Nun Ama, Naha Tebih Pisan?

Kanggo pamingpin musik, dina lagu “Uncal Bikang Balebat.” Jabur Daud.

Saurang anu sangsara dipoyok lir cacing, tulang-tulangna lésot tina sendina, leungeun jeung sukuna ditembus, bajuna diundi — tapi dicekel ku Rama anu geus jadi Ramana ti saprak dina kandungan. Jeritanana teu pernah ditarik deui; éta robah jadi pujian anu nepi ka tungtung bumi.

Pasal 22.

Nun Allah abdi, nun Allah abdi, naha Gusti ngantunkeun abdi? Naha Gusti anggang pisan teu nyalametkeun abdi, tebih tina rintihan kasangsaraan abdi? ^a

Nun Ama, abdi sasambat ti beurang, nanging Ama teu ngawaler; ti wengi, nanging abdi teu manggih reureuh.

Nanging Ama teh Mahasuci, jumeneng dina singgasana puji-pujian Israil. Ka Ama karuhun abdi sadaya ngandel; aranjeunna percaya, teras ku Ama dijait. Ka Ama aranjeunna sasambat tuluy disalametkeun; ka Ama aranjeunna percaya sarta henteu kaera.

Namung abdi mah ngan cacing, lain jalma, dihina ku manusa sareng diapilainkeun ku rahayat. Sakur nu nenjo abdi tangtu nyeungseurikeun ka abdi; maranehna ngalahirkeun hinaan bari gogodeg: Manéhna percaya ka Allah; sina Allah ngajait manéhna. Sina Rama urang nyalametkeun manéhna, da Rama urang mikaresep ka manéhna.

Nanging Ama anu ngaluarkeun abdi ti jero kandungan; Ama ngajadikeun abdi percaya nalika keur nyusu ka indung abdi. Ti barang gubrag abdi parantos dipasrahkeun ka Ama; ti jero kandungan indung, Ama teh parantos jumeneng Rama abdi.

Mugi Ama ulah tebih ti abdi, sabab karerepet geus deukeut sareng teu aya nu bisa nulungan.

Loba banteng ngepung abdi; banteng-banteng Basan nu bedas ngurilingan abdi. Lir singa ngagerung bari nyarasah mangsana, maranehna calangap ka abdi. Abdi dikucurkeun lir cai, sakabeh tulang abdi leupas tina sambunganana. Hate abdi geus jadi lilin; ngeleleh di jero dada abdi. Tanaga abdi geus saat lir taneuh liat nu dipanggang panonpoe, letah abdi ngalengket kana lalangit; Ama ngaragragkeun abdi kana lebu maot.

Anjing-anjing ngepung abdi; gorombolan jalma jahat ngurilingan abdi; leungeun jeung suku abdi ditojos ku maranehna. ^b Abdi bisa ngitung sakabeh tulang abdi; jalma-jalma molotot bari bungah ningali abdi. Maranehna ngabagi-bagi anggoan abdi di antara maranehna, sarta ngalungkeun undi pikeun pakean abdi.

Nanging Ama, nun Ama, ulah tebih ti abdi; Ama teh kakuatan abdi—mugi enggal sumping nulungan abdi. Luputkeun nyawa abdi tina pedang, nyawa abdi nu mulya tina kakawasaan anjing-anjing. Jait abdi tina sungut singa; tina tanduk banteng leuweung, Ama parantos ngawaler abdi. ^c

Jenengan Ama rek dicaritakeun ku abdi ka sadulur abdi; di tengah jamaah abdi rek muji ka Ama. ^d He maraneh nu ajrih ka Rama urang, puji Mantenna! Sakabeh turunan Yakub, kurmatan Mantenna! Sing gimir ka Mantenna, eh sakabeh turunan Israil! Sabab Mantenna henteu ngaremehkeun atawa ngahina kasangsaraan jalma nu nalangsa; Mantenna henteu nyumputkeun pameunteu-Na ti manehna, malah ngadangukeun panyambatna menta tulung.

Ti Ama asalna puji-pujian abdi di tengah jamaah nu gede; di hareupeun jalma nu ajrih ka Mantenna, abdi rek ngalunasan nadar abdi. Jalma nu nalangsa bakal dahar nepi ka sugema; nu néangan Rama urang bakal muji Mantenna—muga hate maraneh hirup salalanggengna!

Sakabeh tungtung bumi bakal inget sarta baralik ka Rama urang, jeung sakabeh kulawarga bangsa-bangsa bakal sujud ka payuneun Mantenna. Sabab karajaan teh kagungan Rama urang, sarta Mantenna ngawasaan sakabeh bangsa.

Sakabeh jalma beunghar di bumi bakal milu pesta sarta ngabakti; sakabeh nu turun kana lebu bakal deku di payuneun Mantenna—nya eta jalma nu teu bisa ngahirupan dirina sorangan. Turunan bakal ngabdi ka Mantenna; turunan anu bakal datang bakal dicaritaan ngeunaan Rama Nu Maha Kawasa. Maranehna bakal datang sarta ngabejakeun kaadilan-Na ka jalma anu tacan lahir—sabab Rama urang anu geus midamel ieu.

Catetan suku

^aJabur 22:1 — Yesus ngucapkeun kecap-kecap bubuka Jabur ieu nalika Anjeunna aya di luhur salib. Sakumna eusi Jabur ieu teh kagungan Anjeunna — ti kasangsaraan anu karaos dikantunkeun dugi ka panyembahan sakumna bangsa.
^bJabur 22:16 — Ditulis sarebu taun saacan hukuman salib dipake, rincian-rincian ieu — leungeun jeung suku anu ditojos, sarta pakean anu dibagi-bagi saterusna — geus kalaksanakeun dina salib Yesus.
^cJabur 22:21 — Titik balik Jabur ieu: ujug-ujug robah kana waktu nu geus kaliwat — “Ama parantos ngawaler abdi” — tandaning iman nu pinuh kayakinan yen Allah geus ngawaler.
^dJabur 22:22 — Perjangjian Anyar nempatkeun ayat ieu dina lisan Yesus — Putra anu geus gugah ti pupus ngawartakeun jenengan Rama di antara dulur-dulur lalaki jeung awewe anu ku Anjeunna henteu lingsem diaku salaku kagungana-Na.