اي منهنجا بابا، ايترو پري ڇو؟
ڳائيندڙن جي اڳواڻ لاءِ، ”صبح جي هرڻي“ جي سر تي. دائود جو زبور.
هڪ ڏکويل، جنهن کي ڪيڙي وانگر ٺٺولي ڪئي وئي، هڏا جدا ٿيل، هٿ ۽ پير ڇيهيل، ڪپڙا جوا ۾ ورهايل — تڏهن به انهيءَ پيءُ جي سنڀال ۾ آهي جيڪو ڳڀ کان وٺي سندس آهي. رڙ ڪڏهن به واپس نه ورتي وئي؛ اها ساراهه ۾ بدلجي زمين جي ڇيڙن تائين پهچي ٿي.
22 1منهنجا خدا، منهنجا خدا، تو مون کي ڇو ڇڏي ڏنو آهي؟ تون مون کي بچائڻ کان ايترو پري ڇو آهين، منهنجين ڏک ڀرين آهن کان ايترو پري؟ a a v1 يسوع صليب تان هن زبور جا شروعاتي لفظ دعا ۾ چيا. سڄو زبور سندس آهي — ڇڏيل هجڻ جي ڏک کان وٺي سڀني قومن جي عبادت تائين.
2اي منهنجا بابا، آءٌ ڏينهن جو دانهن ڪريان ٿو، پر تون جواب نہ ٿو ڏين؛ رات جو بہ ڪريان ٿو، پر مون کي آرام نہ ٿو ملي.
3تڏهن بہ تون پاڪ آهين، اسرائيل جي واکاڻن تي تخت نشين آهين. 4اسان جي ابن ڏاڏن تو تي ڀروسو ڪيو؛ هنن ڀروسو ڪيو ۽ تو کين ڇڏايو. 5هنن تو کي پڪاريو ۽ ڇوٽڪارو ماڻيائون؛ تو تي ڀروسو ڪيائون ۽ شرمندا نہ ٿيا.
6پر آءٌ ڪيڙو آهيان، انسان ناهيان؛ ماڻهن جو ڌڪاريل ۽ قوم جو حقير ڄاتل. 7جيڪي سڀ مون کي ڏسن ٿا، اهي منهنجو ٺٺول ڪن ٿا؛ مٿا ڌوڻي طعنا ڏين ٿا: 8هو خدا تي ڀروسو ڪري ٿو؛ خدا کيس ڇڏائي. اسان جو پيءُ کيس بچائي، ڇاڪاڻ تہ اسان جو پيءُ ساڻس راضي آهي.
9تڏهن بہ تو مون کي ماءُ جي پيٽ مان ڪڍيو؛ منهنجي ماءُ جي ڇاتيءَ تي تو مون کي ڀروسو ڪرڻ سيکاريو. 10جنم کان وٺي آءٌ تو کي سونپيل آهيان؛ منهنجي ماءُ جي پيٽ کان وٺي تون منهنجو پيءُ آهين.
11مون کان پري نہ ٿي، ڇاڪاڻ تہ ڏک ويجهو آهي ۽ مددگار ڪو ناهي.
12گهڻن ڍڳن مون کي گهيرو ڪيو آهي؛ بسن جي طاقتور ڍڳن مون کي ورائي ورتو آهي. 13ڦاڙيندڙ ۽ گجندڙ شينهن جيان، هنن مون تي پنهنجا وات ڪشادا ڪيا آهن. 14آءٌ پاڻيءَ وانگر وهايل آهيان، ۽ منهنجا سڀ هڏا جوڙن کان نڪري ويا آهن. منهنجي دل ميڻ ٿي وئي آهي؛ منهنجي اندر ۾ ڳري ٿي. 15منهنجي طاقت سج ۾ پڪل ٺڪر جيان سڪي وئي آهي، ۽ منهنجي زبان تارو سان چهٽي وئي آهي؛ تون مون کي موت جي مٽيءَ ۾ رکين ٿو.
16ڪتن مون کي گهيري ورتو آهي؛ بدڪارن جي هڪ ٽولي مون کي ورتو آهي؛ هنن منهنجا هٿ ۽ پير ڇيهي ڇڏيا آهن. b b v16 صليب جي رواج کان هزار ورهيه اڳ لکيل، هي تفصيل — ڇيهيل هٿ ۽ پير، ۽ اڳتي ايندڙ ورهايل ڪپڙا — يسوع جي صليب تي پورا ٿيا. 17آءٌ پنهنجا سڀ هڏا ڳڻي سگهان ٿو؛ ماڻهو مون ڏانهن ڏسن ٿا ۽ مون کي ڏسي خوش ٿين ٿا. 18هو منهنجا ڪپڙا پاڻ ۾ ورهائين ٿا ۽ منهنجي پوشاڪ لاءِ پاسا اڇلائين ٿا.
19پر تون، اي منهنجا بابا، پري نہ ٿي؛ تون منهنجي طاقت آهين — جلدي اچي منهنجي مدد ڪر. 20منهنجي جان کي تلوار کان بچاءِ، منهنجي قيمتي جان کي ڪتن جي زور کان. 21مون کي شينهن جي وات کان ڇڏاءِ؛ جهنگلي ڍڳن جي سڱن کان تو مون کي جواب ڏنو آهي. c c v21 زبور جو موڙ: اچانڪ ماضي جو صيغو — ”تو مون کي جواب ڏنو آهي“ — انهيءَ پڪي ايمان جي نشاني آهي تہ خدا اڳ ۾ ئي جواب ڏئي چڪو آهي.
22آءٌ پنهنجن ڀائرن کي تنهنجو نالو ٻڌائيندس؛ جماعت ۾ تنهنجي واکاڻ ڪندس. d d v22 نئين عهدنامي ۾ هيءَ آيت يسوع جي واتان چئي وئي آهي — جيئرو ٿيل فرزند پنهنجن ڀائرن ۽ ڀينرن ۾ پيءُ جو نالو ٻڌائي ٿو، جن کي پنهنجو سڏڻ ۾ کيس شرم ناهي. 23اي اسان جي پيءُ جو خوف رکڻ وارؤ، سندس واکاڻ ڪريو! اي يعقوب جي سڀني اولاد، کيس عزت ڏيو! اي اسرائيل جي سڀني نسل، کانئس ڊڄو! 24ڇاڪاڻ تہ هن ڏکايل جي ڏک کي نہ حقير ڄاتو ۽ نہ ڌڪاريو؛ نہ ئي کانئس پنهنجو منهن لڪايائين، بلڪ سندس مدد جي دانهن ٻڌائين.
25وڏي جماعت ۾ منهنجي واکاڻ تو کان آهي؛ سندس خوف رکڻ وارن جي اڳيان آءٌ پنهنجيون منتون پوريون ڪندس. 26ڏکايل کائيندا ۽ ڍاينداسي؛ اسان جي پيءُ کي ڳولڻ وارا سندس واکاڻ ڪندا — اوهان جا دل هميشه جيئرا رهن!
27ڌرتيءَ جا سڀ ڪنارا ياد ڪندا ۽ اسان جي پيءُ ڏانهن موٽندا، ۽ قومن جا سڀ ڪٽنب سندس اڳيان سجدو ڪندا. 28ڇاڪاڻ تہ بادشاهي اسان جي پيءُ جي آهي، ۽ هو قومن تي حڪمراني ڪري ٿو.
29ڌرتيءَ جا سڀ دولتمند کائيندا ۽ سجدو ڪندا؛ مٽيءَ ۾ لهندڙ سڀ سندس اڳيان گوڏا ٽيڪيندا — اهي جيڪي پاڻ کي جيئرو رکي نہ ٿا سگهن. 30نسل سندس خدمت ڪندو؛ ايندڙ پيڙهين کي حاڪم پيءُ بابت ٻڌايو ويندو. 31هو ايندا ۽ اڃان نہ ڄميل قوم کي سندس سچائي ٻڌائيندا — ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ هي ڪم ڪيو آهي.
