زبور 22 FHB Father's Heart Bible™

22 ¹اے زما خُدايه، اے زما خُدايه، تا زۀ ولې پرېښودم؟ تۀ زما د خلاصون نه ولې دومره لرې يې، زما د درد د نالو نه دومره لرې؟ ^a a v1 عيسىٰ د دې زبور شروع کلمات په صليب باندې وفرمائيل. دا ټول زبور د هغۀ دے — د پرېښودلو عذاب نه د ټولو قومونو عبادت ته روان دے.

²اے زما پلاره، زۀ په ورځ چغې وهم، خو تۀ جواب نۀ راکوې؛ په شپه، خو زۀ آرام نۀ مومم.

³خو تۀ پاک يې، د اِسرائيل په حمد باندې په تخت ناست يې. ⁴زمونږ مشرانو په تا باندې بهروسه کوله؛ هغوئ بهروسه وکړله، او تا هغوئ ته نجات ورکړو. ⁵هغوئ تا ته چغې ووهلې او بچ شول؛ په تا يې بهروسه وکړله او شرمنده نۀ شول.

⁶خو زۀ يو چينجے يم، نۀ انسان، د خلقو له خوا سپک شوے او د عامو خلقو له خوا سپک ګڼلے شوے. ⁷څوک چې ما ويني هغه ټول پرې ملنډې وهي؛ هغوئ ما ته بدرد خبرې کوي، سرونه يې خوزوي: ⁸هغه په خُدائ پاک بهروسه کوي؛ دې ته دې خُدائ پاک نجات ورکړي. زمونږ پلار دې ورته نجات ورکړي، ځکه چې زمونږ پلار په هغۀ خوشحاليږي.

⁹خو تا زۀ د رحم نه راوېستلم؛ تا زۀ د مور په غېږ کښې په تا بهروسه کول وښودل. ¹⁰د پېدا کېدو نه زۀ تا ته سپارلے شوے وم؛ د مور د رحم نه تۀ زما پلار يې.

¹¹زما نه لرې مۀ کېږه، ځکه چې مصيبت نزدے دے او څوک د مدد دپاره نشته.

¹²ډېر غويان ما ته راچاپېر دي؛ د بسن طاقتور غويان ما ته راکوزه دي. ¹³لکه د غرهار وهونکو زمريانو چې خپل ښکار څيروي، هغوئ خپلې خولې ما باندې پوره خلاصې کړي. ¹⁴زۀ د اوبو په شان تويېدلے يم، او زما ټول هډوکي له خپلو ځايونو نه وتلي دي. زما زړۀ د موم په شان شوے دے؛ هغه زما په دننه کښې ويلېږي. ¹⁵زما طاقت د لمر په تاو وچ شوي خټې په شان وچ شوے دے، او زما ژبه زما د خولې په تالو پورې نښتې ده؛ تۀ ما د مرګ په خاورو کښې پرېږدې.

¹⁶سپي ما ته راچاپېر دي؛ د بدکارانو يوه ډله ما ته راکوزه ده؛ هغوئ زما لاسونه او پښې سورې کړي دي. ^b b v16 دا د صليب د رواج نه زر کاله مخکښې ليکلے شوي وُو، دا تفصيلات — سورې شوي لاسونه او پښې، او د دې نه پس د وېشلو شوو جامو — د عيسىٰ په صليب باندې پوره شول. ¹⁷زۀ خپل ټول هډوکي شمارلے شم؛ خلق ما ته ګوري او پرې خوشحاليږي. ¹⁸هغوئ زما جامې په خپل مينځ کښې وېشي او زما د کپړو دپاره قُرعه اچوي.

¹⁹خو تۀ، اے زما پلاره، لرې مۀ کېږه؛ تۀ زما طاقت يې—زما د مدد دپاره ژر راشه. ²⁰زما ژوند د تُورې نه خلاص کړه، زما قيمتي ژوند د سپيانو د طاقت نه. ²¹ما د زمري د خولې نه بچ کړه؛ د ځنګلي غويانو د ښکرونو نه تا ما ته جواب راکړو. ^c c v21 د زبور د اوښتون ځائ: ناببره تېر زمان — ”تا ما ته جواب راکړو“ — پۀ دې اعتماد ور کوي چې خُدائ پاک لا دمخه جواب ورکړے دے.

²²زۀ به ستا نوم خپلو وروڼو ته بيان کوم؛ په جماعت کښې به ستا حمد کوم. ^d d v22 نوے عهد دا آيت د عيسىٰ په خوله کښې ږدي — بيا ژوندے شوے زوئ د پلار نوم د هغه وروڼو او خويندو په مينځ کښې بيانوي چې هغه يې خپل بللو کښې شرمنده نۀ دے. ²³تاسو چې د زمونږ پلار نه يرېږئ، د هغۀ حمد کوئ! اے د يعقوب ټوله اولاده، د هغۀ عزت کوئ! د هغۀ نه ووېرېږئ، اے د اِسرائيل ټوله اولاده! ²⁴ځکه چې هغۀ د مصيبت زده شوي بنده عذاب نۀ دے سپک ګڼلے او نۀ يې سپک کړے؛ هغۀ خپل مخ ترې نۀ دے پټ کړے بلکې د هغۀ د مدد چغې ته يې غوږ نيولے دے.

²⁵زما حمد په لويه جماعت کښې له تا نه راځي؛ څوک چې د هغۀ نه يرېږي د هغوئ په مخکښې به زۀ خپلې منتونه پوره کوم. ²⁶د مصيبت زده شوي به خوري او ماړۀ به شي؛ څوک چې زمونږ پلار لټوي هغوئ به د هغۀ حمد کوي—ستاسو زړونه دې تل ژوندي وي!

²⁷د زمکې ټولې غاړې به ياد کړي او زمونږ پلار ته به راوګرځي، او د قومونو ټولې کورنۍ به د هغۀ په مخکښې سجده کوي. ²⁸ځکه چې بادشاهي د زمونږ پلار ده، او هغه په قومونو باندې حکومت کوي.

²⁹د زمکې ټول مالداران به دعوت کوي او عبادت به کوي؛ څوک چې خاورو ته ښکته کوزيږي هغه ټول به د هغۀ په مخکښې زنګنون ږدي—هغه چې خپل ځانونه ژوندي نۀ شي ساتلے. ³⁰اولاده به د هغۀ خدمت کوي؛ راتلونکو نسلونو ته به د حاکم پلار په حقله ووئيلے شي. ³¹هغوئ به راشي او د هغۀ صداقت به هغه قوم ته بيان کوي چې لا پېدا شوے نۀ دے—ځکه چې زمونږ پلار دا کړي دي.