Babam, Neden Bu Kadar Uzaksın?
Müzik şefi için: «Tan Geyiği» ezgisiyle. Davut'un mezmuru.
Bir kurtçuk diye alay edilen, kemikleri yerinden çıkmış, elleri ve ayakları delinmiş, giysileri zarla paylaşılmış bir acı çeken adam — yine de ana rahminden beri kendisinin olan Baba'nın elinde tutulmaktadır. Feryat hiç geri alınmaz; dünyanın uçlarına ulaşan bir övgüye dönüşür.
22 1Tanrım, Tanrım, beni neden terk ettin? Neden bana kurtuluş getirmekten, ıstırap dolu iniltilerimden bu kadar uzaksın? a a v1 İsa, bu mezmurun ilk sözlerini çarmıhta dua etti. Mezmurun tamamı O'nundur — terk edilmişliğin ıstırabından tüm ulusların tapınmasına doğru ilerler.
2Babam, gündüz sana yakarıyorum, ama yanıt vermiyorsun; gece de, ama rahat bulamıyorum.
3Ama sen kutsalsın, İsrail'in övgüleri üzerinde taht kurmuşsun. 4Atalarımız sana güvendiler; güvendiler ve sen onları kurtardın. 5Sana yakardılar ve kurtuldular; sana güvendiler ve utandırılmadılar.
6Ama ben bir kurtçuğum, insan değil, insanlarca aşağılanıyor, halkça hor görülüyorum. 7Beni gören herkes benimle alay ediyor; başlarını sallayarak hakaretler yağdırıyorlar: 8Tanrı'ya güveniyor; bırak Tanrı onu kurtarsın. Babamız onu esirgesin, madem Babamız ondan hoşnut.
9Ama beni rahimden çıkaran sensin; annemin memesindeyken bana güven veren de sen. 10Doğduğumdan beri sana emanet edildim; annemin rahminden beri Babam sensin.
11Benden uzak durma, çünkü sıkıntı yakın ve yardım edecek kimse yok.
12Boğalar beni kuşatıyor; Başan'ın güçlü boğaları sarıyor beni. 13Avını parçalayan kükreyen aslanlar gibi ağızlarını ardına kadar açıyorlar bana. 14Su gibi döküldüm, bütün kemiklerim oynaklarından çıktı. Yüreğim balmumuna döndü; içimde eriyor. 15Gücüm güneşte pişmiş çömlek gibi kurudu, dilim damağıma yapıştı; beni ölüm toprağına yatırıyorsun.
16Köpekler beni kuşatıyor; bir kötüler sürüsü sarıyor beni; ellerimi, ayaklarımı deldiler. b b v16 Çarmıha germe uygulanmadan bin yıl önce yazılan bu ayrıntılar — delinmiş eller ve ayaklar, ardından gelen paylaşılmış giysiler — İsa'nın çarmıhında yerine geldi. 17Bütün kemiklerimi sayabiliyorum; insanlar gözlerini dikip bana bakarak seviniyorlar. 18Giysilerimi aralarında paylaşıyor, elbisem için zar atıyorlar.
19Ama sen, Babam, uzak durma; sen benim gücümsün—yardımıma çabuk yetiş. 20Canımı kılıçtan kurtar, değerli canımı köpeklerin pençesinden. 21Kurtar beni aslanın ağzından; yaban öküzlerinin boynuzlarından bana yanıt verdin. c c v21 Mezmurun dönüm noktası: ansızın geçmiş zamana geçiş — «bana yanıt verdin» — Tanrı'nın çoktan karşılık verdiğine olan güvenli imanı gösterir.
22Adını kardeşlerime duyuracağım; topluluğun ortasında seni öveceğim. d d v22 Yeni Antlaşma bu ayeti İsa'nın ağzına koyar — dirilen Oğul, kendisinin saymaktan utanmadığı kardeşlerin arasında Baba'nın adını duyurur. 23Ey Babamız'dan korkanlar, O'nu övün! Ey Yakup soyu, O'nu onurlandırın! O'nun önünde saygıyla titreyin, ey İsrail soyu! 24Çünkü O, ezilmişin çektiği acıyı hor görmedi, ondan tiksinmedi; yüzünü ondan gizlemedi, tersine yardım çağrısını dinledi.
25Büyük toplulukta seni övmem senden gelir; O'ndan korkanların önünde adaklarımı yerine getireceğim. 26Ezilenler yiyip doyacak; Babamız'ı arayanlar O'nu övecek—yürekleriniz sonsuza dek yaşasın!
27Dünyanın dört bucağı anımsayıp Babamız'a dönecek, ulusların bütün soyları O'nun önünde yere kapanacak. 28Çünkü egemenlik Babamız'ındır, uluslara hükmeden O'dur.
29Dünyanın bütün zenginleri şölen yapıp tapınacak; toprağa inen herkes O'nun önünde diz çökecek—canını koruyamayanlar. 30Soyları O'na kulluk edecek; gelecek kuşaklara Egemen Baba anlatılacak. 31Gelip O'nun doğruluğunu henüz doğmamış bir halka duyuracaklar—çünkü bunu Babamız yaptı.
