelekî baş bûn. Wan qet zerar nedan me û di tevahiya wê demê de ku em bi wan re li zeviyan digeriyan, tiştekî me winda nebû. Ew bi şev û roj li dora me dîwar bûn, di tevahiya wê demê de ku em bi wan re diçûn pez diçêrandin. Niha bizane û binêre ka divê tu çi bikî, çimkî belayek li ser axayê me û hemû mala wî hatiye danîn. Ew ewqas bêqîmet e ku tu kes nikare bi wî re biaxive.”

Abîgaîl bi lez 200 nan, du meşkên şerab, pênc pezên amadekirî, nêzî sî û pênc kodik genimê biraştî, sed gûşiyên tiriyê zuwa û 200 kolaçên hêjîrê girt û ew li ser keran bar kirin. Wê ji xulamên xwe re got: “Berî min herin; ez ê li pey werim.” Lê wê tu tişt ji mêrê xwe Nabal re negot. Dema ku ew li ser kerê xwe li ser rêyeke çiyayî ya veşartî dadiket, Dawid û mirovên wî rastî wê hatin ku ber bi wê ve dadiketin.

Niha Dawid gotibû: “Min li çolê her tiştê ku yê vî mirovî bû beredayî parast — tu tiştekî wî winda nebû — û ew li hember qenciyê xerabiyê dide min. Bila Bavê me vî tiştî bi dijminên Dawid bike û hê zêdetir jî, heke heta serê sibê ez ji hemûyên ku yên wî ne yek mêrekî zindî bihêlim.”

Dema ku Abîgaîl Dawid dît, bi lez ji kerê xwe peya bû û li ber wî deverû ket, serî heta erdê tewand. Ew li ber lingên wî ket û got: “Bila sûc tenê li ser min be, ya axayê min. Ji kerema xwe bihêle ku xulama te bi te re biaxive; guhê xwe bide peyvên xulama xwe. Ji kerema xwe, ya axayê min, guh nede vî mirovê bêqîmet Nabal, çimkî ew wek navê xwe ye — Nabal tê maneya Ehmeq, û ehmeqî bi wî re ye. Ez, xulama te, ew xortên ku axayê min şandibûn nedîtin. Niha, ya axayê min, bi qasî ku Bavê me zindî ye û tu zindî yî: ji ber ku Bavê me tu ji xwînrêtinê û ji tolhildana bi destê xwe parastî, bila dijminên te û hemû yên ku dixwazin ziyanê bidin axayê min, wek Nabal bibin. Niha bila ev diyariya ku xulama te ji axayê min re aniye, bê dayîn wan xortên ku li pey axayê min diçin. Guneha xulama xwe bibexşîne, çimkî Bavê me bê guman ji axayê min re dûdmanek mayînde çêdike, çimkî axayê min şerên Bavê me dike. Bila heta ku tu zindî yî di te de tu xerabî neyê dîtin. Heke yek rabe ku li pey te bikeve û canê te bixwaze, wê canê axayê min bi ewlehî di gurza zindiyan de li cem Bavê te bê girêdan; lê wê canê dijminên te weke ji berika qeşmekê bavêje. Gava ku Bavê me ji bo axayê min hemû qenciya ku li ser te soz dabû kir û tu li ser Îsraêl kir serwer, wê axayê min tu xem û sûc nebe ji ber xwînrêtina bêsedem an tolhildana bi destê xwe. Û gava ku Bavê me bi axayê min baş muamele dike, xulama xwe bi bîr bîne.”

Dawid ji Abîgaîl re got: “Pîroz be Bavê me, Xwedayê Îsraêl, yê ku îro tu şandî ku rastî min werî. Pîroz be şîreta te ya baş û pîroz be tu, ya ku îro ez ji xwînrêtinê û ji tolhildana bi destê xwe parastim. Bi qasî ku Bavê me, Xwedayê Îsraêl, zindî ye, yê ku ez ji ziyandana te parastim — heke te lez nekira ku rastî min werî, wê heta serê sibê ji yên Nabal yek mêrek jî nema.”

Dawid ji destê wê tiştê ku wê anîbû girt û ji wê re got: “Bi aştî here mala xwe. Binêre, min dengê te bihîst û daxwaza te qebûl kir.”

Dema ku Abîgaîl gihîşt Nabal, wî di mala xwe de cejnek wek ya padîşahekî çêdikir. Dilê wî şa bû û ew gelekî serxweş bû, loma wê heta serê sibê tu tişt jê re negot. Serê sibê, dema ku şerab ji Nabal çû, jina wî her tişt jê re got. Dilê wî di hundurê wî de mir û ew wek kevir bû. Nêzî deh rojan şûnde, Bavê me li Nabal xist û ew mir.

Dema ku Dawid bihîst ku Nabal mir, got: “Pîroz be Bavê me, yê ku doza min li hember wê çêra ku min ji Nabal kişand ragirt û xulamê xwe ji xerabiyê parast. Bavê me xerabiya Nabal li ser serê wî bi xwe vegerand.” Paşê Dawid peyam şand ku ji Abîgaîl re bibe jin.

Xulamên Dawid hatin cem Abîgaîl li Karmêlê û jê re gotin: “Dawid em şandin ku te wek jina xwe bibin.”

Ew rabû, deverû heta erdê tewiya û got: “Va ye xulama te, amade ye ku xizmetê bike û lingên xulamên axayê min bişo.” Abîgaîl bi lez xwe amade kir, li kerê xwe siwar bû û bi pênc xizmetkarên xwe re li pey qasidên Dawid çû û bû jina wî. Dawid Ehînoama ji Yêzreêlê jî aniye bû, loma herdu jî jinên wî bûn. Şawil keça xwe Mîkal, jina Dawid, dabû Paltîêlê kurê Layîş, yê ji Galîmê.