መዝሙር 22

22 ¹አምላኬ፣ አምላኬ፣ ለምን ተውኸኝ? ከማዳኔ፣ ከሥቃዬ ጩኸትም ለምን እንዲህ ራቅህ? ^a a v1 ኢየሱስ የዚህን መዝሙር መክፈቻ ቃላት በመስቀል ላይ ሆኖ ጸለየ። መዝሙሩ በሙሉ የእርሱ ነው፤ ከመተው ሥቃይ ተነሥቶ ወደ አሕዛብ ሁሉ አምልኮ ይሸጋገራል።

²አባቴ ሆይ፣ በቀን እጮኻለሁ፣ አንተ ግን አትመልስም፤ በሌሊትም፣ ዕረፍት ግን አላገኝም።

³አንተ ግን ቅዱስ ነህ፤ በእስራኤል ምስጋና ላይ ተቀምጠህ የምትነግሥ። ⁴አባቶቻችን በአንተ ታመኑ፤ ታመኑ፣ አንተም አዳንሃቸው። ⁵ወደ አንተ ጮኹ፣ ዳኑም፤ በአንተ ታመኑ፣ አላፈሩም።

⁶እኔ ግን ትል ነኝ እንጂ ሰው አይደለሁም፤ በሰዎች የተነቀፍሁ፣ በሕዝብም የተናቅሁ ነኝ። ⁷የሚያዩኝ ሁሉ ይዘብቱብኛል፤ ራሳቸውን እየነቀነቁ ይሳደባሉ፦ ⁸በእግዚአብሔር ይታመናል፤ እግዚአብሔር ያድነው። አባታችን ይደሰትበታልና አባታችን ያስጥለው።

⁹አንተ ግን ከማኅፀን አወጣኸኝ፤ በእናቴ ጡት ላይ ሳለሁ እንድታመን አደረግኸኝ። ¹⁰ከተወለድሁ ጀምሮ ለአንተ ተሰጠሁ፤ ከእናቴ ማኅፀን ጀምሮ አንተ አባቴ ነህ።

¹¹ከእኔ አትራቅ፤ መከራ ቀርቦአልና፣ የሚረዳም የለምና።

¹²ብዙ ኮርማዎች ከበቡኝ፤ የባሳን ኀያላን ኮርማዎች ዙሪያዬን ከበቡ። ¹³ነጥቀው እንደሚያገሡ አንበሶች፣ አፋቸውን በእኔ ላይ ይከፍታሉ። ¹⁴እንደ ውሃ ፈሰስሁ፣ አጥንቶቼም ሁሉ ተራረቁ። ልቤ እንደ ሰም ሆነ፤ በውስጤ ቀለጠ። ¹⁵ኀይሌ በፀሐይ እንደ ተጋገረ ሸክላ ደረቀ፣ ምላሴም ከትናጋዬ ተጣበቀ፤ በሞት ትቢያ ውስጥ ታስተኛኛለህ።

¹⁶ውሾች ከበቡኝ፤ የክፉዎች ጭፍራ ዙሪያዬን ከበበ፤ እጆቼንና እግሮቼን ወጉ። ^b b v16 ስቅለት ከመፈጸሙ ሺህ ዓመት በፊት የተጻፉት እነዚህ ዝርዝሮች — የተወጉት እጆችና እግሮች፣ ቀጥሎም የተከፋፈሉት ልብሶች — በኢየሱስ መስቀል ተፈጸሙ። ¹⁷አጥንቶቼን ሁሉ መቍጠር እችላለሁ፤ ሰዎች ትኵር ብለው እያዩ በእኔ ይደሰታሉ። ¹⁸ልብሶቼን እርስ በርሳቸው ተከፋፈሉ፣ በቀሚሴም ላይ ዕጣ ተጣጣሉ።

¹⁹አንተ ግን አባቴ ሆይ፣ አትራቅ፤ አንተ ኀይሌ ነህ፤ ልትረዳኝ ፈጥነህ ና። ²⁰ነፍሴን ከሰይፍ አድን፣ ውድ ሕይወቴንም ከውሾች ኀይል አድን። ²¹ከአንበሳ አፍ አድነኝ፤ ከዱር በሬዎች ቀንዶችም መለስህልኝ። ^c c v21 የመዝሙሩ መታጠፊያ ነጥብ፦ ድንገተኛው ያለፈ ጊዜ — ‘መለስህልኝ’ — እግዚአብሔር አስቀድሞ እንደ መለሰ የሚያሳይ በራስ የተማመነ እምነትን ይጠቍማል።

²²ስምህን ለወንድሞቼ እነግራለሁ፤ በጉባኤ መካከል አመሰግንሃለሁ። ^d d v22 አዲስ ኪዳን ይህን ቍጥር በኢየሱስ አንደበት ያስቀምጠዋል — የተነሣው ወልድ፣ የራሱ ብሎ ለመጥራት የማያፍርባቸው ወንድሞችና እኀቶች መካከል የአብን ስም ሲያውጅ። ²³አባታችንን የምትፈሩ፣ አመስግኑት! የያዕቆብ ዘሮች ሁሉ፣ አክብሩት! የእስራኤል ዘሮች ሁሉ፣ በፊቱ በፍርሃት ቁሙ! ²⁴የተቸገረውን ሥቃይ አልናቀም፣ አልጸየፈምም፤ ፊቱንም ከእርሱ አልሰወረም፣ ነገር ግን የእርዳታ ጩኸቱን ሰማ።

²⁵በታላቁ ጉባኤ ምስጋናዬ ከአንተ ነው፤ በሚፈሩት ፊት ስእለቴን እፈጽማለሁ። ²⁶ችግረኞች ይበላሉ፣ ይጠግባሉም፤ አባታችንን የሚሹ ያመሰግኑታል — ልባችሁ ለዘላለም ይኑር!

²⁷የምድር ዳርቻዎች ሁሉ ያስባሉ፣ ወደ አባታችንም ይመለሳሉ፤ የአሕዛብ ወገኖች ሁሉ በፊቱ ይሰግዳሉ። ²⁸መንግሥት የአባታችን ናትና፤ እርሱም በአሕዛብ ላይ ይገዛል።

²⁹የምድር ባለጠጎች ሁሉ ይበላሉ፣ ይሰግዳሉም፤ ወደ ትቢያ የሚወርዱ ሁሉ በፊቱ ይንበረከካሉ — ራሳቸውን በሕይወት ማቆየት የማይችሉ። ³⁰ዘር ያገለግለዋል፤ ለሚመጣው ትውልድ ስለ ጌታ አባት ይነገራል። ³¹መጥተው ገና ላልተወለደ ሕዝብ ጽድቁን ያውጃሉ — አባታችን ይህን አድርጎአልና።