Bavê min, Şivanê min
Zebûra Dawid.
Dawidê şivan li ser ku ew ji aliyê Bav ve tê xwedîkirin dinivîse: tê têrkirin, av tê dayînê, gava canê wî bêhêz dibe tê vegerandin, bê tirs di newala siya kûr re tê meşandin, paşê li ser sifreyekê ku li hember dijminên wî hatiye danîn tê rûniştandin. Qencî tenê li pey wî nayê — ew dide pey wî.
23 1Bavê min şivanê min e; tu tiştê min kêm nabe. 2Li mêrgên kesk ew min radizîne; ber bi avên aram ve min dibe. 3Ew canê min vedijîne; ew di riyên rastiyê de rêberiya min dike, ji bo xatirê navê xwe. 4Her çiqas ez di newala siya mirinê re derbas bibim jî, ezê ji tu xerabiyê netirsim, çimkî tu bi min re yî; şiva te û gopalê te min teselî dikin. 5Tu li ber min sifreyekê amade dikî li hember dijminên min; tu serê min bi rûn mesh dikî; kasa min diherike. 6Bi rastî qencî û dilovaniya bêdawî wê di hemû rojên jiyana min de li pey min werin, û ezê her û her di mala Bavê min de bijîm.
