Ο Πατέρας μου, ο Ποιμένας μου
Ψαλμός του Δαβίδ.
Ο Δαβίδ ο ποιμένας γράφει για το πώς είναι να έχεις Πατέρα που σε φροντίζει: τον τρέφει, τον ποτίζει, τον φέρνει πίσω όταν η ψυχή του αποκάμνει, τον περνά από την κοιλάδα της βαθιάς σκιάς χωρίς φόβο, κι έπειτα τον καθίζει σε τραπέζι στρωμένο μπροστά στους εχθρούς του. Η αγαθότητα δεν τον ακολουθεί απλώς — τον καταδιώκει.
23 1Ο Πατέρας μου είναι ο ποιμένας μου· δε μου λείπει τίποτε. 2Σε πράσινα λιβάδια με ξαπλώνει· δίπλα σε ήρεμα νερά με οδηγεί. 3Αναζωογονεί την ψυχή μου· με οδηγεί σε μονοπάτια δικαιοσύνης για χάρη του ονόματός του. 4Ακόμα κι αν περπατήσω μέσα στην κοιλάδα της σκιάς του θανάτου, δε θα φοβηθώ κανένα κακό, γιατί εσύ είσαι μαζί μου· το ραβδί σου κι η βακτηρία σου με παρηγορούν. 5Ετοιμάζεις τραπέζι μπροστά μου, μπροστά στους εχθρούς μου· αλείφεις με λάδι το κεφάλι μου· το ποτήρι μου ξεχειλίζει. 6Σίγουρα η καλοσύνη και η σταθερή αγάπη θα με ακολουθούν όλες τις μέρες της ζωής μου, και θα κατοικώ στον οίκο του Πατέρα μου για πάντα.
