Pamindo 32 FHB Father's Heart Bible™

32 ¹Darengekeun, eh langit, kuring rek nyarios; sina bumi ngadenge ucapan tina baham kuring. ²Muga pangajaran kuring murag lir hujan, ucapan kuring nyérélék lir ibun, lir hujan lembut kana jukut ngora, jeung lir hujan kana pepelakan nu keur jaradi. ³Karana kuring rek ngembarkeun jenengan Rama urang; sanggakeun kaagungan ka Rama urang! ⁴Batu Karang — Rama urang — damel-Na sampurna, sabab sagala jalan-Na teh kaadilan. Rama urang satia sarta teu kalepatan; adil sarta jujur Mantenna. ⁵Maranehna geus laku jahat ka Mantenna; maranehna geus lain putra-Na deui, tapi jadi cacad — hiji turunan nu bengkok sarta nyimpang. ⁶Kitu maraneh males kahadean Rama urang, eh jalma-jalma nu bodo tur teu boga akal? Lain Mantenna teh Rama maraneh, nu geus nyiptakeun maraneh, nu geus ngajadikeun jeung negakkeun maraneh? ^a a v6 Di dieu Kidung teh nyebutkeun tandes: Rama urang teh nu geus nyiptakeun Israil, ngajadikeun maranehna, sarta negakkeun maranehna — inti saha salawasna Mantenna keur putra-putra-Na. ⁷Ingetkeun poe-poe baheula; lenyepan taun-taun turunan ka turunan. Tanya ka bapa maraneh, tangtu manehna bakal nyaritakeun ka maraneh, ka para sesepuh maraneh, tangtu bakal nerangkeun. ⁸Waktu Nu Maha Luhur, Rama urang, maparin warisan ka bangsa-bangsa, waktu Mantenna ngabagi umat manusa, Mantenna netepkeun wates-wates bangsa-bangsa nurutkeun jumlah bani Israil. ⁹Sabab bagian Rama urang teh umat-Na, Yakub teh bagian warisan-Na. ¹⁰Mantenna manggihan manehna di tanah gurun, di tempat suwung nu ngagerung di gurun keusik; Mantenna ngalingkung manehna, miara manehna, ngajaga manehna lir anak panon-Na sorangan. ¹¹Lir heulang nu ngahudangkeun sayangna, nu ngalayang di luhureun anak-anakna, Mantenna ngelakkeun jangjang-Na tuluy nangkep maranehna, nanggung maranehna dina jangjang-Na. ¹²Ngan Rama urang nyalira nu nungtun manehna, euweuh allah asing anu ngabarengan. ¹³Mantenna nempatkeun manehna di punclut-punclut luhur tanah, sarta manehna nyatu hasil ti tegal; Mantenna nyuapan manehna ku madu ti dina batu karang, jeung minyak ti cadas nu teuas. ¹⁴Dadih ti sapi jeung susu ti domba, jeung gajih anak domba, domba jalu ti Basan jeung embe, jeung gandum nu pangalusna — sarta maraneh nginum anggur nu ngabudah tina getih buah anggur. ¹⁵Tapi Yesurun jadi lintuh tuluy nalendang — maraneh jadi lintuh, gembru, tur mulus — tuluy manehna ninggalkeun Rama urang nu ngajadikeun manehna sarta ngahina Batu Karang kasalametanana. ^b b v15 Yesurun teh ngaran puisi keur Israil, hartina “nu jujur.” ¹⁶Maranehna ngahudang timburu Mantenna ku allah-allah asing; ngahudang bebendu-Na ku rupa-rupa barang nu pikaijideun. ¹⁷Maranehna ngurban ka setan-setan anu lain Allah, ka allah-allah anu tacan kungsi dipikawanoh, allah-allah anyar anu kakara aya, anu tacan kungsi dipikasieun ku karuhun maraneh. ¹⁸Maraneh teu malire Batu Karang nu geus ngayugakeun maraneh, sarta maraneh mopohokeun Rama urang nu geus ngalahirkeun maraneh. ¹⁹Rama urang ningali eta tuluy nampik maranehna, lantaran lampah putra-putra jeung putri-putri-Na nu ngahudang bebendu-Na.

²⁰Saur Mantenna, “Kami rek nyumputkeun raray Kami ti maranehna; Kami rek nenjo kumaha ahirna, sabab maranehna teh turunan nu baha, barudak anu taya kasatiaan.

²¹“Maranehna ngahudang timburu Kami ku nu lain Allah; ngahudang bebendu Kami ku brahala-brahala maranehna nu taya gunana. Ku sabab eta Kami rek nimbulkeun timburu maranehna ku jalma anu lain umat; Kami rek ngahudang bebendu maranehna ku hiji bangsa nu bodo. ²²Sabab amarah Kami geus ngahurungkeun seuneu nu ngagebur nepi ka dasar alam maot; ngalebur bumi jeung hasilna, sarta ngaduruk dadasar gunung-gunung. ²³Kami rek numpukkeun balahi ka maranehna; Kami rek ngahabiskeun jamparing Kami ka maranehna. ²⁴Beak ku kalaparan, digerus ku wabah nu panas jeung karuksakan nu pait; Kami rek ngirim huntu sato galak ka maranehna, jeung ku upas sato nu ngarayap dina lebu. ²⁵Di luar, pedang bakal ngabalukarkeun maot, di jero, kasieun — pikeun nonoman lalaki jeung nonoman awewe sarua, orok nu keur nyusu jeung kolot nu geus huis. ²⁶Kami baris ngucap, ‘Maranehna ku Kami rek dipotong-potong; panineungan ngeunaan maranehna ku Kami rek dipupus ti antara umat manusa,’ ²⁷upama Kami henteu risi ku pangnista musuh, bisi lawan-lawanna salah ngira tuluy ngomong, ‘Ku kakuatan leungeun kami sorangan geus unggul; lain Allah nu migawe ieu kabeh.’ ²⁸Sabab maranehna teh hiji bangsa nu teu boga kabijaksanaan, sarta euweuh pangarti dina dirina. ²⁹Upama maranehna bijaksana, tangtu bakal ngarti kana ieu; tangtu bakal nenjo tungtung nasibna. ³⁰Kumaha bisa saurang ngudag 1.000, jeung duaan ngudag kabur 10.000, lamun lain Batu Karangna geus ngajual maranehna, sarta Rama urang geus nyerahkeun maranehna? ³¹Sabab batu karang maranehna henteu cara Batu Karang urang; malah musuh-musuh urang oge ngaku kana eta. ³²Sabab tangkal anggurna asalna ti tangkal anggur Sodom jeung ti tegal-tegal Gomora; buah anggurna teh buah anggur racun, dompolanana pait. ³³Anggurna teh upas oray, racun kejem oray sendok.

³⁴“Lain ieu teh geus disimpen di Kami, dicap di jero gudang harta Kami? ³⁵Kaadilan jeung wawales teh kagungan Kami, pikeun waktu suku maranehna tisoledat; sabab poe bancana maranehna geus deukeut, sarta cilakana geus rurusuhan datang ka maranehna. ³⁶Sabab Rama urang bakal ngabela umat-Na sarta mikawelas ka abdi-abdi-Na, lamun Mantenna ningali yen kakuatan maranehna geus beak sarta taya nu nyesa, boh gandek boh nu merdika. ³⁷Tuluy Mantenna bakal ngadawuh, ‘Mana allah-allah maranehna, batu karang tempat maranehna nyalindung, ³⁸nu geus ngadahar gajih kurban-kurbanna sarta nginum anggur kurban inumanana? Sina maranehna harudang tuluy nulungan maraneh; sina maranehna jadi pangiuhan maraneh!’ ³⁹Tingali — Kami ieu Kami pisan, taya allah salian ti Kami. Kami nu maehan sarta Kami nu ngahirupkeun; Kami nu ngaraheutan sarta Kami nu nyageurkeun, jeung taya saurang oge nu bisa ngaleupaskeun tina panangan Kami. ⁴⁰Sabab Kami ngangkat panangan Kami ka langit tuluy ngandika: Demi Kami anu hirup salalanggengna, ⁴¹nalika Kami ngasah pedang Kami nu ngagebyar sarta panangan Kami nyekel hukuman, Kami rek numibakeun kaadilan ka lawan-lawan Kami sarta ngabales ka nu ngewa ka Kami. ⁴²Kami rek ngamabokkeun jamparing Kami ku getih, sarta pedang Kami bakal ngahakan daging — ku getih nu paraeh jeung nu katawan, ti sirah-sirah musuh nu buukna panjang.”

⁴³Masing suka bungah, eh bangsa-bangsa, jeung umat-Na, sabab Mantenna bakal ngabales getih putra-putra-Na sarta numibakeun kaadilan ka lawan-lawan-Na; Mantenna bakal nebus tanah-Na jeung umat-Na.

⁴⁴Tuluy Musa sumping sarta nyarioskeun sakabeh eusi ieu kidung ka urang rea, anjeunna jeung Yosua bin Nun. ⁴⁵Sanggeus Musa anggeus nyarioskeun sakabeh eta kecap ka sakumna urang Israil,

⁴⁶anjeunna ngandika ka maranehna, “Perhatikeun enya-enya sakabeh kecap anu ku kami diwartakeun ka maraneh poe ieu, supaya maraneh maréntahkeun ka anak-anak maraneh sangkan nurut jeung ngalampahkeun sakabeh eusi ieu Hukum. ⁴⁷Ieu teh lain kecap kosong pikeun maraneh — ieu teh hirup maraneh. Ku ieu kecap maraneh bakal panjang umur di tanah anu rek dipimilik ku maraneh sabada meuntasan Walungan Yordan.”

Rama Urang Nyaur Musa Mulang

⁴⁸Dina poe eta keneh Rama urang ngandika ka Musa, saur-Na,

⁴⁹“Unggah ka ieu gunung Abarim, Gunung Nebo, di Moab nu nyanghareup ka Yeriko, tuluy tingali tanah Kanaan, nu ku Kami rek dipaparinkeun ka urang Israil jadi milikna. ⁵⁰Tuluy maneh bakal maot di gunung nu keur disorang ku maneh, sarta dihijikeun jeung bangsa maneh, cara Harun dulur maneh nu maot di Gunung Hor tuluy dihijikeun jeung bangsana, ⁵¹lantaran maneh geus teu satia ka Kami di tengah urang Israil di cai Meriba-Kades di Gurun Sin, lantaran maneh teu ngamulyakeun Kami minangka Nu Suci di tengah urang Israil. ⁵²Sabab maneh bakal nenjo eta tanah ti kajauhan, tapi moal asup ka dinya — tanah nu ku Kami rek dipaparinkeun ka urang Israil.”