என் பிதா, என் மேய்ப்பர்

தாவீதின் சங்கீதம்.

மேய்ப்பனாகிய தாவீது பிதாவினால் பராமரிக்கப்படுவதைக் குறித்து எழுதுகிறான்: போஷிக்கப்பட்டு, தாகம் தீர்க்கப்பட்டு, ஆத்துமா சோர்ந்தபோது திரும்பக் கொண்டுவரப்பட்டு, மரண இருளின் பள்ளத்தாக்கில் பயமின்றி நடத்தப்பட்டு, பின்பு தன் சத்துருக்களுக்கு முன்பாக ஆயத்தம்பண்ணப்பட்ட பந்தியில் அமர்த்தப்படுகிறான். நன்மை அவனைப் பின்தொடர்வது மட்டுமல்ல — அது அவனைத் துரத்திவருகிறது.

அதிகாரம் 23.

என் பிதா என் மேய்ப்பராயிருக்கிறார்; எனக்கு ஒன்றும் குறைவில்லை. பசுமையான மேய்ச்சல்களில் அவர் என்னை மடங்கியிருக்கச் செய்கிறார்; அமைதியான தண்ணீர்களண்டையில் என்னை நடத்துகிறார். என் ஆத்துமாவை அவர் தேற்றுகிறார்; தம்முடைய நாமத்தினிமித்தம் நீதியின் பாதைகளில் என்னை வழிநடத்துகிறார். மரண இருளின் பள்ளத்தாக்கிலே நான் நடந்தாலும், நான் பொல்லாப்புக்குப் பயப்படேன்; ஏனெனில் நீர் என்னோடிருக்கிறீர்; உம்முடைய கோலும் உம்முடைய தடியும் என்னைத் தேற்றுகின்றன. என் சத்துருக்களுக்கு முன்பாக நீர் எனக்கு ஒரு பந்தியை ஆயத்தப்படுத்துகிறீர்; என் தலையை எண்ணெயால் அபிஷேகம் பண்ணுகிறீர்; என் பாத்திரம் நிரம்பி வழிகிறது. நிச்சயமாய் என் ஜீவனுள்ள நாளெல்லாம் நன்மையும் மாறாத அன்பும் என்னைப் பின்தொடரும், நான் என் பிதாவின் வீட்டிலே என்றென்றைக்கும் வாசம்பண்ணுவேன்.