மாற்கு 15

15 ¹விடியற்காலத்தில் பிரதான ஆசாரியர்களும், மூப்பர்களும், வேதபாரகர்களும், ஆலோசனைச் சங்கத்தார் அனைவரும் ஒன்றாய் ஆலோசனை செய்து, இயேசுவைக் கட்டி, கொண்டுபோய், பிலாத்துவினிடம் ஒப்புக்கொடுத்தார்கள்.

²பிலாத்து அவரை நோக்கி, “நீ யூதருடைய ராஜாவா?” என்று கேட்டான். இயேசு அவனுக்குப் பிரதியுத்தரமாக, “நீர் சொல்லுகிறபடிதான்” என்றார்.

³பிரதான ஆசாரியர்கள் அவர்மேல் அநேகக் குற்றங்களைச் சாட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். ⁴ஆகவே பிலாத்து மறுபடியும் அவரை நோக்கி, “நீ ஒன்றும் பிரதியுத்தரம் சொல்லுகிறதில்லையா? இதோ, இவர்கள் உன்மேல் எத்தனை குற்றங்களைச் சாட்டுகிறார்கள், பார்” என்று கேட்டான்.

⁵ஆனாலும் இயேசு அப்புறம் ஒன்றும் பேசாதிருந்தார்; அதனால் பிலாத்து ஆச்சரியப்பட்டான்.

⁶பண்டிகைதோறும், மக்கள் கேட்டுக்கொள்ளுகிற எந்தக் கைதியையும் பிலாத்து அவர்களுக்காக விடுதலை செய்வது வழக்கம். ⁷அக்காலத்தில் கலகத்தில் கொலைசெய்திருந்த கலகக்காரரோடுகூட பரபாஸ் என்னும் ஒருவன் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தான். ⁸அப்பொழுது ஜனங்கள் கூடிவந்து, தங்களுக்கு அவன் எப்பொழுதும் செய்துவருகிறபடி செய்யும்படி பிலாத்துவைக் கேட்கத் தொடங்கினார்கள். ⁹பிலாத்து அவர்களுக்கு மறுமொழியாக, “யூதருடைய ராஜாவை நான் உங்களுக்கு விடுதலை செய்யவேண்டுமா?” என்று கேட்டான்; ¹⁰ஏனெனில் பிரதான ஆசாரியர்கள் பொறாமையினாலேயே அவரை ஒப்புக்கொடுத்தார்கள் என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். ¹¹ஆனாலும் அவருக்குப் பதிலாகப் பரபாசை விடுதலை செய்யும்படி கேட்கவேண்டுமென்று பிரதான ஆசாரியர்கள் ஜனங்களைத் தூண்டிவிட்டார்கள். ¹²பிலாத்து மறுபடியும் அவர்களை நோக்கி, “அப்படியானால், யூதருடைய ராஜா என்று நீங்கள் சொல்லுகிறவனை நான் என்ன செய்யவேண்டும்?” என்று கேட்டான்.

¹³அதற்கு அவர்கள், “அவனைச் சிலுவையில் அறையும்!” என்று மறுபடியும் கூக்குரலிட்டார்கள்.

¹⁴பிலாத்து அவர்களை நோக்கி, “ஏன்? இவன் என்ன பொல்லாங்கு செய்தான்?” என்று கேட்டான். ஆனால் அவர்கள், “அவனைச் சிலுவையில் அறையும்!” என்று இன்னும் அதிகமாய்க் கூக்குரலிட்டார்கள்.

¹⁵அப்பொழுது பிலாத்து ஜனங்களைத் திருப்திப்படுத்தும்படி, பரபாசை அவர்களுக்கு விடுதலை செய்து, இயேசுவைவோ வாரினால் அடிப்பித்து, சிலுவையில் அறையும்படி ஒப்புக்கொடுத்தான்.

படைவீரர்கள் ராஜாவைப் பரிகாசம் செய்தல்

¹⁶படைவீரர்கள் அவரை மாளிகைக்குள் (அதாவது தேசாதிபதியின் அரண்மனைக்குள்) கொண்டுபோய், படைவீரர்களின் கூட்டம் அனைத்தையும் ஒன்றாய் வரவழைத்தார்கள். ¹⁷அவர்கள் அவருக்கு இரத்தாம்பரத்தை உடுத்தி, முள்ளுமுடியைப் பின்னி, அவர் சிரசில் வைத்து, ¹⁸“யூதருடைய ராஜாவே, வாழ்க!” என்று அவரை வாழ்த்தத் தொடங்கினார்கள். ¹⁹மேலும் ஒரு கோலால் அவருடைய தலையில் அடித்து, அவர்மேல் துப்பி, முழங்கால்படியிட்டு, அவரைப் பரிகாசமாய் வணங்கினார்கள். ²⁰அவரைப் பரிகாசம் செய்தபின்பு, இரத்தாம்பரத்தைக் கழற்றி, அவருடைய சொந்த வஸ்திரங்களை அவருக்கு உடுத்தி, சிலுவையில் அறையும்படி அவரை வெளியே கொண்டுபோனார்கள்.

குமாரன் சிலுவையில் அறையப்படுதல்

²¹அப்பொழுது வயல்வெளியிலிருந்து வந்துகொண்டிருந்த சிரேனே ஊரானாகிய சீமோன் என்பவனை—இவன் அலெக்சந்தருக்கும் ரூபுவுக்கும் தகப்பன்—அவருடைய சிலுவையைச் சுமக்கும்படி வலுவந்தமாய்ப் பிடித்தார்கள். ²²பின்பு இயேசுவைக் கொல்கொதா என்னும் இடத்திற்குக் கொண்டுவந்தார்கள்; அதற்கு மண்டையோட்டின் இடம் என்று அர்த்தம். ²³அங்கே அவருக்கு வெள்ளைப்போளங் கலந்த திராட்சரசத்தைக் கொடுத்தார்கள்; அவரோ அதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

²⁴அவர்கள் அவரைச் சிலுவையில் அறைந்தார்கள். அவருடைய வஸ்திரங்களை, யாருக்கு எது கிடைக்கவேண்டுமென்று சீட்டுப்போட்டு, தங்களுக்குள் பங்கிட்டுக்கொண்டார்கள். ²⁵அவரைச் சிலுவையில் அறைந்தபோது காலை ஒன்பது மணியாயிருந்தது. ²⁶அவர்மேல் சாட்டப்பட்ட குற்றத்தை எழுதிய பலகையில், “யூதருடைய ராஜா” என்று எழுதியிருந்தது. ²⁷அவரோடுகூட இரண்டு கள்ளர்களை, ஒருவனை அவருடைய வலதுபுறத்திலும் மற்றொருவனை அவருடைய இடதுபுறத்திலும், சிலுவைகளில் அறைந்தார்கள். ^a a v27 மிகப் பழைய கையெழுத்துப் பிரதிகளில் இங்கே 28-ம் வசனம் இல்லை; பிற்காலப் பிரதிகள் சேர்க்கின்றன: “‘அக்கிரமக்காரரில் ஒருவனாக எண்ணப்பட்டார்’ என்று சொல்லுகிற வேதவாக்கியம் நிறைவேறிற்று.”

²⁹வழியே கடந்துபோகிறவர்கள் தங்கள் தலைகளைத் துலுக்கி, “ஆ! ஆலயத்தை இடித்து, மூன்று நாளைக்குள் கட்டுகிறவனே, ³⁰உன்னை நீயே இரட்சித்துக்கொண்டு, சிலுவையிலிருந்து இறங்கிவா!” என்று அவரை நிந்தித்தார்கள்.

³¹அப்படியே பிரதான ஆசாரியர்களும் வேதபாரகர்களும் தங்களுக்குள்ளே அவரைப் பரிகாசம் செய்து, “மற்றவர்களை இரட்சித்தான்; தன்னைத்தானே இரட்சித்துக்கொள்ள முடியாது. ³²இஸ்ரவேலின் ராஜாவாகிய கிறிஸ்து இப்பொழுது சிலுவையிலிருந்து இறங்கிவரட்டும்; அப்பொழுது நாங்கள் கண்டு விசுவாசிப்போம்” என்றார்கள். அவரோடுகூடச் சிலுவைகளில் அறையப்பட்டவர்களும் அவரை நிந்தித்தார்கள்.

பிதாவின் குமாரன் தமது ஜீவனை விடுதல்

³³மத்தியானவேளையில், மூன்று மணிவரைக்கும் தேசமெங்கும் இருள் உண்டாயிற்று.

³⁴பிற்பகல் மூன்று மணிக்கு இயேசு உரத்த சத்தமாய், “எலோயீ, எலோயீ, லாமா சபக்தானி?” என்று கூப்பிட்டார்; அதற்கு, “என் தேவனே, என் தேவனே, ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்?” என்று அர்த்தம்.

³⁵அங்கே நின்றவர்களில் சிலர் அதைக் கேட்டபோது, “இதோ, எலியாவைக் கூப்பிடுகிறான், கேளுங்கள்” என்றார்கள்.

³⁶ஒருவன் ஓடி, கடல்பஞ்சைக் காடியில் தோய்த்து, ஒரு கோலில் மாட்டி, அவருக்குக் குடிக்கக் கொடுத்து, “பொறுங்கள், எலியா இவனை இறக்கவருகிறானோ பார்ப்போம்” என்றான்.

³⁷இயேசு உரத்த சத்தமிட்டு, தமது ஜீவனை விட்டார். ³⁸அப்பொழுது ஆலயத்தின் திரைச்சீலை மேல்தொடங்கிக் கீழ்வரைக்கும் இரண்டாய்க் கிழிந்தது. ³⁹அவருக்கு எதிரே நின்ற நூற்றுக்கு அதிபதி, அவர் இவ்விதமாய்த் தம்முடைய ஜீவனை விட்டதைக் கண்டு, “மெய்யாகவே இந்த மனிதன் தேவகுமாரனாயிருந்தான்” என்றான்.

⁴⁰ஸ்திரீகளும் தூரத்திலிருந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்; அவர்களில் மகதலேனா மரியாளும், சின்ன யாக்கோபுக்கும் யோசேக்கும் தாயாகிய மரியாளும், சலோமேயும் இருந்தார்கள். ⁴¹இவர்கள் அவர் கலிலேயாவிலிருந்தபோது அவரைப் பின்பற்றி, அவருக்கு ஊழியஞ்செய்தவர்கள்; அவரோடுகூட எருசலேமுக்கு வந்திருந்த வேறு அநேக ஸ்திரீகளும் அங்கே இருந்தார்கள்.

கல்லறையில் வைக்கப்படுதல்

⁴²அன்று ஆயத்தநாளாகிய ஓய்வுநாளுக்கு முந்தின நாளாயிருந்தபடியால், சாயங்காலமானபோது, ⁴³எங்கள் பிதாவின் ராஜ்யத்திற்குக் காத்திருந்தவனும், மேன்மையான ஆலோசனைச் சங்கத்தானுமாகிய அரிமத்தியா ஊரானாகிய யோசேப்பு, தைரியமாய்ப் பிலாத்துவினிடம் போய், இயேசுவின் சரீரத்தைக் கேட்டான். ⁴⁴அவர் இவ்வளவு சீக்கிரமாய் மரித்துப்போனதைக் குறித்துப் பிலாத்து ஆச்சரியப்பட்டு, நூற்றுக்கு அதிபதியை அழைத்து, இயேசு மரித்து நெடுநேரமாயிற்றா என்று கேட்டான். ⁴⁵நூற்றுக்கு அதிபதியிடமிருந்து அப்படியே என்று அறிந்துகொண்டபோது, சரீரத்தை யோசேப்புக்கு அளித்தான். ⁴⁶யோசேப்பு மெல்லிய துப்பட்டியை வாங்கி, சரீரத்தை இறக்கி, அந்தத் துப்பட்டியில் சுற்றி, கன்மலையில் வெட்டியிருந்த ஒரு கல்லறையில் வைத்து, கல்லறையின் வாசலில் ஒரு கல்லைப் புரட்டிவைத்தான். ⁴⁷அவர் வைக்கப்பட்ட இடத்தை மகதலேனா மரியாளும் யோசேயின் தாயாகிய மரியாளும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.