My Vader, waarom so ver?
Vir die koorleier; op die wysie van “Die Hinde van die Daeraad.” ’n Psalm van Dawid.
'n Lydende mens, bespot as 'n wurm, sy bene uit lit, hande en voete deurboor, sy klere verdobbel — tog vasgehou deur die Vader wat al van die moederskoot af syne is. Die noodkreet word nooit teruggetrek nie; dit word lof wat tot by die eindes van die aarde reik.
22 1My God, my God, waarom het u my verlaat? Waarom is u so ver om my te red, so ver van my kreune van angs? a a v1 Jesus het die openingswoorde van hierdie psalm aan die kruis gebid. Die hele psalm is syne — dit beweeg van verlate angs na die aanbidding van al die nasies.
2My Vader, ek roep bedags, maar u antwoord nie; snags, maar ek kry geen rus nie.
3Tog is u heilig, u troon op die lofprysinge van Israel. 4Op u het ons voorvaders vertrou; hulle het vertrou, en u het hulle verlos. 5Na u het hulle geroep en is gered; op u het hulle vertrou en is nie beskaam nie.
6Maar ek is ’n wurm en nie ’n mens nie, bespot deur die mense en verag deur die volk. 7Almal wat my sien, spot my; hulle slinger beledigings en skud hul koppe: 8Hy vertrou op God; laat God hom red. Laat ons Vader hom verlos, omdat ons Vader behae in hom het.
9Tog het u my uit die moederskoot gebring; u het my laat vertrou aan my moeder se bors. 10Van my geboorte af is ek aan u toevertrou; van my moeder se skoot af is u my Vader.
11Moenie ver van my wees nie, want die nood is naby en daar is niemand om te help nie.
12Baie bulle omring my; sterk bulle van Basan sluit my in. 13Soos brullende leeus wat hul prooi verskeur, sper hulle hul bekke wyd oop teen my. 14Ek is uitgegiet soos water, en al my bene is uit lit uit. My hart het soos was geword; dit smelt in my binneste. 15My krag het verdroog soos songebakte klei, en my tong kleef aan my verhemelte; u lê my neer in die stof van die dood.
16Honde omring my; ’n bende kwaaddoeners omsingel my; hulle het my hande en voete deurboor. b b v16 Geskryf ’n duisend jaar voordat kruisiging toegepas is, is hierdie besonderhede — deurboorde hande en voete, en die verdeelde klere wat volg — by die kruis van Jesus vervul. 17Ek kan al my bene tel; mense staar en verlustig hulle oor my. 18Hulle verdeel my klere onder mekaar en gooi die dobbelstene oor my gewaad.
19Maar u, my Vader, moenie ver weg wees nie; u is my krag — kom gou om my te help. 20Red my lewe van die swaard, my kosbare lewe uit die mag van die honde. 21Red my uit die bek van die leeu; van die horings van die wilde beeste het u my geantwoord. c c v21 Die psalm se keerpunt: die skielike verlede tyd — “u het my geantwoord” — dui op vol vertroue dat God reeds geantwoord het.
22Ek sal u naam aan my broers verkondig; in die gemeente sal ek u prys. d d v22 Die Nuwe Testament plaas hierdie vers op Jesus se lippe — die opgestane Seun wat die Vader se naam verkondig onder die broers en susters wat hy nie skaam is om sy eie te noem nie. 23Julle wat ons Vader vrees, prys hom! Al julle nakomelinge van Jakob, eer hom! Staan in ontsag voor hom, al julle nageslag van Israel! 24Want hy het nie die lyding van die geteisterde verag of versmaai nie; hy het nie sy aangesig vir hom weggesteek nie, maar het na sy hulpgeroep geluister.
25Van u kom my lof in die groot gemeente; voor dié wat hom vrees, sal ek my geloftes nakom. 26Die geteisterdes sal eet en versadig word; dié wat ons Vader soek, sal hom prys — mag julle harte vir ewig lewe!
27Al die eindes van die aarde sal onthou en hulle tot ons Vader wend, en al die geslagte van die nasies sal voor hom neerbuig. 28Want die koningskap behoort aan ons Vader, en hy heers oor die nasies.
29Al die rykes van die aarde sal feesvier en aanbid; almal wat na die stof afdaal, sal voor hom kniel — dié wat hulleself nie aan die lewe kan hou nie. 30Die nageslag sal hom dien; komende geslagte sal van die Soewereine Vader vertel word. 31Hulle sal kom en sy geregtigheid verkondig aan ’n volk wat nog gebore moet word — want ons Vader het dit gedoen.
