1 சாமுவேல் 26

26 ¹சீப் ஊரார் கிபியாவிலிருந்த சவுலிடம் வந்து, “எஷிமோனுக்கு எதிரே இருக்கிற ஆகிலா மலையில் தாவீது ஒளிந்திருக்கவில்லையா?” என்றார்கள். ²அப்பொழுது சவுல் எழுந்து, அங்கே தாவீதைத் தேடும்படி, இஸ்ரவேலிலிருந்து தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட மூவாயிரம்பேரோடு சீப் வனாந்தரத்திற்குப் போனான். ³சவுல் வழியோரமாய் எஷிமோனுக்கு எதிரே இருக்கிற ஆகிலா மலையில் பாளயமிறங்கினான்; தாவீதோ வனாந்தரத்தில் தங்கியிருந்தான். சவுல் தன்னைத் தொடர்ந்து வனாந்தரத்திற்கு வந்ததைத் தாவீது கண்டு, ⁴வேவுகாரரை அனுப்பி, சவுல் மெய்யாகவே வந்துவிட்டதை அறிந்துகொண்டான். ⁵பின்பு தாவீது எழுந்து, சவுல் பாளயமிறங்கியிருந்த இடத்திற்குப் போய், சவுலும் அவனுடைய படைத்தலைவனாகிய நேரின் குமாரன் அப்னேரும் படுத்திருந்த இடத்தைப் பார்த்தான்; சவுல் பாளயத்தின் நடுவே படுத்திருந்தான், படைவீரர் அவனைச் சூழ்ந்திருந்தார்கள். ⁶தாவீது ஏத்தியனாகிய அகிமெலேக்கையும், யோவாபின் சகோதரனும் செருயாவின் குமாரனுமாகிய அபிசாயையும் நோக்கி, “சவுலின் பாளயத்திற்கு என்னோடேகூட யார் இறங்கிவருவார்?” என்று கேட்டான். அதற்கு அபிசாய், “நான் உம்மோடேகூட வருகிறேன்” என்றான்.

⁷அப்படியே தாவீதும் அபிசாயும் இரவில் படைவீரரிடம் வந்தார்கள்; இதோ, சவுல் பாளயத்தில் நித்திரையாய்ப் படுத்திருந்தான், அவன் தலைமாட்டில் அவனுடைய ஈட்டி நிலத்தில் குத்தி நிற்க, அப்னேரும் படைவீரரும் அவனைச் சூழ்ந்து படுத்திருந்தார்கள். ⁸அப்பொழுது அபிசாய் தாவீதை நோக்கி, “இன்று எங்கள் பிதா உம்முடைய சத்துருவை உம்முடைய கையில் ஒப்புக்கொடுத்தார்; இப்போதும் நான் அவனை ஒரே ஈட்டியினால் தரையோடே சேர்த்துக் குத்திப்போடுகிறேன்; இரண்டாம்முறை குத்தவேண்டியதில்லை” என்றான்.

⁹தாவீதோ அபிசாயை நோக்கி, “அவனை அழிக்கவேண்டாம்; எங்கள் பிதாவால் அபிஷேகம் பண்ணப்பட்டவன்மேல் தன் கையை நீட்டி, குற்றமில்லாதிருக்கத்தக்கவன் யார்?” என்றான். ¹⁰பின்னும் தாவீது சொன்னது: “எங்கள் பிதாவின் ஜீவனைக்கொண்டு சொல்லுகிறேன், எங்கள் பிதாவே அவனை அடிப்பார்; அல்லது அவனுடைய நாள் வந்து அவன் மரிப்பான்; அல்லது அவன் யுத்தத்தில் இறங்கி அழிந்துபோவான். ¹¹நான் எங்கள் பிதாவால் அபிஷேகம் பண்ணப்பட்டவன்மேல் என் கையை நீட்டுவது எங்கள் பிதாவுக்கு முன்பாக எனக்குத் தூரமாயிருப்பதாக; இப்போதும் அவன் தலைமாட்டில் இருக்கிற ஈட்டியையும் தண்ணீர்ச் செம்பையும் எடுத்துக்கொண்டு போவோம்” என்றான்.

¹²அப்படியே தாவீது சவுலின் தலைமாட்டில் இருந்த ஈட்டியையும் தண்ணீர்ச் செம்பையும் எடுத்துக்கொண்டு போய்விட்டார்கள்; ஒருவரும் அதைக் காணவுமில்லை, அறியவுமில்லை, விழித்துக்கொள்ளவுமில்லை; ஏனெனில் எங்கள் பிதாவினால் உண்டான ஆழ்ந்த தூக்கம் அவர்கள் எல்லார்மேலும் இறங்கியிருந்தது.

¹³பின்பு தாவீது அந்தப்பக்கம் கடந்துபோய், தூரத்தில் ஒரு மலையின் உச்சியில் நின்றான்; அவர்களுக்கு நடுவே அதிக இடைவெளி இருந்தது. ¹⁴தாவீது படைவீரரையும் நேரின் குமாரனாகிய அப்னேரையும் நோக்கி, “அப்னேரே, நீ பதில் சொல்லமாட்டாயா?” என்று கூப்பிட்டான். அதற்கு அப்னேர், “ராஜாவைக் கூப்பிடுகிற நீ யார்?” என்றான்.

¹⁵அப்பொழுது தாவீது அப்னேரை நோக்கி, “நீ ஒரு புருஷன் அல்லவா? இஸ்ரவேலில் உனக்கு நிகரானவன் யார்? பின்னை ஏன் உன் ஆண்டவனாகிய ராஜாவைக் காக்கவில்லை? உன் ஆண்டவனாகிய ராஜாவை அழிக்க ஒருவன் வந்தானே. ¹⁶நீ செய்த இந்தக் காரியம் நல்லதல்ல; எங்கள் பிதாவின் ஜீவனைக்கொண்டு சொல்லுகிறேன், எங்கள் பிதாவால் அபிஷேகம் பண்ணப்பட்ட உங்கள் ஆண்டவனை நீங்கள் காக்காமற்போனதினால், நீங்கள் மரணத்திற்குப் பாத்திரவான்கள்; இப்போது ராஜாவின் தலைமாட்டில் இருந்த ஈட்டியும் தண்ணீர்ச் செம்பும் எங்கே என்று பாரும்” என்றான்.

¹⁷சவுல் தாவீதின் சத்தத்தை அறிந்து, “என் குமாரனாகிய தாவீதே, இது உன் சத்தமல்லவா?” என்றான். அதற்குத் தாவீது, “என் ஆண்டவனாகிய ராஜாவே, இது என் சத்தம்தான்” என்று சொல்லி,

¹⁸“என் ஆண்டவன் தம்முடைய அடியானை இப்படித் தொடர்ந்துவருகிறது ஏன்? நான் என்ன செய்தேன்? என் கையில் இருக்கிற பொல்லாப்பு என்ன? ¹⁹இப்போதும் ராஜாவாகிய என் ஆண்டவன் தம்முடைய அடியானின் வார்த்தைகளைக் கேட்பாராக: எங்கள் பிதா உம்மை எனக்கு விரோதமாக ஏவியிருந்தால், அவர் காணிக்கையை அங்கிகரிப்பாராக; மனுஷராயிருந்து இதைச் செய்திருந்தால், அவர்கள் அவருக்கு முன்பாகச் சபிக்கப்பட்டவர்களாயிருப்பார்களாக; ஏனெனில், ‘நீ போய் அந்நிய தேவர்களைச் சேவி’ என்று சொல்லி, அவருடைய சுதந்தரத்தில் எனக்கிருந்த பங்கை விட்டு இன்று அவர்கள் என்னைத் துரத்திவிட்டார்கள். ²⁰இப்போதும் எங்கள் பிதாவின் சமுகத்திற்குத் தூரமாய் என் இரத்தம் தரையிலே விழவொட்டாதேயுங்கள்; மலைகளில் ஒரு கவுதாரியை வேட்டையாடுவதுபோல, ஒரே தெள்ளுப்பூச்சியைத் தேடி இஸ்ரவேலின் ராஜா புறப்பட்டுவந்தாரே” என்றான்.

²¹அப்பொழுது சவுல்: “நான் பாவம் செய்தேன்; என் குமாரனாகிய தாவீதே, திரும்பிவா; இன்று என் ஜீவன் உன் பார்வையில் அருமையாயிருந்தபடியால், இனி நான் உனக்குப் பொல்லாப்புச் செய்யமாட்டேன்; நான் புத்தியீனமாய் நடந்து, மகா பெரிய தப்பிதம் செய்தேன்” என்றான்.

²²அதற்குத் தாவீது: “இதோ, ராஜாவின் ஈட்டி; வாலிபரில் ஒருவன் இங்கே வந்து அதை எடுத்துக்கொள்ளட்டும். ²³எங்கள் பிதா அவனவனுடைய நீதிக்கும் உண்மைக்கும் தக்கதாக அவனவனுக்குப் பலனளிப்பார்; இன்று எங்கள் பிதா உம்மை என் கையில் ஒப்புக்கொடுத்தார், ஆனாலும் எங்கள் பிதாவால் அபிஷேகம் பண்ணப்பட்டவன்மேல் என் கையை நீட்ட எனக்கு மனதில்லாதிருந்தது. ²⁴இதோ, இன்று உம்முடைய ஜீவனை நான் எப்படி அருமையாக எண்ணினேனோ, அப்படியே எங்கள் பிதா என் ஜீவனையும் அருமையாக எண்ணி, சகல இக்கட்டிலுமிருந்து என்னைத் தப்புவிப்பாராக” என்றான்.

²⁵அப்பொழுது சவுல் தாவீதை நோக்கி, “என் குமாரனாகிய தாவீதே, நீ ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன்; நீ பெரிய காரியங்களைச் செய்வாய், நிச்சயமாய் ஜெயங்கொள்வாய்” என்றான். பின்பு தாவீது தன் வழியே போனான்; சவுல் தன் ஸ்தானத்திற்குத் திரும்பிப்போனான்.