تثنیه 33

33 ¹این است برکتی که موسی، مردِ پدر ما، پیش از مرگش به بنی‌اسرائیل داد. ²او گفت: پدر ما از سینا آمد، از سِعیر بر ما طلوع کرد، از کوهِ فاران درخشید. با هزاران هزار از مقدّسان آمد، در حالی که آتش از دستِ راستش می‌درخشید. ³براستی او قوم‌ها را دوست می‌دارد؛ همهٔ مقدّسانش در دستِ توست. آنان نزدِ پاهایت پیروی کردند، و هر یک از تو راهنمایی یافت. ⁴موسی شریعتی به ما امر فرمود، میراثی برای جماعتِ یعقوب. ⁵پس او در یِشورون پادشاه شد، آنگاه که سرانِ قوم گرد آمدند، و قبایلِ اسرائیل با هم. ^a a v5 اینجا پدر ما همچون پادشاه بر قومِ خود سلطنت می‌کند — قبایلِ گردآمده فرزندانِ اویند، و او پادشاهی است که آنان را با محبت فرمان می‌راند. ⁶رِئوبین زنده بماند و نمیرد، و مردمانش اندک نگردند.

⁷و دربارهٔ یهودا گفت: ای پدر ما، صدای یهودا را بشنو؛ او را نزدِ قومش بازآور. دست‌هایش برای او می‌جنگند؛ در برابرِ دشمنانش یاورِ او باش.

⁸و دربارهٔ لاوی گفت: تُمّیم و اوریمِ تو از آنِ مردِ باوفای توست، همان که در مَسّا او را آزمودی، و بر آب‌های مِریبا با او مجادله کردی، ^b b v8 اوریم و تُمّیم اشیای مقدّسی بودند که کاهنِ اعظم بر تن می‌کرد تا از خدا هدایت بجوید. ⁹همان که دربارهٔ پدر و مادرش گفت: ‹به آنان اعتنا نمی‌کنم›؛ برادرانش را نشناخت و فرزندانِ خود را نیز نشناخت. زیرا آنان کلامِ تو را نگاه داشتند و عهدِ تو را پاسداری کردند. ¹⁰آنان احکامِ تو را به یعقوب می‌آموزند و شریعتِ تو را به اسرائیل؛ بخور را به حضورِ تو می‌نهند و قربانی‌های تمام‌سوز را بر مذبحِ تو. ¹¹ای پدر ما، توانِ او را برکت ده، و کارِ دست‌هایش را بپذیر. کمرِ آنان را که بر او برمی‌خیزند درهم بشکن، و آنان را که از او نفرت دارند، تا دیگر برنخیزند.

¹²و دربارهٔ بنیامین گفت: محبوبِ پدر ما در امنیت در کنارِ او ساکن می‌شود؛ پدر ما تمامِ روز بنیامین را پناه می‌دهد، و بنیامین در میانِ شانه‌هایش می‌آرامد. ^c c v12 بنیامین محبوبِ پدر ما خوانده می‌شود، تمامِ روز پناه‌یافته و نزدیک به آغوش نگاه‌داشته — تصویرِ فرزندی که ایمن در برابرِ قلبِ پدر نگاه داشته می‌شود.

¹³و دربارهٔ یوسف گفت: باشد که پدر ما سرزمینش را برکت دهد، با بهترین بخشش‌های آسمان از بالا، با شبنم، و با ژرفایی که در پایین آرمیده است، ¹⁴با بهترین میوه‌هایی که آفتاب می‌رساند، و با محصولِ فراوانِ ماه‌ها، ¹⁵با نیکوترین فرآوردهٔ کوه‌های کهن و فراوانیِ تپه‌های جاودانی، ¹⁶با بهترین بخشش‌های زمین و پُری‌اش، و با لطفِ او که در بوته ساکن بود. باشد که اینها بر سرِ یوسف قرار گیرد، بر تارَکِ آن که از میانِ برادرانش جدا گشته است. ¹⁷گاوِ نخست‌زادهٔ او — شکوه از آنِ اوست؛ شاخ‌هایش شاخ‌های گاوِ وحشی است. با آنها قوم‌ها را می‌شاخد، همهٔ آنان را، تا کرانه‌های زمین. چنین‌اند هزارانِ اِفرایِم، و چنین‌اند هزاران مَنَسّی.

¹⁸و دربارهٔ زِبولون گفت: ای زِبولون، در بیرون‌رفتنت شادی کن، و تو ای یِساکار، در خیمه‌هایت. ¹⁹آنان قوم‌ها را به کوه فرا می‌خوانند؛ در آنجا قربانی‌های شایسته تقدیم می‌کنند، زیرا فراوانیِ دریاها را بیرون می‌کشند و گنج‌های نهانِ ریگ‌ها را.

²⁰و دربارهٔ جاد گفت: خجسته باد آن که جاد را وسعت می‌بخشد! او چون شیر می‌آرامد، و بازو و فرقِ سر را می‌درد. ²¹او بهترین را برای خود برگزید، زیرا در آنجا سهمِ فرمانده نگاه داشته شده بود. او با سرانِ قوم آمد؛ عدالتِ پدر ما را به جا آورد و احکامِ او را برای اسرائیل.

²²و دربارهٔ دان گفت: دان بچه‌شیری است که از باشان بیرون می‌جهد.

²³و دربارهٔ نَفتالی گفت: ای نَفتالی که از لطف سیرابی و از برکتِ پدر ما پُر — دریا و جنوب را به میراث ببر.

²⁴و دربارهٔ اَشیر گفت: اَشیر از میانِ پسران خجسته‌ترین باد — باشد که موردِ لطفِ برادرانش گردد و پای خود را در روغن فرو برد. ²⁵پشت‌بندهای دروازه‌هایت از آهن و برنج خواهد بود، و به قدرِ روزهایت، توانت نیز چنان خواهد بود. ²⁶ای یِشورون، کسی مانندِ پدر ما نیست، که بر آسمان‌ها سوار می‌شود تا تو را یاری کند، و در شکوهِ خویش بر افلاک. ²⁷پدرِ سرمدی مسکنِ توست، و در زیر، بازوان جاودانی است. او دشمن را از پیشِ تو راند و گفت: ‹نابود کن!› ^d d v27 بازوان جاودانی که در زیرِ توست، بازوان خودِ پدر ما است — پناهگاهِ سرمدی که فرزندانش را نگاه می‌دارد و هرگز نمی‌گذارد بیفتند. ²⁸پس اسرائیل در امنیت ساکن می‌شود؛ چشمهٔ یعقوب در سرزمینِ غَله و شرابِ تازه جدا نگاه داشته شده است، جایی که آسمان‌ها شبنم می‌بارند. ²⁹خوشا به حالِ تو، ای اسرائیل! کیست مانندِ تو، قومی که به دستِ پدر ما نجات یافته، سپرِ یاریِ تو و شمشیرِ شکوهِ توست! دشمنانت لرزان نزدِ تو خواهند آمد، و تو بر بلندی‌هایشان گام خواهی نهاد.