Daud Deui-deui Teu Niwaskeun Jalma anu Diurapan ku Rama Urang
Peuting-peuting Daud nyusup ka pasanggrahan Saul waktu kabéh keur saré sarta nyokot tumbak tina gigireun sirahna. Abisai hayang nojos sakali; Daud moal nyabak nu diminyakan ku Rama urang. Manéhna ngagorowok némbongkeun buktina meuntas lebak, sarta Saul deui ngaku yén manéhna geus dosa.
26 1Urang Zif daratang ka Saul di Gibea, pokna, “Daud teh apan nyumput di pasir Hakila, nu nyanghareup ka Yesimon?” 2Tuluy Saul turun ka Gurun Keusik Zif jeung tilu rebu urang Israil pinilihan, rek nyiar Daud di dinya. 3Saul masanggrahan di pasir Hakila nu nyanghareup ka Yesimon, gigireun jalan, ari Daud aya di gurun keusik. Daud nyaho yen Saul geus nuturkeun manehna ka gurun keusik, 4tuluy manehna ngutus mata-mata, sarta nyaho yen Saul enya geus datang. 5Tuluy Daud indit ka tempat pasanggrahan Saul, sarta nenjo tempat Saul ngedeng jeung Abner bin Ner, panglima baladna. Saul ngedeng di jero pasanggrahan, dikurilingan ku balad. 6Daud naros ka Ahimelekh urang Het jeung ka Abisai bin Seruya, dulurna Yoab, “Saha nu daek turun jeung kami ka pasanggrahan Saul?” Pok Abisai, “Abdi bade ngiring turun sareng anjeun.”
7Peuting harita Daud jeung Abisai nepi ka balad. Saul keur sare tibra di pasanggrahan, tumbakna nanceb kana taneuh deukeut sirahna, Abner jeung balad aya di sakurilingna. 8Pok Abisai ka Daud, “Dinten ieu Rama urang parantos masrahkeun musuh anjeun kana leungeun anjeun. Ku margi kitu, widian abdi numbak anjeunna hiji kali dugi ka ninggang kana taneuh — teu kedah dua kali.”
9Tapi saur Daud ka Abisai, “Ulah ditiwaskeun! Saha nu wani ngaheulakeun leungeun ka jalma anu diurapan ku Rama urang, tur tetep teu salah?” 10Saur Daud, “Demi Rama urang anu jumeneng, Rama urang bakal numbak anjeunna, atawa dintenna dongkap tuluy anjeunna pupus, atawa anjeunna indit ka perang tuluy tiwas. 11Paliyas teuing, di payuneun Rama urang, abdi ngaheulakeun leungeun ka jalma anu diurapan ku Rama urang. Ayeuna cokot tumbak nu aya deukeut sirahna jeung kendi cai, tuluy urang indit.”
12Tuluy Daud nyokot tumbak jeung kendi cai ti gigireun sirah Saul, tuluy duanana arindit. Teu aya nu nenjo, teu aya nu nyaho, jeung teu aya nu nyaring, sabab kabeh geus katindihan ku sare tibra ti Rama urang.
13Tuluy Daud meuntas ka ditu, tuluy nangtung di luhur pasir nu jauh, aya jarak nu lega di antara maranehna. 14Manehna ngagero ka balad jeung ka Abner bin Ner, “Na maneh teu rek ngawalon, Abner?” Walon Abner, “Saha maneh, make ngagero ka raja?”
15Saur Daud ka Abner, “Lain maneh teh lalaki? Saha nu sabanding jeung maneh di Israil? Naha maneh teu ngajaga gusti maneh, nya eta raja? Aya jalma nu datang rek niwaskeun raja, gusti maneh. 16Goreng pisan pagawean maneh. Demi Rama urang anu jumeneng, maraneh kabeh pantes paeh, sabab teu ngajaga gusti maraneh, jalma anu diurapan ku Rama urang. Ayeuna tenjo — mana tumbak raja jeung kendi cai nu tadi aya deukeut sirahna?”
17Saul wanoh kana sora Daud, saurna, “Na eta teh sora maneh, anaking Daud?” Saur Daud, “Leres sora abdi, nun gusti raja.”
18Saur Daud deui, “Naha gusti abdi ngudag-ngudag ka abdina? Naon dosa abdi, naon kasalahan dina leungeun abdi? 19Mugi gusti raja kersa ngadangu kana omongan abdina: upami Rama urang anu ngahudang amarah gusti ka abdi, mugi Mantenna kersa nampi kurban; nanging upami jalma anu midamel eta, mugi maranehna disapa di payuneun Mantenna — sabab dinten ieu maranehna geus ngusir abdi tina bagian abdi dina pusaka Mantenna, bari ngomong, ‘Indit, kudu ngabakti ka allah-allah sejen.’ 20Mugi getih abdi ulah dugi ka ragrag kana taneuh, tebih ti payuneun Rama urang — raja Israil kaluar ngudag-ngudag hiji kutu, cara jalma nu moro manuk puyuh di pagunungan.”
21Saur Saul, “Kami geus boga dosa. Balik deui, Daud anaking. Kami moal rek nyilakakeun maneh deui, sabab poe ieu nyawa kami dianggap aya hargana ku maneh. Kami geus lampah bodo jeung kacida salahna.”
22Saur Daud, “Ieu tumbak raja. Sina aya nonoman nu nyokot ka dieu. 23Rama urang maparin ganjaran ka saban jalma luyu jeung kaadilan jeung kasatiaanana. Dinten ieu Mantenna geus masrahkeun gusti kana leungeun abdi, nanging abdi henteu daek ngaheulakeun leungeun ka jalma anu diurapan ku Mantenna. 24Sakumaha abdi ngajenan kana nyawa gusti dinten ieu, mugi Rama urang ngajenan kana nyawa abdi, sarta ngaluputkeun abdi tina sagala kasusah.”
25Saur Saul ka Daud, “Diberkahan maneh, Daud anaking — maneh bakal migawe perkara-perkara nu gede, sarta tangtu bakal unggul.” Tuluy Daud neruskeun lampahna, ari Saul balik ka imahna.