ሙሴ ብዛዕባ እታ ኰዅሒ ዘመረ

እቲ ሙሴ ዝመሃሮ መዝሙር፦ ኣቦና ንእስራኤል ኣብ ዘእውዪ ጓሉል በረኻ ረኸቦ፥ ከም ብሌን ዓይኑ ድማ ሓለዎ፥ ከምቲ ንስሪ ንጨቓዊቱ ዝፅውር ከዓ ፀወሮ። ሽዑ ይሹሩን ስቡሕ ኮይኑ፥ ነታ ዝወለደቶ ኰዅሒ ረሰዓ። ይኹን እምበር እቲ ፍርዲ ንባሮቱ ብድንጋፀ ይውዳእ።

ምዕራፍ 32።

ኦ ሰማያት፥ ስምዑ፥ ኣነ ድማ ክዛረብ እየ፤ ምድሪ ኸዓ ቃላት ኣፈይ ትስማዕ። ትምህርተይ ከም ዝናም ይውረድ፤ ዘረባይ ከም ኣውሊ ይንጠብጠብ፤ ከም ህዱእ ዝናም ኣብ ልዕሊ ልምሉም ሳዕሪ፥ ከም ዝናም ድማ ኣብ ልዕሊ ዝዓቢ በቝሊ። ኣነ ስም ኣቦና ክእውጅ እየ እሞ፤ ንኣቦና ዕቤት ሃብዎ! እታ ኰዅሒ፥ ኣቦና፥ ግብሩ ፍፁም እዩ፤ ኵሉ መገዱ ፍትሒ እዩ እሞ። ኣቦና እሙን እዩ፥ ዓመፃ ኸዓ ኣይገብርን፤ ፃድቕን ቅኑዕን ድማ እዩ። ኣብ ቅድሚኡ ረኺሶም፤ ደጊም ደቁ ኣይኮኑን፥ ጐደሎ ደኣ እዮም እምበር፥ ጠዋይን ቐይናንን ወለዶ እዮም። ኣታ ዓሻን ዘየስተውዕልን ህዝቢ፥ ንኣቦና ኸምዙይዶ ኢኻ እትፈድዮ? ንሱ እቲ ዝፈጠረካ፥ ዝገበረካን ዘቖመካን ኣቦኻዶ ኣይኮነን? ^a ናይ ጥንቲ መዓልቲታት ዘክር፤ ዓመታት ወለዶ ብወለዶ ኣስተውዕል። ንኣቦኻ ጠይቕ፥ ንሱ ኸዓ ክነግረካ እዩ፤ ንዓበይትኻ ጠይቕ፥ ንሳቶም ድማ ክገልፁልካ እዮም። እቲ ልዑል ኣቦና፥ ነህዛብ ርስቶም ምስ ሃቦም፥ ንደቂ ሰብ ምስ ፈላለዮም፥ ወሰናት ኣህዛብ ከም ቍፅሪ ደቂ እስራኤል ሰርዐ። ግደ ኣቦና ህዝቡ እዩ እሞ፥ ያእቆብ እቲ እተመቕሎ ርስቱ እዩ። ኣብ ምድረ በዳ ረኸቦ፥ ኣብቲ ዘእውዪ ጓሉል በረኻ፤ ከቢብዎ፥ ተኸናኺንዎ፥ ከም ብሌን ዓይኑ ድማ ሓለዎ። ከምቲ ንሰፈሩ ዘተንስእ ንስሪ፥ ኣብ ልዕሊ ጨቓዊቱ ዝዝንቢ፥ ክንፉ ዘርጊሑ ሓዞም፥ ኣብ ክንፉ ድማ ፀወሮም። ኣቦና በይኑ መርሖ፤ ጓና ኣምላኽ ከዓ ምስኡ ኣይነበረን። ኣብ ልዕሊ በረኽቲ ምድሪ ኣቐመጦ፥ ፍረ ግራት ድማ በልዐ፤ ካብ ከውሒ መዓር፥ ካብ ተሪር ኰዅሒ ድማ ዘይቲ መገቦ። ርግኦ ኻብ ኣሓን ፀባ ኻብ ኣባጊዕን፥ ምስ ስብሒ ዕያት፥ ማጕላ ባሳንን ኣጣልን፥ ምስ ብሉፅ ስርናይ — ንስኻ ኸዓ ዝጨፈጨፈ ወይኒ ደም ወይኒ ሰቴኻ። ይሹሩን ግና ስቡሕ ኮነ፥ ረገፀ ኸዓ — ንስኻ ስቡሕ፥ ረጒድን ልሙዕን ኮንካ — ሽዑ ነቲ ዝገበሮ ኣቦና ሓደጎ፥ ነታ ኰዅሒ ምድሓኑ ድማ ነዐቓ። ^b ብጓኖት ኣማልኽቲ ቅንኣት ኣለዓዓልሉ፤ ብፍንፉናት ነገራት ድማ ኣቖጥዕዎ። ንኣጋንንቲ ዘይ ኣምላኽ ዝኾኑ ሰውኡሎም፤ ንዘይፈለጥዎም ኣማልኽቲ፥ ሕዚ ቀረባ ዝተልዓሉ ሓደስቲ ኣማልኽቲ፥ ነቶም ኣቦታትኩም ዘይፈርሕዎም። ነታ ዝወለደትካ ኰዅሒ ሸለል በልካያ፥ ነቲ ዝወለደካ ኣቦና ድማ ረሳዕካዮ። ኣቦና ርእዩ ነፀጎም፥ ኣወዳቱን ኣዋልዱን ስለ ዘቖጥዕዎ።

ንሱ ድማ ከምዙይ በለ፦ “ገፀይ ካብኣቶም ክሓብእ እየ፤ እንታይ ከም ዝበፅሖም ክርኢ እየ፤ ንሳቶም ጠዋይ ወለዶ፥ እምነት ዘይብሎም ውሉድ እዮም እሞ።

“ኣምላኽ ብዘይኮነ ነገር ኣቕንኡኒ፤ ብኸንቱ ጣዖታቶም ድማ ኣቘጥዑኒ። ስለዙይ ህዝቢ ብዘይኮነ ከቕንኦም እየ፤ ብዓሻ ህዝቢ ድማ ከቘጥዖም እየ። ቍጥዓይ ሓዊ ኣንዲዱ እዩ እሞ፥ ክሳዕ ዓሚቝ ሲኦል ይነድድ፤ ንምድርን ፍሬኣን ይውሕጥ፤ ንሰረት እምባታት ድማ የቃፅል። ኣብ ልዕሊኣቶም ጕድኣት ክድርቢ እየ፤ ፍላፃታተይ ኣብኣቶም ክውድእ እየ። ብጥሜት ክሃልቑ፥ ብዘንድድ መቕሰፍትን ብመሪር ጥፍኣትን ክውዱ እዮም፤ ኣስናን ኣራዊት ምስ መርዚ እቶም ኣብ ሓመድ ዝልሕኹ፥ ናባኣቶም ክሰድድ እየ። ኣብ ደገ ሴፍ ከጥፍእ፥ ኣብ ውሽጢ ድማ ራዕዲ ክኸውን እዩ፤ ንጐበዝን ንጓልን፥ ንዝጠቡ ህፃንን ንዝሸበተ ኣረጋዊን። ከምዙይ ምበልኩ ነይረ፦ ‘ፋሕፋሕ ከብሎም እየ፤ ዝኽሮም ካብ ማእኸል ደቂ ሰብ ክድምስሶ እየ፥’ ነቲ መፅረፊ ፀላኢ እንተ ዘይፈሪሐ ነይረ፥ ፀላእቶም ተጋግዮም ከምዙይ ከይብሉ ፈሪሐ ነይረ፦ ‘ኢድና ባዕላ ዓዊታ፤ እዙይ ኵሉ ዝገበረ እግዚኣብሄር ኣይኮነን።’ ንሳቶም ጥበብ ዘይብሎም ህዝቢ እዮም እሞ፥ ኣባኣቶም ምስትውዓል የለን። ለባማት እንተ ዝኾኑ ነይሮም፥ ነዙይ ምስተውዓሉ ነይሮም፤ መወዳእታኦም ድማ ምረኣዩ። ሓደ ንሽሕ ከመይ ገይሩ ምሰጐ፥ ክልተ ድማ ንዓሰርተ ሽሕ ከመይ ገይሮም ምብተኑ፥ እቲ ኸውሖም እንተ ዘይሸጦም፥ ኣቦናውን እንተ ዘይኣሕሊፉ ዝሃቦም? እቲ ኸውሖም ከም ኸውሕና ኣይኮነን እሞ፥ ፀላእትናውን ባዕልቶም ይምስክሩ እዮም። ኦም ወይኖም ካብ ኦም ወይኒ ሶዶምን ካብ ገራሁ ጎሞራን እዩ እሞ፥ ፍረ ወይኖም ፍረ ወይኒ መርዚ እዩ፤ ዘለላታቶም ድማ መሪር እዩ። ወይኖም መርዚ ኣትማን እዩ፤ ጨካን መርዚ ራዕታትውን እዩ።

“እዙይ ኣባይ ዕቑር፥ ኣብ መዛግብተይ ተሓቲሙ ዘሎ ኣይኮነንዶ? ፍርድን ፍዳን ናተይ እዩ፤ እዙይ ድማ ንእዋን እግሮም ዝሸራተተሉ እዩ፤ መዓልቲ ጥፍኣቶም ቀሪባ እያ እሞ፥ ዝመፆም ጥፍኣት ድማ ናብኣቶም ይቕልጥፍ። ኣቦና ንህዝቡ ፍትሒ ክህቦም እዩ እሞ፥ ንኣገልገልቱ ድማ ክራሕርሓሎም እዩ፤ ሓይሎም ከም ዝወድአ፥ ባርያ ይኹን ሓራ ሓደ እኳ ከም ዘይተረፈ ምስ ረኣየ። ሽዑ ከምዙይ ክብል እዩ፦ ‘ኣማልኽቶም ኣበይ ኣለዉ፥ እቲ ዝዕቈብዎ ኸውሒ ኣበይ ኣሎ? እቶም ስብሒ መስዋእቶም ዝበልዑ፥ ናይ መስተ መስዋእቶም ወይኒ ዝሰተዩ ኣበይ ኣለዉ? ይተስኡ እሞ ይርድኡኻ፤ መዕቘቢኻ ይኹኑ!’ እንሆ፥ ኣነ ባዕለይ ንሱ እየ፤ ብጀካይ ኣምላኽ የለን። ኣነ እቐትል፥ ኣነ ድማ ህይወት እህብ፤ ኣነ ኣቘስል፥ ኣነ ድማ ኣሕዊ፤ ዝኾነ ሰብ ከዓ ካብ ኢደይ ኬናግፍ ኣይኽእልን እዩ። ኣነ ኢደይ ናብ ሰማይ ኣልዒለ ኸምዙይ ድማ እብል ኣለኹ፦ ንዘለኣለም ህያው ከም ዝኾንኩ ርጉፅ እዩ፥ ነቲ ዘንፀባርቕ ሰይፈይ ምስ ጐተምኩ፥ ኢደይ ድማ ንፍርዲ ምስ ሓዘት፥ ኣብ ፀላእተይ ፍርዲ ከምፅእ እየ፤ ነቶም ዝፀልኡኒ ድማ ክፈድዮም እየ። ንፍላፃተይ ብደም ከስክሮም እየ፤ ሰይፈይ ድማ ስጋ ክበልዕ እዩ፤ ብደም እቶም ቅቱላትን ምሩኻትን፥ ካብ ርእሲ እቶም ነዊሕ ፀጕሪ ዘለዎም ፀላእቲ።”

ኣቱም ኣህዛብ፥ ምስ ህዝቡ ተሓጐሱ፤ ንደም ውሉዱ ሕነ ክፈዲ እዩ እሞ፥ ኣብ ፀላእቱ ድማ ፍርዲ ከምፅእ እዩ፤ ንምድሩን ንህዝቡን ድማ ዕርቂ ክገብረሎም እዩ።

ሙሴ ድማ ንሱን ኢያሱ ወዲ ነዌን መፂኦም፥ ንኵሉ ቃላት እዝ መዝሙር እዙይ ነቲ ህዝቢ ነገርዎ። ሙሴ ነዝ ኵሉ ቃላት እዚ ንብዘሎ እስራኤል ተዛሪቡ ምስ ወድአ፥

ከምዙይ ኢሉ በሎም፦ “ናብቲ ሎሚ ዝምስክረልኩም ዘለኹ ኵሉ ቃላት ልብኹም ኣንብሩ፤ ንደቅኹም ድማ ነቲ ኵሉ ቃላት እዝ ሕጊ እዙይ ክሕልዉን ክገብሩን ክትእዝዝዎም። እዝ ቃል እዙይ ንኣኻትኩም ከንቱ ነገር ኣይኮነን፤ ህይወትኩም እዩ እምበር። በዝ ቃል እዙይ ኣብታ ንምውራሳ ዮርዳኖስ እትሳገርዋ ዘለኹም ምድሪ፥ ነዊሕ መዓልቲ ክትነብሩ ኢኹም።”

ኣቦና ንሙሴ ናብ ቤቱ ይፅውዖ

በታ መዓልቲ እቲኣ ኣቦና ንሙሴ ከምዙይ ኢሉ ተዛረቦ፦

“ናብዝ እምባ ዓብሪም እዙይ፥ ኣብ መንፅር ኢያሪኮ ኣብ ሞኣብ ናብ ዘሎ እምባ ናባው ደይብ፤ ነታ ንደቂ እስራኤል ርስቲ ገይረ ዝህቦም ዘለኹ ምድሪ ከነዓን ድማ ርአያ። ሽዑ ኣብቲ እትድይቦ ዘለኻ እምባ ሙት፤ ከምቲ ሓውካ ኣሮን ኣብ እምባ ሆር ሞይቱ ናብ ህዝቡ ዝተኣከበ፥ ንስኻ ድማ ናብ ህዝብኻ ተኣከብ፤ ኣብ ምድረ በዳ ፂን ኣብ ማይ መሪባ ቃዴስ ኣብ ማእኸል ደቂ እስራኤል ስለ ዝጠለምኩምኒ፥ ኣብ ማእኸል ደቂ እስራኤል ድማ ስለ ዘይቐደስኩምኒ እዩ። ነታ ምድሪ ካብ ርሑቕ ክትርእያ ኢኻ፥ ናብኣ ግና ኣይክትኣትዋን ኢኻ፤ ነታ ንደቂ እስራኤል ዝህቦም ዘለኹ ምድሪ።”