Berkah Pamitan Musa
Musa mberkahi suku-suku siji mbaka siji sadurunge seda — tangane Yehuda, piwulange Lewi, Benyamin kang ngaso ing antarane pundhake, kalubere Yusuf, palang wesine Asyer lan kekuwatan kang padha karo dinane. Ing sangisoring samubarang, Rama kang langgeng iku papan dunungmu, lan ing ngisore ana astane kang langgeng.
33 1Iki berkah kang diwenehake dening Musa, abdine Rama kita, marang wong Israel sadurunge sedane. 2Pangandikane: Rama kita rawuh saka Sinai, mlethek kaya srengenge marang kita saka Seir, sumunar saka Gunung Paran. Panjenengane rawuh diiring para suci maewu-ewu yuta, geni murub metu saka astane tengen. 3Satemene Panjenengane nresnani para bangsa; sakehing para sucine ana ing asta Paduka. Padha tumut ing samparan Paduka, saben wong nampani dhawuh saka Paduka. 4Musa wis mrentahake angger-angger marang kita, minangka pusakane pasamuwane Yakub. 5Mulane Panjenengane jumeneng Ratu ana ing Yesurun, nalika para panggedhening bangsa padha nglumpuk, para taler Israel bebarengan. a a v5 Ing kene Rama kita ngratoni umate — para taler kang nglumpuk iku para putrane, lan Panjenengane iku Ratu kang mengku kanthi katresnan. 6Rubin muga urip lan aja mati, sarta wong-wonge aja nganti sethithik.
7Bab Yehuda, pangandikane: Dhuh Rama, mugi Paduka miyarsakaken swantenipun Yehuda; mugi Paduka ngirid piyambakipun dhateng bangsanipun. Tanganipun piyambak ingkang mbela piyambakipun; mugi Paduka dados pitulunganipun nglawan para mengsahipun.
8Bab Lewi, pangandikane: Tumim saha Urim Paduka kaparingna dhateng tiyang Paduka ingkang setya, ingkang sampun Paduka coba wonten ing Masa, Paduka padoni wonten ing toyaning Meriba, b b v8 Urim lan Tumim iku piranti suci kang dianggo dening Imam Agung kanggo nyuwun pituduh saka Gusti Allah. 9ingkang mratelakaken bab bapa saha biyungipun, “Kula boten maelu dhateng piyambakipun”; piyambakipun boten ngakeni para sadherekipun, saha boten nggatosaken anak-anakipun piyambak. Amargi sami netepi pangandika Paduka saha ngreksa prajanjian Paduka. 10Sami mulangaken pangadilan Paduka dhateng Yakub saha angger-angger Paduka dhateng Israel; sami ngaturaken dupa wonten ing ngarsa Paduka saha kurban obaran wetah wonten ing misbyah Paduka. 11Dhuh Rama, mugi Paduka mberkahi kakiyatanipun, saha mugi karsaa nampi pedamelaning tanganipun. Mugi Paduka ngremuk bangkekanipun tiyang ingkang nglawan piyambakipun, saha tiyang ingkang sengit dhateng piyambakipun, supados sampun ngantos tangi malih.
12Bab Benyamin, pangandikane: Kekasihe Rama kita manggon kanthi tentrem ing sandhinge; Rama kita ngayomi Benyamin sadina muput, lan Benyamin lerem ana ing antarane pamidhangane. c c v12 Benyamin kasebut kekasihe Rama kita, kang diayomi sadina muput lan digendhong cedhak — gegambaran bocah kang karengkuh kanthi aman cedhak ing panggalihe Sang Rama.
13Bab Yusuf, pangandikane: Muga Rama kita mberkahi tanahe kanthi peparing kang endah dhewe saka langit ing dhuwur, kanthi ebun, lan teleng kang njerum ing ngisor, 14kanthi woh-wohan kang pinunjul kang digawe mateng dening srengenge, lan asil kang nglubera saka saben sasi, 15kanthi asil kang becik dhewe saka gunung-gunung kuna, lan kaluberan saka tetengger kang langgeng, 16kanthi peparing kang pinunjul saka bumi saisine, lan sih-palimirmane Panjenengane kang dedalem ana ing grumbulan. Muga iku kabeh tumiba ing sirahe Yusuf, ing embun-embunane wong kang kapisah saka para sadulure. 17Sapi lanang pambarepe — kaagungan iku duweke; sungune kaya sungu banteng alasan. Kanthi sungu iku dheweke nyundhang para bangsa, kabeh, nganti tekan pucuking bumi. Mangkono iku maewu-ewu yutane Efraim, lan mangkono iku ewon-ewone Manasye.
18Bab Zebulon, pangandikane: Bungaha, Zebulon, nalika kowe padha metu, lan kowe Isakhar, ana ing kemah-kemahmu. 19Padha ngundang para bangsa menyang gunung; ana ing kono padha nyaosake kurban kang bener, awit padha ngunduh kasugihaning samodra lan bandha kang kasimpen ing wedhi.
20Bab Gad, pangandikane: Pinujia Panjenengane kang njembarake Gad! Gad njerum kaya singa, nyempal lengen lan kulit sirah. 21Dheweke milih kang becik dhewe kanggo awake dhewe, awit ana ing kono wis kacawisake panduman kanggo panggedhe. Dheweke teka karo para panggedhening bangsa; dheweke nindakake kaadilan saka Rama kita lan pangadilane kanggo Israel.
22Bab Dan, pangandikane: Dan iku anak singa kang mlumpat metu saka Basan.
23Bab Naftali, pangandikane: Naftali, kang wareg ing sih-palimirma, kapenuhan berkahe Rama kita — tampanana segara lan tanah kidul minangka pusaka.
24Bab Asyer, pangandikane: Asyer muga dadi kang kaberkahan dhewe ing antarane para anak — muga ditresnani dening para sadulure, lan nyelupake sikile ing lenga. 25Palang-palanging gapuramu bakal saka wesi lan tembaga, lan sapira dinamu, samono uga kakuwatanmu. 26Ora ana kang madhani Rama kita, dhuh Yesurun, kang nitih langit kanggo mitulungi kowe, lan kanthi kaagungane nitih ing akasa. 27Rama kang langgeng iku papan pandhokmu, lan ing sangisore ana asta kang langgeng. Panjenengane nundhung mungsuh saka ngarsamu, banjur ngandika, “Tumpesen!” d d v27 Asta kang langgeng ing sangisormu iku astane Rama kita dhewe — pangungsen kang langgeng kang ngrangkul para putrane lan ora tau njorake nganti tiba. 28Mulane Israel manggon kanthi tentrem; tuke Yakub kapisah ana ing tanah kang sugih gandum lan anggur anyar, ing kono langit netesake ebun. 29Rahayu kowe, dhuh Israel! Sapa kang madhani kowe, bangsa kang dislametake dening Rama kita, tamenge pitulunganmu lan pedhange kaluhuranmu! Para mungsuhmu bakal teka sumungkem marang kowe, lan kowe bakal ngidak papan-papane kang dhuwur.