منهنجو پيءُ، منهنجو ريڍار
داؤد جو زبور.
ريڍار دائود پيءُ جي سنڀال هيٺ هجڻ بابت لکي ٿو: کاڌو کارايو وڃڻ، پاڻي پياريو وڃڻ، جڏهن سندس جان ڪمزور ٿئي ته موٽائي آندو وڃڻ، گهري ڇانو واري وادي مان بنا خوف گذارڻ، پوءِ دشمنن جي سامهون سجايل ميز تي ويهارڻ. چڱائي رڳو سندس پويان نٿي اچي — اها سندس پيڇو ڪري ٿي.
23 1منهنجو پيءُ منهنجو ريڍار آهي؛ مون کي ڪنهن شيءِ جي کوٽ ناهي. 2سائين چراگاهن ۾ مون کي ليٽائي ٿو؛ پرسڪون پاڻيءَ جي ڪناري تي وٺي هلي ٿو. 3منهنجي جان کي تازو ڪري ٿو؛ پنهنجي نالي جي خاطر سچائيءَ جي واٽن تي مون کي هلائي ٿو. 4جيتوڻيڪ آءٌ موت جي ڇانوَ واري واديءَ مان لنگهان، تڏهن بہ ڪنهن بڇڙائيءَ کان نہ ڊڄندس، ڇاڪاڻ تہ تون مون سان گڏ آهين؛ تنهنجو ڏنڊو ۽ تنهنجو عصو مون کي تسلي ڏين ٿا. 5تون مون لاءِ منهنجي دشمنن جي اڳيان ميز سجائين ٿو؛ تون منهنجي مٿي تي تيل ملين ٿو؛ منهنجو پيالو ڀرجي وهي ٿو. 6بيشڪ منهنجي زندگيءَ جا سڀ ڏينهن ڀلائي ۽ لافاني شفقت منهنجي پٺيان لڳنديون رهنديون، ۽ آءٌ هميشه تائين منهنجي پيءُ جي گھر ۾ رهندس.
