د لوقا په ترتيب سره بيان

د لوی طبیب انجیل، چې د غریبانو، شړل شویو او ورکو لپاره له زړه سوي ډک دی. په دې کې د ورک شوي زوی مثال او د عیسیٰ د رحم تر ټولو نرم انځورونه دي.

څپرکی 1.

ځکه چې ډېرو خلقو کوشش کړے دے چې هغه څۀ چې زمونږ په مينځ کښې پوره شوى دى، د هغو ترتيب سره بيان جوړ کړى. لکه څنګه چې هغه خلقو چې له شروع نه يې پخپله کتلى وُو او د کلام خدمتګاران وُو، دا بيانونه مونږ ته راسپارلى دى، نو ما هم چې له شروع نه ما هر څۀ په غور سره معلوم کړل، فيصله وکړه چې دا ترتيب سره ستا دپاره وليکم، اے معزز تهوفِلُس، دې دپاره چې تۀ د هغه خبرو يقين ومومې چې تا ته ښودلے شوى دى.

پلار زکريا ته د زوئ وعده کوى

د يهوديه د بادشاه هيروديس په دور کښې د کاهنانو د ابياه په ډله کښې يو کاهن وو چې نوم يې زکريا وو. د هغۀ ښځه د هارون له اولاد نه وه چې نوم يې الِيشبع وو. ^a دا دواړه د زمونږ پلار په نظر کښې صادق وُو او د هغۀ په ټولو حُکمونو او فرمانونو کښې بې عيبه ګرځېدل. خو هيڅ بچے يې نۀ وو، ځکه چې الِيشبع شنډه وه او دا دواړه ډېر بوډا وُو.

نو کله چې د هغۀ د ډلې نوبت وو او هغه د زمونږ پلار په حضور کښې د کاهن خدمت کولو، د کاهنانو د دستور مطابق په قرعه د هغۀ نوم راووتو چې د مالِک خُدائ سنتوارى ته ننوځى او خوشبوئى وسوزوى. او د خوشبوئۍ په وخت کښې د ټولو خلقو ګڼه ګوڼه دباندې دُعا کوله. ^b

نو د زمونږ پلار يو فرښته هغۀ ته ښکاره شوه چې د خوشبوئۍ د قربان‌ګاه ښى طرف ته ولاړه وه. زکريا د هغې په ليدو سره وارخطا شو او وېره پرې راغله. فرښتې هغۀ ته ووئيل چې، ”مۀ يرېږه، اے زکريا، ستا دُعا قبُله شوه. ستا ښځه الِيشبع به تا ته يو زوئ وزېږوى، نو نوم يې يوحنا ږده. تۀ به خوشحاله او مسرور يې او د هغۀ په پېدا کېدو به ډېر خلق خوشحاليږى. هغه به د زمونږ پلار په نظر کښې لوئ وى، نه به شراب څکى او نه کوم بل نشه‌دار څښاک، او د خپلې مور له ګېډې نه به په روحُ القُدس ډک وى. او د اِسرائيل د اولاد ډېر کسان به بيرته خپل پلار ته راواړوى. هغه به د اِلياس په روح او طاقت سره د زمونږ پلار په وړاندې ځى، چې د پلارونو زړونه خپلو بچو ته راواړوى او نافرمانان د صادقانو حکمت ته، چې يو داسې قوم تيار کړى چې د زمونږ پلار دپاره حاضر وى.“

زکريا فرښتې ته ووئيل چې، ”زۀ به دا څنګه پوهه شم؟ زۀ خو بوډا يم او زما ښځه هم په عمر کښې ډېره مخ په وړاندې ده.“

فرښتې هغۀ ته جواب ورکړو چې، ”زۀ جبرائيل يم چې د زمونږ پلار په حضور کښې درېږم، او زۀ لېږلے شوے يم چې تا سره خبرې وکړم او دا زېرے درکړم. او اوس به تۀ ګونګے يې او خبرې به نۀ شې کولے تر هغې ورځې پورې چې دا خبرې پوره شى، ځکه چې تا زما په خبرو باندې يقين ونۀ کړو چې هغه به په خپل وخت پوره شى.“

په دې دوران کښې خلق د زکريا انتظار کولو او حېران وُو چې ولې هغه په سنتوارۍ کښې دومره ډېر وخت تېروى. کله چې هغه راووتو نو هغوئ سره يې خبرې نۀ شوې کولے، او هغوئ پوهه شول چې هغۀ په سنتوارۍ کښې کوم رويا ليدلے دے. هغه خلقو ته اشارې کولې او ګونګے پاتې شو. او کله چې د هغۀ د خدمت ورځې پوره شوې نو خپل کور ته لاړو. له دغو ورځو نه پس د هغۀ ښځه الِيشبع اُميدواره شوه او پينځه مياشتې يې ځان پټ وساتلو، او وې وئيل چې، ”زمونږ پلار زما دپاره دا وکړل، په دغو ورځو کښې يې زما طرف ته وکتل چې زما شرمندګى د خلقو له مينځه لرې کړى.“

پلار جبرائيل مريم ته لېږى

په شپږمه مياشت کښې زمونږ پلار جبرائيل فرښته د ګليل يو ښار ته چې نوم يې ناصرت وو ولېږلو، يوې کنوارې ته چې د داؤد له کورنۍ نه د يوسف په نوم يو سړى سره يې کوژده شوے وه؛ د دې کنوارې نوم مريم وو. نو فرښته دې ته راغله او وې وئيل چې، ”سلام، اے پر تا د فضل خاوندې! زمونږ پلار درسره دے.“

خو هغه د دغو خبرو نه ډېره وارخطا شوه او حېرانه وه چې دا څۀ قسم سلام دے. فرښتې دې ته ووئيل چې، ”مۀ يرېږه، اے مريمې، ځکه چې تا د زمونږ پلار په نزد فضل موندلے دے. تۀ به په خپله ګېډه کښې اُميدواره شې او يو زوئ به وزېږوې، او د هغۀ نوم به عيسىٰ ږدې. هغه به لوئ وى او د خُدائ تعالىٰ زوئ به وبللے شى، او زمونږ پلار به هغۀ ته د هغۀ د پلار د داؤد تخت ورکړى، او هغه به د يعقوب په کورنۍ باندې د تل دپاره بادشاهى کوى؛ د هغۀ بادشاهى به هيڅکله ختمه نۀ شى.“

مريمې فرښتې ته ووئيل چې، ”دا به څنګه کيږى، ځکه چې زۀ خو کنواره يم؟“

فرښتې دې ته جواب ورکړو چې، ”روحُ القُدس به پر تا راشى او د خُدائ تعالىٰ طاقت به پر تا سيورے وکړى؛ نو دا پاک بچے چې پېدا به شى هغه به د زمونږ پلار زوئ وبللے شى. ګوره، ستا خپلوانه الِيشبع هم په بوډاتوب کښې اُميدواره شوې ده او زوئ به وزېږوى؛ دا د هغې شپږمه مياشت ده چې شنډه بلله کېده. ځکه چې د زمونږ پلار دپاره هيڅ شے ناممکن نۀ دے.“

مريمې ووئيل چې، ”زۀ د زمونږ پلار وينځه يم؛ لکه څنګه چې تا ووئيل، هم هغه شان دې زما سره وشى.“ بيا فرښته له هغې نه لاړه.

مريم د الِيشبع کتو ته ځى

په هغو ورځو کښې مريم پاڅېده او په تلوار سره د غرونو علاقې ته لاړه، د يهوداه يو ښار ته، او د زکريا کور ته ننوته او الِيشبع ته يې سلام وکړو. کله چې الِيشبع د مريم سلام واورېدو نو د هغې بچے يې په ګېډه کښې وخوزېدو، او هغه په روحُ القُدس ډکه شوه. هغې په اوچت آواز چغه کړه چې، ”تۀ د ښځو په مينځ کښې مبارکه يې، او د ستا د ګېډې مېوه مبارکه ده! او دا زما سره ولې وشول چې زما د مالِک مور ما ته راشى؟ ځکه چې کوم وخت چې ستا سلام زما غوږو ته ورسېدو، زما په ګېډه کښې بچے له خوشحالۍ وخوزېدو. او مبارکه ده هغه چې يقين يې وکړو چې هغه خبرې به پوره شى کومې چې زمونږ پلار ورته ورکړې وې.“

د مريم د ثناء سندره

بيا مريمې ووئيل چې، ”زما روح د زمونږ پلار لوئى بيانوى، او زما روح د زمونږ پلار په خوشحالى کوى چې زما خلاصونکے دے، ځکه چې هغۀ د خپلې وينځې عاجزۍ ته وکتل. نو له اوسه به ما ټولې نسلونه مبارکه بولى؛ ځکه چې قادر مطلق زما دپاره لوئ کارونه وکړل، او د هغۀ نوم پاک دے. او د هغۀ رحم په هغو باندې دے چې د هغۀ نه يرېږى، هغۀ په خپل بازو سره قوت وښودو؛ هغۀ مغروران د هغوئ د زړونو په خيالونو کښې خواره واره کړل؛ هغۀ طاقتوَر له خپلو تختونو نه راکوز کړل، او عاجزان يې اوچت کړل؛ هغۀ وږى په ښو شيانو ماړۀ کړل، او مالداران يې تش لاس وشړل. هغۀ د خپل خادم اِسرائيل مدد وکړو، د خپل رحم په ياد کښې، لکه څنګه چې هغۀ زمونږ پلارونو ته وعده کړې وه، اِبراهيم او د هغۀ اولاد ته د تل دپاره.“

مريم د هغې سره قريباً درې مياشتې پاتې شوه او بيا خپل کور ته راستنه شوه.

د يوحنا پېدا کېدل

نو د الِيشبع د زېږون وخت راغلو او هغې يو زوئ وزېږولو. د هغې ګاونډيانو او خپلوانو واورېدل چې زمونږ پلار پر هغې ډېر رحم کړے دے، نو هغوئ د هغې سره خوشحالى وکړه. په اتمه ورځ هغوئ د هلک د سنت دپاره راغلل، او غوښتل يې چې د هغۀ د پلار په نوم يې زکريا وبولى، خو د هغۀ مور جواب ورکړو چې، ”نه؛ د هغۀ نوم به يوحنا وى.“

هغوئ دې ته ووئيل چې، ”ستا په خپلوانو کښې يو هم په دې نوم نۀ دے.“ بيا هغوئ د هغۀ پلار ته اشارې وکړې، او وې پوښتل چې هغه څۀ غواړى چې د هلک نوم څۀ کښېږدى.

هغۀ يوه تختۍ وغوښته او وې ليکل چې، ”د هغۀ نوم يوحنا دے.“ نو ټول حېران شول. او سمدستى د هغۀ خوله کُله شوه او ژبه يې خلاصه شوه، او هغۀ د زمونږ پلار ثناء بيانولو او خبرې يې وکړې. د هغوئ په ټولو ګاونډيانو وېره راغله، او دا ټولې خبرې د يهوديه د غرونو په ټوله علاقه کښې خورې شوې. او هر چا چې دا واورېدل، هغوئ دا خبرې په خپلو زړونو کښې وساتلې، او وې وئيل چې، ”نو دا هلک به څۀ شى؟“ ځکه چې د زمونږ پلار لاس د هغۀ سره وو.

زکريا نبوت کوى

او د هغۀ پلار زکريا په روحُ القُدس ډک شو او نبوت يې وکړو او وې وئيل چې، ”د اِسرائيل زمونږ پلار مبارک دے، ځکه چې هغۀ خپل قوم ته پاملرنه وکړه او خلاصون يې ورکړو، او زمونږ دپاره يې د خپل خادم داؤد په کورنۍ کښې يو طاقتوَر خلاصونکے راپورته کړو، لکه څنګه چې هغۀ له ډېر پخوا نه د خپلو پاکو نبيانو په خوله وفرمائيل، چې مونږ به د خپلو دُښمنانو نه او د هغو ټولو له لاسه نه چې زمونږ نه کرکه کوى، خلاص کړى شُو؛ چې زمونږ پلارونو ته د وعده شوى رحم اظهار وکړى او د خپل پاک لوظ ياد وساتى، هغه قسم چې هغۀ زمونږ پلار اِبراهيم ته وخوړو، چې مونږ ته دا ونصيبوى، چې مونږ د خپلو دُښمنانو له لاسه خلاص شُو، نو بې وېرې د هغۀ عبادت وکړو، په پاکۍ او صداقت سره د هغۀ په وړاندې زمونږ په ټول عُمر کښې. او تۀ، اے هلکه، د خُدائ تعالىٰ نبى به وبللے شې؛ ځکه چې تۀ به د مالِک په وړاندې ځې چې د هغۀ لارې تيارې کړې، چې د هغۀ قوم ته د خلاصون پوهه ورکړې، د هغوئ د ګناهونو د معافۍ په وسيله، د زمونږ پلار د نرمې رحمدلۍ په سبب، چې د هغې په وسيله به له اوچته نه د نمر راختل زمونږ ملاقات ته راشى، ^c چې هغو ته رڼا ورکړى چې په تيارو او د مرګ په سيورى کښې ناست دى، چې زمونږ قدمونه د سلامتۍ لارې ته سم کړى.“

هلک لوئ شو، په روح کښې طاقتوَر شو او په بيابان کښې اوسېدو تر هغې ورځې پورې چې اِسرائيل ته په ښکاره راڅرګند شو.