Dhuh Rama Kawula, Yagene Adoh Banget?

Kanggo pemimpin penyanyi, miturut lagu ‘Kidang Wadon ing Wayah Esuk.’ Masmur anggitane Prabu Dawud.

Wong kang nandhang sangsara, dipoyoki kaya cacing, balungé pating crocot, tangan lan sikilé katusuk, sandhangané diundhi — nanging dicekeli déning Rama kang wis dadi duwèké wiwit saka guwa garba. Sesambaté ora tau dicabut; malah malih dadi pamuji kang tekan pungkasaning bumi.

Pasal 22.

Dhuh Allah kawula, Allah kawula, punapaa dene Paduka nilar kawula? Punapaa dene Paduka tebih sanget, boten kersa milujengaken kawula, tebih saking panjeriting pasambat kawula? ^a

Dhuh Rama, ing wayah awan kawula sesambat, nanging Paduka boten paring wangsulan; ing wayah dalu ugi, nanging kawula boten manggih katentreman.

Ewadene Paduka punika suci, lenggah ing dhampar ing sanginggiling pangalembanane umat Israel. Para leluhur kawula sami pitados dhateng Paduka; sami pitados, lajeng Paduka paringi kaluwaran. Dhateng Paduka sami sesambat lajeng sami dipun luwari; sami pitados dhateng Paduka, temah boten kawirangan.

Nanging kawula punika cacing, sanes manungsa, dipun cacad dening tiyang kathah saha dipun remehake dening bangsa. Sadaya ingkang sami ningali kawula sami memoyok dhateng kawula; sami ngunekake tembung panyendhu kaliyan gedheg-gedheg, pangucapipun: Wong iku kumandel marang Allah; kareben Allah ngluwari dheweke. Kareben Rama kita ngluwari dheweke, awit Rama kita rena ing panggalih marang dheweke.

Ewadene Paduka ingkang ngedalaken kawula saking guwa garba; Paduka ingkang damel kawula pitados nalika taksih nesep wonten ing ibu kawula. Wiwit kawula lair, kawula sampun kapasrahake dhateng Paduka; wiwit saking guwa garbaning ibu kawula, Paduka sampun dados Rama kawula.

Mugi Paduka sampun ngantos tebih saking kawula, awit karibedan sampun celak, mangka boten wonten ingkang saged mitulungi.

Banteng kathah sami ngepung kawula; banteng-banteng santosa saking Basan sami ngupengi kawula. Kadosdene singa ingkang nggero sinambi nyempal-nyempal memangsanipun, sami ngangapaken cangkemipun wiyar dhateng kawula. Kawula kaesokaken kados toya, saha sadaya balung kawula uwal saking ros-rosanipun. Manah kawula dados kados malam; lumer wonten ing salebeting badan kawula. Karosan kawula asat kados lempung ingkang garing kabesmi ing panas, saha ilat kawula kraket ing cethak; Paduka nggletakake kawula wonten ing lebuning pati.

Segawon sami ngepung kawula; grombolaning tiyang awon sami ngupengi kawula; tangan saha suku kawula sampun sami dipun suduk. ^b Kawula saged ngetang sadaya balung kawula; tiyang-tiyang sami mandeng saha bingah nyawang kawula. Sandhangan kawula sami dipun edum ing antawisipun, saha busana kawula dipun undhi.

Nanging Paduka, dhuh Rama kawula, mugi sampun ngantos tebih; Paduka punika kakiyatan kawula—mugi enggal rawuh paring pitulungan dhateng kawula. Mugi Paduka milujengaken nyawa kawula saking pedhang, gesang kawula ingkang adi saking pangwasaning segawon. Mugi Paduka ngluwari kawula saking cangkeming singa; saking sunguning banteng galak Paduka sampun paring wangsulan dhateng kawula. ^c

Kawula badhe martosaken asma Paduka dhateng para sadherek kawula; wonten ing pasamuwan kawula badhe ngalembana Paduka. ^d He, kowe kabeh kang padha wedi asih marang Rama kita, padha memujia marang Panjenengane! He, sakehing turune Yakub, padha ngurmatana marang Panjenengane! Padha wedia marang Panjenengane, he sakehing turune Israel! Awit Panjenengane ora nyampahi utawa ngremehake kasangsarane wong kang katindhes; Panjenengane ora ngaling-alingi pasuryane saka wong iku, nanging miyarsakake panjerite kang nyuwun pitulungan.

Saking Paduka pinangkanipun pangalembana kawula wonten ing pasamuwan ageng; wonten ing ngajengipun para ingkang ajrih dhateng Paduka, kawula badhe netepi nadar kawula. Wong kang katindhes bakal padha mangan nganti wareg; wong kang padha ngupaya Rama kita bakal padha memuji marang Panjenengane—muga atimu padha urip ing salawas-lawase!

Sakehing poncoting bumi bakal padha eling lan mratobat marang Rama kita, sarta sakehing taler bangsa-bangsa bakal padha sujud ing ngarsane. Awit kaprabon iku kagungane Rama kita, sarta Panjenengane ngereh para bangsa.

Sakehing wong sugih ing bumi bakal padha bujana lan sujud; sakehing wong kang tumurun menyang lebu bakal padha sumungkem marang Panjenengane—yaiku wong kang ora bisa nguripi awake dhewe. Turun-turun bakal padha ngladeni Panjenengane; para turun ing tembe bakal padha dikandhani bab Rama kang Mahakwasa. Wong-wong iku bakal padha teka lan ngundhangake kabenerane marang umat kang durung lair—awit Rama kita wis ngasta pakaryan iki.

Cathetan sikil

^aJabur 22:1 — Gusti Yesus ndedonga ngunjukake tembung-tembung wiwitane masmur iki saka ing kayu salib. Masmur iki sakabehe iku kagungane — wiwit saka kasangsaran nalika katilar tumuju marang pangibadahe sakehing bangsa.
^bJabur 22:16 — Katulis sewu taun sadurunge paukuman nyalib ditindakake, perangan-perangan iki — tangan lan sikil kang disuduk, sarta sandhangan kang diedum-edum ing ngisor iki — kayektenan ana ing kayu salibe Gusti Yesus.
^cJabur 22:21 — Titik balikan ing masmur iki: dumadakan owah dadi wektu kepungkur — ‘Paduka sampun paring wangsulan dhateng kawula’ — iku pratandha pracaya kang mantep yen Gusti Allah wis paring wangsulan.
^dJabur 22:22 — Prajanjian Anyar ndadekake ayat iki minangka pangandikane Gusti Yesus — Sang Putra kang wis wungu saka ing seda, kang martakake asmane Sang Rama ing antarane para sadulur lanang lan wadon, kang ora lingsem diakoni dadi kagungane dhewe.