1 Samuel 26 FHB Father's Heart Bible™

26 ¹Die Sifiete het na Saul in Gibea gekom en gevra: “Kruip Dawid nie weg op die heuwel Gagila, teenoor Jesimon nie?” ²Toe het Saul na die woestyn van Sif afgegaan met 3 000 uitgesoekte manne van Israel om Dawid daar te soek. ³Saul het op die heuwel Gagila langs die pad, teenoor Jesimon, kamp opgeslaan, terwyl Dawid in die woestyn gebly het. Toe Dawid sien dat Saul hom die woestyn in gevolg het, ⁴het hy verkenners uitgestuur en te wete gekom dat Saul inderdaad aangekom het. ⁵Dawid het na die plek gegaan waar Saul kamp opgeslaan het, en gesien waar Saul lê saam met Abner, seun van Ner, sy leëraanvoerder. Saul het binne-in die kamp gelê, met die manskappe rondom hom. ⁶Dawid het vir Agimelek die Hetiet en vir Abisai, seun van Seruja, Joab se broer, gevra: “Wie sal saam met my na Saul se kamp afgaan?” Abisai het gesê: “Ek sal saam met jou afgaan.”

⁷Dawid en Abisai het in die nag by die manskappe gekom. Saul het in die kamp gelê en slaap, met sy spies in die grond by sy kop vasgesteek, en Abner en die manskappe rondom hom. ⁸Abisai het vir Dawid gesê: “Ons Vader het vandag jou vyand in jou hand gegee. Laat ek hom dan met een spiesteek teen die grond vassteek — ’n tweede steek is nie nodig nie.”

⁹Maar Dawid het vir Abisai gesê: “Moenie hom vernietig nie! Wie kan sy hand teen ons Vader se gesalfde ophef en onskuldig bly?” ¹⁰Dawid het gesê: “So seker as ons Vader leef, ons Vader sal hom tref, òf sy dag kom en hy sterf, òf hy trek die stryd in en word vernietig. ¹¹Dit is ver van my, voor ons Vader, om my hand teen ons Vader se gesalfde op te hef. Vat nou die spies by sy kop en die waterkruik, en kom ons gaan.”

¹²Dawid het die spies en die waterkruik langs Saul se kop gevat, en hulle het weggegaan. Niemand het hulle gesien nie, niemand het geweet nie, en niemand het wakker geword nie, want ’n diep slaap van ons Vader het op hulle almal geval.

¹³Toe het Dawid oorgegaan en op ’n heuweltop in die verte gaan staan, met ’n wye afstand tussen hulle. ¹⁴Hy het na die manskappe en na Abner, seun van Ner, geroep: “Gaan jy nie antwoord nie, Abner?” “Wie is jy wat na die koning roep?” het Abner geantwoord.

¹⁵Dawid het vir Abner gesê: “Is jy nie ’n man nie? Wie is soos jy in Israel? Waarom het jy nie jou heer die koning bewaak nie? Iemand het gekom om die koning, jou heer, te vernietig. ¹⁶Jy het verkeerd gedoen. So seker as ons Vader leef, julle verdien almal die dood omdat julle nie julle heer, ons Vader se gesalfde, bewaak het nie. Kyk nou — waar is die koning se spies en die waterkruik wat by sy kop was?”

¹⁷Saul het Dawid se stem herken: “Is dit jou stem, my seun Dawid?” Dawid het gesê: “Dit is my stem, my heer die koning.”

¹⁸Hy het gesê: “Waarom jaag my heer sy dienskneg na? Wat het ek gedoen, watter kwaad is in my hand? ¹⁹Mag my heer die koning na sy dienskneg se woorde luister: as ons Vader u teen my aangehits het, mag hy ’n offer aanvaar; maar as dit mense is wat dit gedoen het, mag hulle vervloek wees voor hom — want vandag het hulle my van my deel in sy erfenis verdryf en gesê: ‘Gaan dien ander gode.’ ²⁰Moenie my bloed op die grond laat val nie, ver van ons Vader se teenwoordigheid af — die koning van Israel trek uit om een vlooi te jag, soos ’n mens ’n patrys in die berge agtervolg.”

²¹Saul het gesê: “Ek het gesondig. Kom terug, Dawid my seun. Ek sal jou nooit weer kwaad aandoen nie, omdat my lewe vandag kosbaar in jou oë was. Ek het dwaas gehandel en my ernstig vergis.”

²²Dawid het geantwoord: “Hier is die koning se spies. Laat ’n jongman oorkom om dit te haal. ²³Ons Vader vergeld elkeen vir sy geregtigheid en getrouheid. Vandag het hy u in my hand gegee, maar ek wou nie my hand teen sy gesalfde ophef nie. ²⁴Soos ek vandag u lewe hoog geag het, mag ons Vader my lewe hoog ag en my uit alle nood red.”

²⁵Saul het vir Dawid gesê: “Geseënd is jy, my seun Dawid — jy sal groot dinge doen en sekerlik seëvier.” Dawid het sy pad gegaan, en Saul het huis toe teruggegaan.