ዳዊት ነቲ ኣቦና ዝቐብኦ መሊሱ ኣይቀተሎን

ዳዊት ኵሎም ደቂሶም እንተለዉ ብለይቲ ናብ ሰፈር ሳኦል ኣትዩ፥ ነቲ ኣብ ጥቓ ርእሱ ዝነበረ ዂናት ወሰደ። ኣቢሳ ብሓደ ውርወራ ኽወግኦ ደለየ፤ ዳዊት ግና ነቲ ኣቦና ዝቐብኦ ክትንክፍ ኣበየ። ርሑቕ ኮይኑ ነቲ መረጋገፂ ዓው ኢሉ ኣእወየ፥ ሳኦል ድማ መሊሱ ሓጢአ በለ።

ምዕራፍ 26።

ዚፋውያን ድማ ናብ ሳኦል ናብ ጊብዓ መፂኦም፦ “ዳዊትዶ ኣብ መንፅር የሴሞን ኣብ ዘሎ ዀረብታ ኤኬላ ተሓቢኡ የለን?” በልዎ። ሽዑ ሳኦል ተሲኡ፥ ንዳዊት ኣብ ምድረ በዳ ዚፍ ክደሊ፥ ካብ እስራኤል ዝተሓርዩ ሰለስተ ሽሕ ሰብኡት ሒዙ ናብ ምድረ በዳ ዚፍ ወረደ። ሳኦል ድማ ኣብ መንገዲ ጥቓ፥ ኣብ መንፅር የሴሞን ኣብ ዘሎ ዀረብታ ኤኬላ ሰፈረ። ዳዊት ግና ኣብ ምድረ በዳ ይቕመጥ ነበረ፤ ዳዊት ከዓ ሳኦል ደድሕሪኡ ናብ ምድረ በዳ ከም ዝሰዓበ ረአየ፤ ዳዊት ድማ ሰለልቲ ሰዲዱ፥ ሳኦል ብርግፅ ከም ዝመፀ ፈለጠ። ዳዊት ድማ ሳኦል ናብ ዝሰፈረሉ ቦታ ከደ። ሳኦልን ኣበኔር ወዲ ኔር ሓለቓ ሰራዊቱን ዝደቀሱሉ ቦታ ከዓ ረአየ። ሳኦል ኣብ ማእኸል እቲ ሰፈር ደቂሱ ነበረ፤ እቲ ሰራዊት ድማ ኣብ ዙርያኡ ነበረ። ዳዊት ድማ ንኣቢሜሌክ እቲ ኬጢያዊን ንኣቢሳ ወዲ ፅሩያ ሓው ኢዮኣብን “ናብ ሰፈር ሳኦል ምሳይ መን ይወርድ?” በሎም። ኣቢሳ ከዓ “ኣነ ምሳኻ ክወርድ እየ” በለ።

ዳዊትን ኣቢሳን ድማ ብለይቲ ናብቲ ሰራዊት መፁ። ሳኦል ከዓ ዂናቱ ኣብ ጥቓ ርእሱ ኣብ ምድሪ ተተኺሉ፥ ኣብ ማእኸል እቲ ሰፈር ደቂሱ ነበረ፤ ኣበኔርን እቲ ሰራዊትን ድማ ኣብ ዙርያኡ ነበሩ። ኣቢሳ ድማ ንዳዊት “ኣቦና ሎሚ ንፀላኢኻ ኣብ ኢድካ ኣሕሊፉ ሂቡካ ኣሎ። ስለዙይ በይዛኻ ብሓደ ዂናት ናብ ምድሪ ክወግኦ ሕደገኒ፤ ካልኣይ ጊዜ ኣየድልን እዩ” በሎ።

ዳዊት ግና ንኣቢሳ “ኣይተጥፍኦ! ኢዱ ናብቲ ኣቦና ዝቐብኦ ዘርጊሑ መን እዩ ካብ በደል ዝነፅህ?” በሎ። ዳዊት ድማ “ብህያው ኣቦና፥ ኣቦና ባዕሉ ክቐስፎ እዩ፤ ወይ መዓልቱ መፂኣ ክመውት እዩ፤ ወይ ድማ ናብ ውግእ ወሪዱ ክጠፍእ እዩ። ኢደይ ናብቲ ኣቦና ዝቐብኦ ከልዕል፥ ኣብ ቅድሚ ኣቦና ከምኡ ከቶ ኣይኹን። ሕዚ ኸዓ ነቲ ኣብ ጥቓ ርእሱ ዘሎ ዂናትን ዕትሮ ማይን ወሲድካ ንኺድ” በለ።

ዳዊት ድማ ነቲ ዂናትን ዕትሮ ማይን ካብ ጥቓ ርእሲ ሳኦል ወሲዱ ኸዱ። ካብ ኣቦና ዝመፀ ከቢድ ድቃስ ኣብ ኵላቶም ወዲቑ ነበረ እሞ፥ ዝረኣዮም ኮነ ዝፈለጠ ኮነ ዝተበራበረ ሓደ እኳ ኣይነበረን።

ሽዑ ዳዊት ተሳጊሩ፥ ኣብ መንጎኦም ርሑቕ ቦታ ገዲፉ፥ ኣብ ርእሲ ርሑቕ ዀረብታ ደው በለ። ዳዊት ድማ ነቲ ሰራዊትን ንኣበኔር ወዲ ኔርን ፀዊዑ “ኣበኔር፥ ኣይትምልስንዶ?” በለ። ኣበኔር ከዓ “ንንጉስ እትፅውዕ ዘለኻ ንስኻ መን ኢኻ?” ኢሉ መለሰ።

ዳዊት ድማ ንኣበኔር “ንስኻ ሰብኣይዶ ኣይኮንካን? ኣብ እስራኤልከ ከማኻ መን ኣሎ? ስለ ምንታይ ንጐይታኻ ንጉስ ዘይሓለኻዮ? ሓደ ሰብ ንጐይታኻ ንጉስ ከጥፍእ መፂኡ ነበረ። ዝገበርካዮ ፅቡቕ ኣይኮነን። ንጐይታኻ ነቲ ኣቦና ዝቐብኦ ስለ ዘይሓሎኹምዎ፥ ብህያው ኣቦና፥ ክትሞቱ ይግብኣኩም እዩ። ሕዚ ኸዓ እቲ ኣብ ጥቓ ርእሱ ዝነበረ ዂናት ንጉስን ዕትሮ ማዩን ኣበይ ከም ዘሎ ረአ” በሎ።

ሳኦል ከዓ ንድምፂ ዳዊት ኣለልዩ “እዙይ ድምፅኻ ድዩ ወደይ ዳዊት?” በለ። ዳዊት ከዓ “ኦ ጐይታይ ንጉስ፥ ድምፀይ እዩ” በለ።

ከምዙይ ድማ በለ፦ “ጐይታይ ስለ ምንታይ ንባርያኡ ይሳጕጎ ኣሎ? እንታይ ገይረ? ኣብ ኢደይከ እንታይ ክፍኣት ኣሎ? ሕዚ ጐይታይ ንጉስ ቃል ባርያኡ ይስማዕ፤ ኣቦና ኣባይ ኣልዒሉካ እንተ ኾይኑ፥ መስዋእቲ ይቀበል፤ እዙይ ዝገበሩ ሰባት እንተ ኾይኖም ግና፥ ኣብ ቅድሚኡ ርጉማት ይኹኑ፤ ‘ኺድ፥ ንኻልኦት ኣማልኽቲ ኣምልኽ’ እናበሉ፥ ሎሚ ካብቲ ኣብ ርስቱ ዘሎ ግደይ ሰጕጎምኒ ኣለዉ እሞ። ሕዚ ኸዓ ደመይ፥ ካብ ቅድሚ ኣቦና ርሒቑ ኣብ ምድሪ ኣይፍሰስ፤ ንጉስ እስራኤል፥ ከምቲ ኣብ ኣኽራን ጨጓራ ዝሳጐጕ፥ ንሓንቲ ቝንጪ ክደሊ ወፂኡ ኣሎ እሞ” በሎ።

ሳኦል ድማ “በዲለ ኣለኹ። ወደይ ዳዊት፥ ተመለስ። ሎሚ ነፍሰይ ኣብ ቅድሚ ኣዒንትኻ ክብርቲ ኾይና እያ እሞ፥ ደጊመ ክፉእ ኣይገብረካን እየ። ዓሻ ኾይነ ብዙሕ ተጋጊአ ኣለኹ” በለ።

ዳዊት ድማ ኢሉ መለሰ “እንሆ ዂናት ንጉስ። ሓደ ጐበዝ መፂኡ ይውሰዶ። ኣቦና ንነፍሲ ወከፍ ከከም ፅድቁን እምነቱን ይፈድዮ እዩ፤ ሎሚ ኣብ ኢደይ ኣሕሊፉ ሂቡካ ነበረ፤ ኣነ ግና ኢደይ ናብቲ ዝቐብኦ ከልዕል ኣይደለኹን። ሎሚ ከምቲ ኣነ ንነፍስኻ ኣኽቢረ ዝረአኽዋ፥ ከምኡ ኸዓ ኣቦና ንነፍሰይ የኽብራ፤ ካብ ኵሉ መከራ ድማ የድሕነኒ” በለ።

ሳኦል ድማ ንዳዊት “ወደይ ዳዊት፥ ብሩኽ ኩን፤ ዓበይቲ ነገር ክትገብር ኢኻ፤ ብርግፅ ድማ ክትስዕር ኢኻ” በሎ። ዳዊት ድማ መንገዱ ኸደ፤ ሳኦል ከዓ ናብ ቦታኡ ተመለሰ።