Księga Psalmów 22

22 ¹Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś? Czemu tak daleko jesteś od wybawienia mnie, tak daleko od moich jęków udręki? ^a a v1 Jezus modlił się początkowymi słowami tego psalmu z krzyża. Cały ten psalm należy do niego — od opuszczonej udręki aż po uwielbienie wszystkich narodów.

²Mój Ojcze, wołam za dnia, ale nie odpowiadasz; nocą, lecz nie znajduję spoczynku.

³A jednak ty jesteś święty, zasiadasz na tronie pośród chwały Izraela. ⁴Tobie zaufali nasi przodkowie; zaufali, a ty ich wybawiłeś. ⁵Do ciebie wołali i zostali ocaleni; tobie zaufali i nie zaznali wstydu.

⁶Ale ja jestem robakiem, a nie człowiekiem, wyśmiany przez ludzi i wzgardzony przez lud. ⁷Wszyscy, którzy mnie widzą, szydzą ze mnie; miotają obelgi, kiwając głowami: ⁸Ufa Bogu; niech Bóg go ocali. Niech nasz Ojciec go wybawi, skoro nasz Ojciec ma w nim upodobanie.

⁹A jednak ty wywiodłeś mnie z łona; sprawiłeś, że ufałem u piersi mojej matki. ¹⁰Od urodzenia zostałem tobie powierzony; od łona mojej matki ty jesteś moim Ojcem.

¹¹Nie bądź daleko ode mnie, bo niedola jest blisko, a nie ma nikogo, kto by pomógł.

¹²Otaczają mnie liczne byki; silne byki Baszanu osaczają mnie. ¹³Jak ryczące lwy rozszarpujące zdobycz, szeroko rozwierają swoje paszcze na mnie. ¹⁴Rozlałem się jak woda, a wszystkie moje kości wyszły ze stawów. Moje serce stało się jak wosk; topnieje we mnie. ¹⁵Moja siła wyschła jak wypalona słońcem glina, a mój język przywarł do podniebienia; kładziesz mnie w prochu śmierci.

¹⁶Otaczają mnie psy; osacza mnie zgraja złoczyńców; przebili moje ręce i nogi. ^b b v16 Zapisane tysiąc lat zanim zaczęto stosować ukrzyżowanie, te szczegóły — przebite ręce i nogi oraz rozdzielone szaty, o których mowa dalej — wypełniły się na krzyżu Jezusa. ¹⁷Mogę policzyć wszystkie moje kości; ludzie przyglądają mi się i napawają się moim nieszczęściem. ¹⁸Dzielą między siebie moje szaty i rzucają kości o moją odzież.

¹⁹Ale ty, mój Ojcze, nie bądź daleko; ty jesteś moją siłą — pośpiesz mi z pomocą. ²⁰Ocal moje życie od miecza, moje drogie życie z mocy psów. ²¹Wybaw mnie z paszczy lwa; a od rogów dzikich bawołów ty mnie wysłuchałeś. ^c c v21 Punkt zwrotny psalmu: nagły czas przeszły — „ty mnie wysłuchałeś” — wyraża ufną wiarę, że Bóg już odpowiedział.

²²Będę głosił twoje imię moim braciom; wśród zgromadzenia będę cię wysławiał. ^d d v22 Nowy Testament wkłada ten werset w usta Jezusa — zmartwychwstały Syn głosi imię Ojca pośród braci i sióstr, których nie wstydzi się nazywać swoimi. ²³Wy, którzy boicie się naszego Ojca, chwalcie go! Wszyscy potomkowie Jakuba, czcijcie go! Trwajcie w bojaźni przed nim, całe potomstwo Izraela! ²⁴Bo nie wzgardził ani się nie brzydził cierpieniem udręczonego; nie zakrył przed nim swojego oblicza, lecz wysłuchał jego wołania o pomoc.

²⁵Od ciebie pochodzi moja chwała w wielkim zgromadzeniu; przed tymi, którzy się go boją, wypełnię moje śluby. ²⁶Udręczeni będą jeść i nasycą się; ci, którzy szukają naszego Ojca, będą go chwalić — niech wasze serca żyją na wieki!

²⁷Wszystkie krańce ziemi przypomną sobie i nawrócą się do naszego Ojca, a wszystkie rody narodów pokłonią się przed nim. ²⁸Bo królowanie należy do naszego Ojca, a on panuje nad narodami.

²⁹Wszyscy bogaci ziemi będą ucztować i oddadzą pokłon; wszyscy, którzy zstępują do prochu, uklękną przed nim — ci, którzy nie mogą zachować siebie przy życiu. ³⁰Potomstwo będzie mu służyć; przyszłym pokoleniom opowie się o Ojcu Wszechwładnym. ³¹Przyjdą i będą głosić jego sprawiedliwość ludowi jeszcze nienarodzonemu — bo nasz Ojciec to uczynił.