Pangandharing Toret 32 FHB Father's Heart Bible™

32 ¹He, langit, rungokna, Aku arep caturan; lan bumi ngrungokna tembunging cangkemku. ²Muga piwulangku tumetesa kaya udan, pituturku dhumawuha kaya ebun, kaya riwis-riwis ing suket kang isih enom, lan kaya udan ing tetuwuhan kang lagi thukul. ³Amarga aku bakal ngundhangake asmane Rama kita; padha ngluhurna Rama kita! ⁴Sang Watu Karang — Rama kita — pakaryane sampurna, awit sakehing margane iku adil. Rama kita iku setya lan ora tumindak luput; bener sarta jujur Panjenengane. ⁵Wong-wong mau wis tumindak rusak marang Panjenengane; wis ora dadi putrane maneh, nanging dadi cacad — turunan kang bengkong lan kang nasar. ⁶Apa mangkono anggonmu males marang Rama kita, he bangsa kang gemblung lan tanpa budi? Apa Panjenengane dudu Ramamu, kang nitahake kowe, kang gawe lan njejegake kowe? ^a a v6 Ing kene kidung iki ngandharake kanthi cetha: Rama kita iku kang nitahake Israel, kang gawe lan njejegake bangsa iku — inti saka sapa Panjenengane salawase iki tumrap para putrane. ⁷Elinga marang dina-dina kang wis kepungkur; gatekna taun-taune turun-tumurun. Takona marang bapakmu, mesthi bakal dikandhakake marang kowe, lan marang para tetuwamu, mesthi bakal diterangake. ⁸Nalika Kang Mahaluhur, Rama kita, maringi panduman marang para bangsa, nalika Panjenengane misah manungsa, Panjenengane netepake watese para umat miturut cacahe para turune Israel. ⁹Amarga pandumane Rama kita iku umate, Yakub iku tanah-pusakane kang katetepake. ¹⁰Panjenengane nemokake dheweke ana ing tanah samun, ing ara-ara samun kang suwung lan gumrenggeng; Panjenengane ngubengi dheweke, ngopeni dheweke, ngreksa dheweke kaya manik ing netrane. ¹¹Kaya manuk garudha kang ngobahake susuhe, kang mabur ngayomi anak-anake, mangkono Panjenengane njereng swiwine lan nampani dheweke, ngemban dheweke ana ing swiwine. ¹²Mung Rama kita piyambak kang nuntun dheweke, lan ora ana allah manca kang nyartani dheweke. ¹³Panjenengane napakake dheweke ing papan-papan dhuwur ing tanah, lan dheweke mangan pametuning pategalan; Panjenengane paring pangan madu saka ing gunung parang, lan lenga saka ing gunung watu kang atos. ¹⁴Dadih saka pepanthan sapi lan susu saka pepanthan wedhus, karo gajihing cempe, wedhus lanang saka Basan lan wedhus berok, karo gandum kang pilihan — lan kowe ngombe anggur kang umob saka getihing woh anggur. ¹⁵Nanging Yesurun dadi lemu banjur nyepak — kowe dadi lemu, kemproh, lan lemu ndhut — banjur dheweke nyingkur Rama kita kang nitahake dheweke lan ngremehake Sang Watu Karang kang paring karahayone. ^b b v15 Yesurun iku jeneng pasemon tumrap Israel, kang tegese “kang jujur”. ¹⁶Wong-wong mau njalari Panjenengane cemburu srana allah manca; padha gawe dukane srana pakarti kang nistha. ¹⁷Wong-wong padha sesaji marang roh-roh reged kang dudu Allah, marang allah-allah kang durung tau disumurupi, allah-allah anyar kang lagi bae ngadeg, kang ora tau diwedeni dening para leluhurmu. ¹⁸Kowe nglirwakake Sang Watu Karang kang nurunake kowe, lan kowe lali marang Rama kita kang nglairake kowe. ¹⁹Rama kita mirsani bab iku lan nampik wong-wong mau, amarga saka pokaling para putrane lanang lan para putrane wadon.

²⁰Banjur Panjenengane ngandika: “Aku bakal ndhelikake pasuryanKu saka wong-wong iku; Aku arep mirsani kepriye dadine, awit padha dadi turunan kang nasar, anak-anak kang ora kena diendelake.

²¹“Wong-wong iku wis gawe cemburuKu srana apa kang dudu Allah; padha gawe dukaKu srana brahalane kang tanpa guna. Mulane Aku bakal gawe cemburune srana wong kang dudu bangsa; Aku bakal gawe nepsune srana bangsa kang gemblung. ²²Amarga dukaKu wis ngurubake geni kang murub tumeka ing teleng jagading pati; nguntal bumi lan pametune lan ngobong tetalesing gunung-gunung. ²³Aku bakal numpuk-numpuk bilai marang wong-wong iku; sakehing panahKu bakal Daktelasake marang wong-wong iku. ²⁴Dientekake dening luwe, diuntal dening pageblug kang panas lan karusakan kang pait; Aku bakal ngutus untuning sato galak marang wong-wong iku, karo wisaning kewan kang gumremet ing lebu. ²⁵Ing jaba pedhang bakal gawe pati, lan ing njero ana giris — tumrap nom-noman lanang lan nom-noman wadon padha bae, bayi kang isih nusu dalah wong tuwa kang wis uwanen. ²⁶Aku mesthi wis ngandika, ‘Arep Dakcacah-cacah wong-wong iku; pengetane bakal Dakbusek saka ing antarane manungsa,’ ²⁷saupama Aku ora kuwatir marang pamoyoking mungsuh, supaya para satrune aja nganti salah panampa lan ngucap, ‘Tangan kita dhewe kang menang; dudu Allah kang nindakake kabeh iki.’ ²⁸Amarga wong-wong iku bangsa kang tanpa kawicaksanan, lan ora ana pangerten ing antarane. ²⁹Saupama wong-wong iku wicaksana, mesthi bakal padha ngerti marang bab iki; mesthi bakal padha weruh marang pungkasane. ³⁰Kepriye bisane wong siji mburu wong sewu, lan wong loro mbuyarake wong sepuluh ewu, kajaba yen Sang Watu Karange wis ngedol wong-wong iku, lan Rama kita wis masrahake wong-wong iku? ³¹Amarga watu karange wong-wong mau ora padha karo Sang Watu Karang kita; mungsuh kita dhewe ngakoni bab iku. ³²Amarga wit anggure wong-wong mau asale saka wit anggur Sodom lan saka pategalane Gomora; woh anggure iku woh anggur wisa, dompolane iku pait. ³³Anggure iku wisaning ula, wisa kang mandi saka ula sendhok.

³⁴“Apa bab iki ora kasimpen ana ing Aku, lan kasegel ana ing pasimpenanKu? ³⁵Piwales lan ganjaran iku kagunganKu, tumrap ing wektu nalika sikile wong-wong iku kaplese; awit dina bilaine wis cedhak, lan karusakane gurawalan nekani. ³⁶Amarga Rama kita bakal mbelani umate lan paring kawelasan marang para abdine, nalika Panjenengane mirsa yen kekuatane wis entek lan ora ana kang kari, dadia batur tukon utawa wong merdika. ³⁷Banjur Panjenengane bakal ngandika, ‘Ngendi allah-allahe wong-wong mau, watu karang kang dienggo ngungsi, ³⁸kang mangan gajihing kurbane lan ngombe anggur saka kurban ombene? Cikben padha tangi lan mitulungi kowe; cikben dadi pangayomanmu!’ ³⁹Delengen — Aku iki, ya Aku iki, lan ora ana allah liyane kajaba Aku. Aku kang mateni lan Aku kang nguripi; Aku kang natoni lan Aku kang marasake, lan ora ana siji-sijia kang bisa ngluwari saka astaKu. ⁴⁰Amarga Aku ngangkat astaKu marang langit sarta ngandika: Demi Aku kang urip ing salawase, ⁴¹samangsa Aku ngasah pedhangKu kang gumebyar lan astaKu nyekel paukuman, Aku bakal nibakake paukuman marang para satruKu lan males marang wong kang sengit marang Aku. ⁴²Aku bakal mendemi panahKu srana getih, lan pedhangKu bakal mangan daging — yaiku getihe wong kang kapatenan lan wong tawanan, saka sirahing mungsuh kang dawa rambute.”

⁴³He para bangsa, padha bungaha bebarengan karo umate, amarga Panjenengane bakal males getihe para putrane lan nibakake paukuman marang para satrune; Panjenengane bakal nganakake pangruwating dosa kanggo tanahe lan umate.

⁴⁴Nabi Musa banjur rawuh lan nglantarake kabeh tembunging kidung iki marang bangsa mau, panjenengane karo Yusak bin Nun. ⁴⁵Bareng Nabi Musa wis rampung anggone ngandikakake sakehing tembung iki marang wong Israel kabeh,

⁴⁶Nabi Musa ngandika marang wong-wong mau: “Padha nggatekna sakehing tembung kang dakwelingake marang kowe kabeh ing dina iki, supaya kowe prentahake marang anak-anakmu, supaya padha netepi lan nglakoni sakehing tembunging angger-angger iki. ⁴⁷Iki dudu tembung kang tanpa guna tumrap kowe — nanging iki uripmu. Sarana tembung iki kowe bakal dawa umurmu ana ing tanah kang arep kokejegi sawise nyabrang Kali Yarden supaya kokduweni.”

Rama kita Nimbali Nabi Musa Mulih

⁴⁸Ing dina iku uga Rama kita ngandika marang Nabi Musa, mangkene:

⁴⁹“Munggaha menyang gunung Abarim iki, yaiku gunung Nebo, ing tanah Moab ing sangarepe Yerikho, banjur ndelenga tanah Kanaan, kang bakal Dakparingake marang bangsa Israel minangka darbeke. ⁵⁰Banjur kowe bakal seda ana ing gunung kang kokunggahi, lan kaklumpukake karo bangsamu, kaya Nabi Harun, sadulurmu, kang seda ana ing gunung Hor lan kaklumpukake karo bangsane, ⁵¹amarga kowe wis ora setya marang Aku ana ing satengahe wong Israel, ing panggonan banyu Meriba-Kadesy ing ara-ara samun Zin, amarga kowe ora nyucekake Aku ana ing satengahe wong Israel. ⁵²Amarga kowe mung bakal ndeleng tanah iku saka kadohan, nanging ora bakal mlebu mrono — yaiku tanah kang Dakparingake marang bangsa Israel.”