شريعت جو دور 32 FHB Father's Heart Bible™

32 ¹اي آسمانؤ، ڪن ڏيو تہ آءٌ ڳالهايان؛ ۽ زمين منهنجي واتان نڪتل ڳالهيون ٻڌي. ²منهنجي تعليم مينهن وانگر وسي، منهنجي ڳالهه اوس وانگر ويهي، ڪومل گاھ تي نرم ڦُوهار وانگر، ۽ وڌندڙ ٻوٽن تي مينهن وانگر. ³ڇالاءِ جو آءٌ اسان جي پيءُ جو نالو ظاهر ڪندس؛ اسان جي پيءُ جي وڏائي بيان ڪريو! ⁴چٽان—اسان جو پيءُ—سندس ڪم ڪامل آهي، ڇاڪاڻ تہ سندس سڀ واٽون انصاف آهن. اسان جو پيءُ وفادار آهي ۽ ڪابہ بڇڙائي نہ ٿو ڪري؛ سچو ۽ سڌو آهي. ⁵هنن سندس سان بگاڙ ڪيو آهي؛ هاڻي اهي سندس ٻار نہ رهيا، بلڪہ هڪ ڪلنڪ آهن—ٽيڙو ۽ ڏنگو نسل. ⁶اي بيوقوف ۽ بي سمجھ قوم، ڇا اوهين اسان جي پيءُ کي اهڙو بدلو ٿا ڏيو؟ ڇا هو اوهان جو پيءُ ناهي، جنهن اوهان کي پيدا ڪيو، جنهن اوهان کي ٺاهيو ۽ قائم ڪيو؟ ^a a v6 هتي گيت صاف ٻڌائي ٿو: اسان جو پيءُ ئي آهي جنهن اسرائيل کي پيدا ڪيو، ٺاهيو ۽ قائم ڪيو — اهو ئي آهي جو هو پنهنجن ٻارن لاءِ هميشہ کان رهيو آهي. ⁷پراڻن ڏينهن کي ياد ڪريو؛ نسل در نسل سالن تي غور ڪريو. پنهنجي پيءُ کان پڇو تہ هو ٻڌائيندو اوهان کي، پنهنجن بزرگن کان پڇو تہ اهي سمجھائيندا. ⁸جڏهن سڀ کان مٿاهين، اسان جي پيءُ، قومن کي سندن ميراث ڏني، جڏهن انسانن کي ورهايائين، تڏهن قومن جون حدون اسرائيل جي پٽن جي تعداد موجب مقرر ڪيائين. ⁹ڇالاءِ جو اسان جي پيءُ جو حصو سندس قوم آهي، يعقوب سندس مقرر ڪيل ميراث آهي. ¹⁰هن کيس ريگستاني ملڪ ۾، بيابان جي رڙيون ڪندڙ ويراني ۾ لڌو؛ چوڌاري گهيرو ڪيائينس، سنڀال ڪيائينس، اک جي پتڻيءَ وانگر حفاظت ڪيائينس. ¹¹جيئن عقاب پنهنجو آکيرو جنبي ٿو، پنهنجن ٻچن مٿان اڏامي ٿو، تيئن پنهنجا پر پکيڙي کين جهلي، پنهنجن پرن تي کڻي هليو. ¹²رڳو اسان جي پيءُ ئي هن جي اڳواڻي ڪئي، ۽ ساڻس ڪو پرايو معبود ڪونہ هو. ¹³هن کيس ملڪ جي مٿاهين جاين تي ويهاريو، ۽ هن کيت جي پيداوار کاڌي؛ چٽان مان نڪتل مک سان کيس پاليائين، ۽ سخت پٿر مان نڪتل تيل سان. ¹⁴ڍورن جي ڏهي ۽ رڍن جو کير، ڇيلن جي چرٻيءَ سان، بسن جا رڍ ۽ ٻڪرا، ڪڻڪ جي بهترين داڻن سان—۽ تو انگور جي رت جو جھاگ وارو شراب پيتو. ¹⁵پر يشورون ٿلهو ٿيو ۽ لتون هنيائين—تون ٿلهو، ڍاميل ۽ چڪنو ٿيو—پوءِ هن پنهنجي ٺاهيندڙ اسان جي پيءُ کي ڇڏي ڏنو ۽ پنهنجي نجات جي چٽان کي ذليل ڄاتو. ^b b v15 يشورون اسرائيل جو شاعرانہ نالو آهي، جنهن جي معنيٰ ”سڌو ماڻهو“ آهي. ¹⁶هنن اوپرن معبودن سان سندس غيرت ڏياري؛ مڪروهہ ڪمن سان کيس ڪاوڙايائون. ¹⁷هنن انهن ڀوتن کي قربانيون چاڙهيون جيڪي خدا نہ هئا، انهن معبودن کي جن کي ڪڏهن نہ ڄاتائون، نون معبودن کي جيڪي تازو ئي ظاهر ٿيا هئا، جن جو اوهان جي ابن ڏاڏن ڪڏهن خوف نہ ڪيو هو. ¹⁸تو انهيءَ چٽان کي نظرانداز ڪيو جنهن تو کي ڄڻيو، ۽ اسان جي پيءُ کي وساري ڇڏيو جنهن تو کي جنم ڏنو. ¹⁹اسان جي پيءُ اهو ڏسي کين ٿڪرايو، پنهنجن پٽن ۽ ڌيئرن جي ڪاوڙائڻ سبب.

²⁰هن فرمايو تہ ”آءٌ پنهنجو منهن کانئن لڪائيندس؛ ڏسندس تہ سندن آخر ڇا ٿئي ٿو، ڇاڪاڻ تہ اهي بگڙيل نسل آهن، اهڙا ٻار جن ۾ ڪا وفاداري ناهي.

²¹”هنن منهنجي غيرت انهيءَ سان ڏياري جيڪو خدا ناهي؛ پنهنجن ڪم نہ ايندڙ بتن سان مون کي ڪاوڙايائون. تنهنڪري آءٌ بہ سندن غيرت انهن سان ڏياريندس جيڪي ڪا قوم ناهن؛ هڪ بي سمجھ قوم سان کين ڪاوڙائيندس. ²²ڇالاءِ جو منهنجي ڪاوڙ باھ ڀڙڪائي آهي جيڪا پاتال جي اونهائيءَ تائين ٻري ٿي؛ اها زمين ۽ ان جي پيداوار کي ڳڙڪائي ٿي ۽ جبلن جي بنيادن کي ٻاري ٿي. ²³آءٌ مٿن آفتن جا انبار لڳائيندس؛ پنهنجا تير مٿن ختم ڪندس. ²⁴بک سبب ڪمزور، ٻرندڙ وبا ۽ ڪڙي تباهيءَ سان ڳريل؛ آءٌ جانورن جا ڏند مٿن موڪليندس، مٽيءَ ۾ گسندڙن جي زهر سان. ²⁵ٻاهر تلوار موت آڻيندي، ۽ اندر خوف—جوان ۽ ڇوڪريءَ ٻنهي لاءِ، کير پيئندڙ ٻار ۽ اڇن وارن واري بزرگ لاءِ. ²⁶مون چيو ها تہ ’آءٌ کين ٽڪرا ٽڪرا ڪري ڇڏيندس؛ ماڻهن مان سندن ياد مٽائي ڇڏيندس،‘ ²⁷جيڪڏهن مون کي دشمن جي طعنن جو ڊپ نہ هجي ها، ڇالاءِ جو ڊپ آهي تہ سندن مخالف غلط سمجھندا ۽ چوندا تہ ’اسان جي پنهنجي هٿ فتح ماڻي؛ اهو سڀ ڪجھ خدا نہ ڪيو آهي.‘ ²⁸ڇالاءِ جو اهي بي حڪمت قوم آهن، ۽ انهن ۾ ڪابہ سمجھ ناهي. ²⁹ڪاش اهي عقلمند هجن ها تہ سمجھن ها اهو؛ پنهنجو آخري انجام ڏسن ها. ³⁰هڪڙو هزار جو پيڇو ڪيئن ڪري، ۽ ٻه ڏهه هزار کي ڪيئن ڀڄائين، جيڪڏهن سندن چٽان کين وڪڻي نہ ڇڏيو هجي، ۽ اسان جي پيءُ کين حوالي نہ ڪيو هجي؟ ³¹ڇالاءِ جو سندن چٽان اسان جي چٽان جهڙي ناهي؛ اسان جا دشمن بہ ان کي مڃين ٿا. ³²ڇالاءِ جو سندن انگور جي ويل سدوم جي ويل مان ۽ عموره جي ٻنين مان آهي؛ سندن انگور زهريلا انگور آهن، سندن گُڇا ڪڙا آهن. ³³سندن شراب نانگن جو زهر آهي، ناگن جو ظالم زهر.

³⁴”ڇا اهو مون وٽ جمع ڪيل، منهنجي خزانن ۾ مهر بند ناهي؟ ³⁵انصاف ۽ بدلو منهنجا آهن، انهيءَ وقت لاءِ جڏهن سندن پير ترڪندو؛ ڇاڪاڻ تہ سندن مصيبت جو ڏينهن ويجهو آهي، ۽ سندن انجام تيزيءَ سان مٿن اچي ٿو. ³⁶ڇالاءِ جو اسان جو پيءُ پنهنجي قوم جو انصاف ڪندو ۽ پنهنجن ٻانهن تي رحم ڪندو، جڏهن ڏسندو تہ سندن طاقت ختم ٿي وئي آهي ۽ ڪو بہ باقي نہ رهيو آهي، نڪي غلام نڪي آزاد. ³⁷پوءِ هو فرمائيندو تہ ’سندن معبود ڪٿي آهن، اها چٽان جنهن ۾ هنن پناهه ورتي هئي، ³⁸جن سندن قربانين جي چرٻي کاڌي ۽ سندن پيئڻ جي نذراني جو شراب پيتو؟ اُٿن ۽ اوهان جي مدد ڪن؛ اهي اوهان جي پناهه ٿين!‘ ³⁹ڏسو—آءٌ ئي اهو آهيان، ۽ مون کان سواءِ ڪو معبود ڪونهي. آءٌ مارايان ٿو ۽ جيارايان ٿو؛ آءٌ زخمي ڪريان ٿو ۽ شفا ڏيان ٿو، ۽ ڪو بہ منهنجي هٿ مان ڇڏائي نہ ٿو سگھي. ⁴⁰ڇالاءِ جو آءٌ پنهنجو هٿ آسمان ڏانهن کڻي اعلان ڪريان ٿو تہ مون کي هميشہ جيئري رهڻ جو قسم، ⁴¹جڏهن آءٌ پنهنجي چمڪندڙ تلوار تيز ڪندس ۽ منهنجو هٿ فيصلو پڪڙيندو، تڏهن پنهنجن مخالفن تي انصاف آڻيندس ۽ مون سان نفرت ڪندڙن کي بدلو ڏيندس. ⁴²آءٌ پنهنجن تيرن کي رت سان مست ڪندس، ۽ منهنجي تلوار گوشت کائيندي— ماريلن ۽ قيدين جي رت سان، دشمن جي ڊگهن وارن واري مٿن مان.“

⁴³اي قومؤ، سندس قوم سان گڏجي خوشي ڪريو، ڇالاءِ جو هو پنهنجن ٻارن جي رت جو بدلو وٺندو ۽ پنهنجن مخالفن تي انصاف آڻيندو؛ هو پنهنجي ملڪ لاءِ ڪفارو ڏيندو ۽ پنهنجي قوم لاءِ.

⁴⁴موسيٰ ۽ نون جي پٽ يشوع اچي هن گيت جا سڀ لفظ قوم کي ٻڌايا. ⁴⁵جڏهن موسيٰ سڀ اسرائيل کي اهي سڀ لفظ چئي فارغ ٿيو،

⁴⁶تڏهن کين چيائين تہ ”جيڪي ڳالهيون اڄ آءٌ اوهان کي شاهدي طور ٻڌايان ٿو، انهن سڀني تي پنهنجو دل لڳايو، ۽ پنهنجن ٻارن کي حڪم ڏيو تہ هن شريعت جا سڀ ڪلام مڃين ۽ مٿن عمل ڪن. ⁴⁷هي اوهان لاءِ ڪو خالي ڪلام ناهي—هي اوهان جي زندگي آهي. هن ڪلام جي ڪري اوهين انهيءَ ملڪ ۾ ڊگهي عمر ماڻيندا، جنهن تي قبضو ڪرڻ لاءِ اوهين اردن پار ڪري رهيا آهيو.“

اسان جو پيءُ موسيٰ کي گهر سڏي ٿو

⁴⁸ان ئي ڏينهن اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ

⁴⁹”هن عباريم جبل تي، يعني موآب ۾ يريحو جي سامهون نبو جبل تي چڙهي، ڪنعان جو ملڪ ڏس، جيڪو آءٌ اسرائيل جي ماڻهن کي ملڪيت طور ڏئي رهيو آهيان. ⁵⁰پوءِ جنهن جبل تي تون چڙهي رهيو آهين، انهيءَ تي مري وڃ ۽ پنهنجي قوم سان گڏجي وڃ، جيئن تنهنجو ڀاءُ هارون هور جبل تي مئو ۽ پنهنجي قوم سان گڏيو، ⁵¹ڇاڪاڻ تہ تو صين جي بيابان ۾ مريبا-قادس جي پاڻيءَ وٽ اسرائيلين جي وچ ۾ مون سان بي وفائي ڪئي، ۽ اسرائيلين جي وچ ۾ تو مون کي پاڪ نہ ڄاتو. ⁵²ڇالاءِ جو تون ملڪ کي پري کان ڏسندين، پر ان ۾ داخل نہ ٿيندين—اهو ملڪ جيڪو آءٌ اسرائيل جي ماڻهن کي ڏئي رهيو آهيان.“