ڇپيل
ڪتاب

يسوع کي پيلاطس جي حوالي ڪيو ويو

پيلاطس ڄاڻي ٿو ته اها حسد آهي، تڏهن به ميڙ جڏهن برابا کي چونڊي ٿو ته ڏباءَ هيٺ اچي وڃي ٿو. سپاهي کيس بادشاهه چئي ٺٺولي ڪن ٿا. هو نائين وڳي مصلوب ٿئي ٿو، رڙ ڪري ٿو ته خدا مون کي ڇڏي ڏنو آهي، ۽ اوندهه ۾ مري وڃي ٿو. هڪ صوبيدار ۽ ڏسندڙ عورتون ئي باقي رهن ٿيون.

باب 15.

صبح جو سوير سردار ڪاهنن، بزرگن، شرع جي عالمن ۽ سڄي صدر مجلس گڏجي صلاح ڪئي ۽ يسوع کي ٻڌي، وٺي وڃي پيلاطس جي حوالي ڪيائونس.

پيلاطس کانئس پڇيو تہ ”ڇا تون يهودين جو بادشاهه آهين؟“ يسوع وراڻيو تہ ”تون پاڻ ٿو چوين.“

سردار ڪاهن مٿس ڪيترائي الزام هڻندا رهيا. تنهنڪري پيلاطس وري کانئس پڇيو تہ ”ڇا تون ڪو جواب نہ ٿو ڏين؟ ڏس، اهي تو تي ڪيترا الزام ٿا هڻن.“

پر يسوع وڌيڪ ڪجهه نہ چيو ۽ پيلاطس حيران ٿي ويو.

هاڻي عيد تي پيلاطس هڪ قيدي کي، جنهن لاءِ اهي گهرندا هئا، سندن خاطر آزاد ڪندو هو. برابا نالي هڪ ماڻهو انهن باغين سان گڏ قيد ۾ هو، جن بغاوت دوران خون ڪيو هو. ڀيڙ مٿي اچي پيلاطس کي عرض ڪرڻ لڳي تہ جيئن هو هميشه سندن لاءِ ڪندو آيو آهي، تيئن هاڻي بہ ڪري. پيلاطس وراڻيو تہ ”ڇا اوهان چاهيو ٿا تہ آءٌ اوهان لاءِ يهودين جي بادشاهه کي آزاد ڪريان؟“ ڇاڪاڻ تہ هو ڄاڻندو هو تہ سردار ڪاهنن کيس حسد ڪري حوالي ڪيو هو. پر سردار ڪاهنن ڀيڙ کي ڀڙڪايو تہ هو ان جي بدران برابا کي سندن لاءِ آزاد ڪري. پيلاطس وري کانئن پڇيو تہ ”پوءِ جنهن کي اوهان يهودين جو بادشاهه ٿا سڏيو، تنهن سان آءٌ ڇا ڪريان؟“

ان کي صليب تي چاڙهيو!“ هنن جواب ۾ رڙ ڪري چيو.

پيلاطس پڇيو تہ ”ڇو؟ هن ڪهڙي برائي ڪئي آهي؟“ پر هنن وڌيڪ زور سان رڙ ڪري چيو تہ ”کيس صليب تي چاڙهيو!“

ڀيڙ کي خوش ڪرڻ لاءِ پيلاطس برابا کي سندن لاءِ آزاد ڪيو. يسوع کي ڪوڙا هڻائي، صليب تي چاڙهڻ لاءِ حوالي ڪيائين.

سپاهي بادشاهه جي ٺٺولي ڪن ٿا

سپاهي کيس محل ۾ (يعني گورنر جي صدر ڪچهريءَ ۾) وٺي ويا ۽ سپاهين جي سڄي ٽولي کي گڏ ڪيائون. هنن کيس واڱڻائي پوشاڪ پهرائي، ڪنڊن جو تاج ٺاهي سندس مٿي تي رکيو. پوءِ کيس سلام ڪرڻ لڳا تہ ”اي يهودين جا بادشاهه، سلامت!“ لٺ سان سندس مٿي تي هڻندا رهيا، مٿس ٿڪيائون ۽ ٺٺولي طور گوڏن ڀر ٿي کيس سجدو ڪندا رهيا. ٺٺولي ڪرڻ کانپوءِ واڱڻائي پوشاڪ لاهي کيس سندس پنهنجا ڪپڙا پهرايائون، پوءِ صليب تي چاڙهڻ لاءِ ٻاهر وٺي ويا.

فرزند کي صليب تي چاڙهيو ويو

ڳوٺاڻي علائقي کان ايندڙ هڪ لنگهندڙ کي، يعني سڪندر ۽ روفس جي پيءُ ڪرينيءَ جي شمعون کي، زوريءَ سندس صليب کڻائڻ تي مجبور ڪيائون. يسوع کي ان هنڌ تي آندائون جنهن کي گلگتا سڏجي ٿو (جنهن جي معنيٰ آهي کوپڙيءَ جو هنڌ). کيس مُرَ ملايل شراب پيش ڪيائون، پر هن نہ ورتو.

کيس صليب تي چاڙهيائون. پوءِ سندس ڪپڙا پاڻ ۾ ورهائي ورتائون ۽ ڪنهن کي ڇا ملندو، تنهن لاءِ قرعو وڌائون. صبح جا نو ٿيا هئا جڏهن کيس صليب تي چاڙهيائون. سندس خلاف الزام جو لکيل نوٽيس هي هو تہ يهودين جو بادشاهه. هنن سندس سان گڏ ٻن باغين کي صليب تي چاڙهيو، هڪڙي کي سندس ساڄي پاسي ۽ ٻئي کي کاٻي پاسي. a a v27 سڀ کان پراڻن نسخن ۾ هتي آيت 28 ناهي؛ پوءِ جي نقلن ۾ هي شامل ڪيو ويو آهي تہ ”۽ صحيفي جو اهو چوڻ پورو ٿيو تہ ’هن کي ڏوهارين ۾ ڳڻيو ويو.‘“

لنگهندڙن مٿا ڏوڻي کيس ڌڪاريو ۽ چيو تہ ”ها! تون جيڪو هيڪل کي ڊاهين ٿو ۽ ٽن ڏينهن ۾ ٺاهين ٿو، پاڻ کي بچاءِ ۽ صليب تان لهي اچ!“

ساڳيءَ طرح سردار ڪاهنن ۽ شرع جي عالمن بہ پاڻ ۾ ٺٺولي ڪندي چيو تہ ”ٻين کي بچايائين، پر پاڻ کي بچائي نہ ٿو سگھي. اسرائيل جو بادشاهه مسيح هاڻي صليب تان لهي اچي، تہ جيئن اسان ڏسي ايمان آڻيون.“ ساڻس گڏ صليب تي چاڙهيلن بہ کيس ملامت ڪئي.

پيءُ جو فرزند پنهنجو آخري ساهه ڏئي ٿو

منجهند جو سڄي ملڪ تي اوندهہ ڇانيجي وئي، جا ٽين بجي تائين رهي.

ٽين بجي يسوع وڏي آواز سان رڙ ڪري چيو تہ ”ايلوئي، ايلوئي، لما سبقتني؟“ جنهن جي معنيٰ آهي تہ ”منهنجا خدا، منهنجا خدا، تو مون کي ڇو ڇڏي ڏنو؟“

ويجهو بيٺلن مان ڪجهه ماڻهن اهو ٻڌي چيو تہ ”ٻڌو، هو ايليا کي سڏي ٿو.“

هڪڙي ڊوڙي وڃي اسپنج کي سرڪي سان ڀري، ٽانڊي تي رکي کيس پياريو ۽ چيائين تہ ”ڇڏي ڏيوس، ڏسون تہ ايليا کيس لاهڻ ٿو اچي يا نہ.“

وڏي رڙ سان يسوع پنهنجو آخري ساهه ڏنو. تڏهن هيڪل جو پردو مٿان کان هيٺ تائين ٻن حصن ۾ ڦاٽي پيو. يسوع جي سامهون بيٺل صوبيدار ڏٺو تہ هن ڪيئن آخري ساهه ڏنو ۽ چيائين تہ ”حقيقت ۾ هي ماڻهو خدا جو فرزند هو.“

ڪي عورتون بہ پرڀرو کان ڏسي رهيون هيون، جن ۾ مريم مگدليني، ننڍي يعقوب ۽ يوسيس جي ماءُ مريم ۽ سالومي هيون. اهي عورتون گليل ۾ سندس پٺيان هلنديون هيون ۽ سندس خدمت ڪنديون هيون؛ ٻيون بہ ڪيتريون ئي، جيڪي ساڻس گڏ يروشلم آيون هيون، اتي هيون.

قبر ۾ رکيو ويو

شام ٿي چڪي هئي، ۽ ڇاڪاڻ تہ اهو تياريءَ جو ڏينهن، يعني سبت کان اڳيون ڏينهن هو. ارمٿيا جو يوسف، جيڪو صدر مجلس جو نامور ميمبر هو ۽ پاڻ بہ اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ جو انتظار ڪندو هو، همت ڪري پيلاطس وٽ ويو ۽ يسوع جي لاش لاءِ عرض ڪيائين. پيلاطس حيران ٿيو تہ هو اڳ ئي مري ويو آهي؛ تنهنڪري صوبيدار کي سڏي کانئس پڇيائين تہ ڇا يسوع گهڻي وقت کان مري چڪو هو. جڏهن صوبيدار کان کيس معلوم ٿيو تہ ائين ئي آهي، تڏهن لاش يوسف جي حوالي ڪرڻ جي اجازت ڏنائين. يوسف ڪتاني ڪپڙو خريد ڪيو، لاش کي لاهي ان ڪپڙي ۾ ويڙهيائين ۽ پٿر ۾ کوٽيل قبر ۾ رکيائينس. پوءِ قبر جي دروازي تي هڪ پٿر ڌڪي ڇڏيائين. مريم مگدليني ۽ يوسيس جي ماءُ مريم ڏٺائون تہ کيس ڪٿي رکيو ويو.