Ramaku, Pangonku
Masmur anggitane Prabu Dawud.
Dawud, sang pangon, nulis bab dirumat kaya anak déning bapa: dipakani, diombèni, digawa bali nalika nyawané lungkrah, dituntun ngliwati lebak ayang-ayanging pati tanpa wedi, banjur dilenggahaké ing meja kang dicawisaké ing ngarepé mungsuh-mungsuhé. Kabecikan ora mung ngetutaké dhèwèké — nanging ngoyak dhèwèké.
23 1Ramaku iku pangonku; aku ora kekurangan apa-apa. 2Ana ing pangonan kang ijo royo-royo Panjenengane marengake aku ngaso; ana ing sapinggire banyu kang tentrem Panjenengane nuntun aku. 3Panjenengane nyegerake nyawaku; Panjenengane nuntun aku ngambah dalan kabeneran marga saka asmane. 4Sanadyan aku lumaku ngliwati jurang wewayangane pati, aku ora bakal wedi marang piala, amarga Paduka nunggil karo aku; teken lan lantaran Paduka iku kang nglipur aku. 5Paduka nyawisake meja ana ing ngarepku, ana ing ngarsane mungsuh-mungsuhku; Paduka njebadi sirahku nganggo lenga; tuwungku kebak luber. 6Sanyata kabecikan lan sih-kadarman bakal ngetutake aku ing sadawane umurku, lan aku bakal manggon ana ing daleme Ramaku ing salawas-lawase.