Israel treur oor Samuel

Nabal beledig Dawid se manne nadat hulle sy skaapwagters beskerm het, en Dawid gord sy swaard aan om elke manspersoon in die huis dood te maak. Abigail ry uit met kos en praat hom tot bedaring: ons Vader weerhou hom van bloedskuld op pad na die troon. Nabal sterf.

Hoofstuk 25.

Samuel het gesterf, en die hele Israel het bymekaargekom om oor hom te treur, en hulle het hom by sy huis in Rama begrawe. Toe het Dawid vertrek en na die woestyn van Paran afgetrek.

Daar was ’n man in Maon wat besittings in Karmel gehad het. Hy was baie ryk: 3 000 skape en 1 000 bokke. Hy het sy skape in Karmel geskeer. Die man se naam was Nabal, en sy vrou se naam Abigail. Sy was verstandig en mooi, maar hy was hard en wreed in sy handelinge—’n Kalebiet. Terwyl hy in die woestyn was, het Dawid gehoor dat Nabal sy skape skeer. Dawid het tien jong manne gestuur en vir hulle gesê: “Gaan op na Karmel toe. Besoek Nabal en groet hom in my naam. Sê vir hom: ‘Mag jy lank lewe. Vrede vir jou, vrede vir jou huisgesin, en vrede vir alles wat jy het.’ Ek hoor jy het skeerders. Jou herders was by ons; ons het hulle in niks mishandel nie, en hulle het niks vermis die hele tyd wat hulle in Karmel was nie. Vra jou jong manne, en hulle sal vir jou sê. Laat my jong manne dus guns in jou oë vind, want ons het op ’n feesdag gekom. Gee asseblief wat jy ook al kan afstaan aan jou dienaars en aan jou seun Dawid.”

Dawid se jong manne het gekom en al hierdie woorde namens Dawid vir Nabal gesê, en toe het hulle gewag.

Nabal het Dawid se dienaars geantwoord: “Wie is Dawid? Wie is hierdie seun van Isai? Deesdae breek baie dienaars van hulle meesters weg. Waarom sou ek my brood, my water en die vleis wat ek vir my skeerders geslag het, vat en dit gee aan manne wat ek nie eens weet waarvandaan hulle kom nie?”

So het Dawid se jong manne teruggedraai, en toe hulle aankom, het hulle elke woord aan hom oorgedra.

Dawid het vir sy manne gesê: “Elkeen van julle, gord julle swaard aan!” So het elkeen sy swaard aangegord, Dawid ook. Omtrent 400 het agter Dawid aan opgetrek; 200 het by die voorrade gebly.

Een van die jong manne het vir Abigail, Nabal se vrou, gesê: “Dawid het boodskappers uit die woestyn gestuur om ons meester te groet, en hy het beledigings na hulle geslinger. Hierdie manne was baie goed vir ons. Hulle het ons nooit kwaad aangedoen nie, en ons het niks verloor die hele tyd wat ons saam met hulle in die veld rondgetrek het nie. Hulle was ’n muur om ons, nag en dag, die hele tyd wat ons by hulle was en skape opgepas het. Weet en sien nou wat jy moet doen, want onheil is teen ons meester en sy hele huisgesin vasgestel. Hy is so nikswerd dat niemand met hom kan praat nie.”

Abigail het gou 200 brode, twee sakke wyn, vyf klaargemaakte skape, omtrent vyf-en-dertig liter gebraaide koring, honderd trosse rosyne en 200 vyekoeke gevat en dit op donkies gelaai. Sy het vir haar dienaars gesê: “Gaan voor my uit; ek sal volg.” Maar sy het haar man Nabal niks gesê nie. Terwyl sy op haar donkie met ’n verskuilde bergpaadjie afgery het, het sy Dawid en sy manne raakgeloop wat na haar toe afgekom het.

Dawid het nou net gesê: “Verniet het ek alles wat hierdie man in die woestyn gehad het, bewaak—niks van sy goed het weggeraak nie—en hy vergeld my kwaad vir goed. Mag ons Vader dít aan Dawid se vyande doen, en nog meer, as ek teen die môre een enkele man laat oorbly van almal wat aan hom behoort.”

Toe Abigail vir Dawid sien, het sy gou van haar donkie afgeklim en met haar gesig na die grond voor hom neergeval en tot op die grond gebuig. Sy het aan sy voete neergeval en gesê: “Laat die skuld net myne wees, my heer. Laat u dienares asseblief met u praat; luister na u dienares se woorde. Moet asseblief nie ag slaan op hierdie nikswerd man Nabal nie, my heer, want hy is soos sy naam—Nabal beteken Dwaas, en dwaasheid is by hom. Ek, u dienares, het nie die jong manne gesien wat my heer gestuur het nie. Nou, my heer, so seker as wat ons Vader leef en u leef: omdat ons Vader u daarvan verhoed het om bloed te vergiet en om uself met u eie hand te wreek, mag u vyande en almal wat my heer kwaad wil aandoen, soos Nabal word. Laat hierdie geskenk wat u dienares vir my heer gebring het, nou gegee word aan die jong manne wat my heer volg. Vergewe die oortreding van u dienares, want ons Vader sal my heer sekerlik ’n blywende koningshuis gee, omdat my heer ons Vader se oorloë voer. Laat daar geen kwaad in u gevind word nie so lank as wat u leef. As iemand opstaan om u te agtervolg en u lewe te soek, sal my heer se lewe veilig saamgebind wees in die bundel van die lewendes by u Vader; maar u vyande se lewens sal hy wegslinger soos uit die holte van ’n slingervel. Wanneer ons Vader vir my heer al die goeie gedoen het wat hy oor u beloof het, en u aangestel het as heerser oor Israel, sal my heer geen hartseer of skuld voel oor bloed wat sonder rede vergiet is of oor eie wraak nie. En wanneer ons Vader goed met my heer handel, onthou dan u dienares.”

Dawid het vir Abigail gesê: “Geseënd is ons Vader, die God van Israel, wat jou vandag gestuur het om my te ontmoet. Geseënd is jou goeie oordeel, en geseënd is jy wat my vandag verhoed het om bloed te vergiet en om my met my eie hand te wreek. So seker as wat ons Vader, die God van Israel, leef, wat my verhoed het om jou kwaad aan te doen—as jy nie gou gekom het om my te ontmoet nie, sou nie een man van Nabal s’n teen die môre oorgebly het nie.”

Dawid het uit haar hand aangeneem wat sy gebring het, en vir haar gesê: “Gaan in vrede huis toe. Kyk, ek het na jou stem geluister en jou versoek toegestaan.”

Toe Abigail by Nabal kom, het hy ’n fees in sy huis gehou wat vir ’n koning pas. Sy hart was vrolik en hy was baie dronk, daarom het sy hom niks gesê tot die môre toe nie. Die môre, toe die wyn uit Nabal was, het sy vrou hom alles vertel. Sy hart het in hom gesterf, en hy het soos klip geword. Omtrent tien dae later het ons Vader vir Nabal getref, en hy het gesterf.

Toe Dawid hoor dat Nabal dood is, het hy gesê: “Geseënd is ons Vader, wat my saak behartig het teen die belediging wat ek van Nabal verduur het, en wat sy dienaar van kwaad weerhou het. Ons Vader het Nabal se kwaad op sy eie kop laat terugkom.” Toe het Dawid ’n boodskap gestuur en Abigail gevra om sy vrou te word.

Dawid se dienaars het by Abigail in Karmel gekom en vir haar gesê: “Dawid het ons gestuur om jou as sy vrou te neem.”

Sy het opgestaan en met haar gesig na die grond gebuig en gesê: “Hier is u dienares, gereed om te dien en om die voete van my heer se dienaars te was.” Abigail het gou klaargemaak, op haar donkie geklim en saam met haar vyf diensmeisies agter Dawid se boodskappers aan gegaan en sy vrou geword. Dawid het ook met Ahinoam van Jisreël getrou, en so was al twee van hulle sy vroue. Saul het sy dogter Migal, Dawid se vrou, aan Paltiël, die seun van Laïs, van Gallim, gegee.