لوقا 1

1 ¹از آنجا که بسیاری دست به کار شده‌اند تا شرحی مرتب از آنچه در میان ما به انجام رسیده است، فراهم آورند، ²چنان‌که آنانی که از آغاز شاهدانِ عینی و خادمانِ کلام بودند، این روایت‌ها را به ما سپردند، ³من نیز که همه چیز را از ابتدا به‌دقّت پی گرفته‌ام، بر آن شدم که آن را به ترتیب برای تو، ای تِئوفیلوسِ گرامی، بنویسم، ⁴تا از درستیِ آنچه به تو آموخته شده است، اطمینان یابی.

پدر پسری را به زکریا وعده می‌دهد

⁵در ایّامِ هیرودیس، پادشاهِ یهودیه، کاهنی بود به نامِ زکریا از گروهِ کاهنانِ اَبیّا. همسرش الیزابت از نسلِ هارون بود. ^a a v5 کاهنان به بیست‌وچهار گروه تقسیم شده بودند که به‌نوبت در معبد خدمت می‌کردند؛ گروهِ اَبیّا هشتمین بود. ⁶هر دو در نظرِ پدر ما پارسا بودند و بی‌عیب در تمامیِ احکام و فرایضِ او رفتار می‌کردند. ⁷امّا فرزندی نداشتند، زیرا الیزابت نازا بود و هر دو نیز بسیار سالخورده بودند.

⁸روزی که زکریا به نوبتِ گروهِ خود در حضورِ پدر ما به کاهنی مشغول بود، ⁹بنا بر رسمِ کاهنان، قرعه به نامِ او افتاد تا به قُدسِ او درآید و بخور بسوزاند. ¹⁰و در هنگامِ سوزاندنِ بخور، تمامیِ جماعتِ مردم بیرون به دعا مشغول بودند. ^b b v10 بخور هر بامداد و شامگاه در درونِ قُدس تقدیم می‌شد، در همان ساعت‌ها که مردم بیرون برای دعا گرد می‌آمدند.

¹¹آنگاه فرشتهٔ پدر ما بر او ظاهر شد و در سمتِ راستِ مذبحِ بخور ایستاده بود. ¹²زکریا با دیدنِ او پریشان شد و ترس بر او مستولی گشت. ¹³فرشته به او گفت: «ای زکریا، مترس، زیرا دعای تو مستجاب شده است. همسرت الیزابت برایت پسری خواهد آورد و نامِ او را یحیی خواهی نهاد. ¹⁴تو را شادی و سُرور خواهد بود و بسیاری از تولّدِ او شادمان خواهند شد. ¹⁵زیرا در نظرِ پدر ما بزرگ خواهد بود؛ هرگز نباید شراب یا نوشیدنی‌های مستی‌آور بنوشد و از همان رَحِمِ مادر از روح‌القدس پر خواهد شد. ¹⁶و بسیاری از فرزندانِ اسرائیل را به‌سوی پدرشان باز خواهد گرداند. ¹⁷او با روح و قدرتِ ایلیا پیشاپیشِ پدر ما خواهد رفت تا دل‌های پدران را به‌سوی فرزندان و نافرمانان را به‌سوی حکمتِ پارسایان بازگرداند و قومی آماده برای پدر ما مهیّا سازد.»

¹⁸زکریا به فرشته گفت: «این را چگونه بدانم؟ زیرا من پیر هستم و همسرم نیز در سالخوردگی است.»

¹⁹فرشته در پاسخِ او گفت: «من جبرئیلم که در حضورِ پدر ما می‌ایستم و فرستاده شده‌ام تا با تو سخن گویم و این مژده را به تو برسانم. ²⁰و اینک تا روزی که این چیزها واقع شود، خاموش و ناتوان از سخن گفتن خواهی بود، زیرا سخنانِ مرا که در وقتِ خود به حقیقت خواهد پیوست، باور نکردی.»

²¹در این میان، مردم منتظرِ زکریا بودند و در شگفت که چرا در قُدس چنین درنگ می‌کند. ²²چون بیرون آمد، نتوانست با آنان سخن گوید و دریافتند که در قُدس رؤیایی دیده است. او پیوسته به آنان اشاره می‌کرد و گنگ ماند. ²³و چون روزهای خدمتش به پایان رسید، به خانهٔ خود بازگشت. ²⁴پس از این روزها، همسرش الیزابت آبستن شد و پنج ماه خود را پنهان می‌داشت و می‌گفت: ²⁵«پدر ما در روزهایی که بر من نظر افکند، برایم چنین کرد تا ننگِ مرا از میانِ مردم بردارد.»

پدر جبرئیل را نزد مریم می‌فرستد

²⁶در ماهِ ششم، پدر ما فرشته جبرئیل را به شهری در جلیل به نامِ ناصره فرستاد، ²⁷نزدِ باکره‌ای که به مردی به نامِ یوسف، از خاندانِ داوود، نامزد شده بود؛ و نامِ آن باکره مریم بود. ²⁸فرشته نزدِ او آمد و گفت: «سلام، ای که موردِ لطف قرار گرفته‌ای! پدر ما با توست.»

²⁹امّا مریم از سخنانِ او سخت پریشان شد و در دل می‌اندیشید که این چه‌گونه سلامی است. ³⁰فرشته به او گفت: «ای مریم، مترس، زیرا نزدِ پدر ما لطف یافته‌ای. ³¹اینک آبستن خواهی شد و پسری خواهی زایید و نامِ او را عیسی خواهی نهاد. ³²او بزرگ خواهد بود و پسرِ خدای متعال خوانده خواهد شد و پدر ما تختِ پدرش داوود را به او خواهد بخشید، ³³و او تا ابد بر خاندانِ یعقوب سلطنت خواهد کرد و پادشاهی‌اش را پایانی نخواهد بود.»

³⁴مریم به فرشته گفت: «این چگونه خواهد شد، حال آنکه من باکره‌ام؟»

³⁵فرشته در پاسخِ او گفت: «روح‌القدس بر تو خواهد آمد و قدرتِ خدای متعال بر تو سایه خواهد افکند؛ از این‌رو آن مولودِ مقدّس، پسرِ پدر ما خوانده خواهد شد. ³⁶اینک خویشاوندت الیزابت نیز در پیریِ خود پسری در رَحِم دارد و این ماهِ ششم است برای او که نازایش می‌خواندند؛ ³⁷زیرا نزدِ پدر ما هیچ چیز ناممکن نخواهد بود.»

³⁸مریم گفت: «من خدمتگزارِ پدر ما هستم؛ همان‌گونه که گفتی، برایم واقع شود.» آنگاه فرشته از نزدِ او رفت.

دیدار مریم با الیزابت

³⁹در آن روزها مریم برخاست و شتابان به‌سوی کوهستان، به شهری در یهودا، رفت، ⁴⁰و به خانهٔ زکریا درآمد و به الیزابت سلام گفت. ⁴¹چون الیزابت سلامِ مریم را شنید، کودک در رَحِمش به جست‌وخیز درآمد و الیزابت از روح‌القدس پر شد. ⁴²و به آوازِ بلند ندا در داد: «تو در میانِ زنان مبارک هستی و مبارک است ثمرهٔ رَحِمِ تو! ⁴³و از کجا نصیبِ من شد که مادرِ خداوندم نزدِ من آید؟ ⁴⁴زیرا همین که آوازِ سلامِ تو به گوشم رسید، کودک در رَحِمِ من از شادی به جست‌وخیز درآمد. ⁴⁵و خوشا به حالِ او که ایمان آورد، زیرا آنچه پدر ما به او گفت، به انجام خواهد رسید.»

سرودِ ستایشِ مریم

⁴⁶و مریم گفت: «جانم پدر ما را می‌ستاید، ⁴⁷و روحم در پدر ما، نجات‌دهنده‌ام، شادی می‌کند، ⁴⁸زیرا او بر فروتنیِ خدمتگزارِ خود نظر افکنده است. از این پس همهٔ نسل‌ها مرا خجسته خواهند خواند؛ ⁴⁹زیرا آن قادرِ متعال برایم کارهای بزرگ کرده است و نامِ او قدّوس است. ⁵⁰و رحمتِ او نسل اندر نسل بر آنانی است که از او می‌ترسند. ⁵¹او با بازوی خود قدرت نموده است؛ متکبّران را در اندیشه‌های دلشان پراکنده ساخته است؛ ⁵²زورمندان را از تخت‌هایشان به‌زیر کشیده و فروتنان را برافراشته است؛ ⁵³گرسنگان را به چیزهای نیکو سیر کرده و توانگران را تهی‌دست روانه ساخته است. ⁵⁴او بندهٔ خود اسرائیل را یاری کرده است، در یادآوریِ رحمتِ خویش، ⁵⁵چنان‌که به پدرانِ ما گفته بود، به ابراهیم و به نسلِ او تا به ابد.»

⁵⁶و مریم قریبِ سه ماه نزدِ او ماند، سپس به خانهٔ خود بازگشت.

تولّدِ یحیی

⁵⁷و چون هنگامِ زایمانِ الیزابت فرا رسید، پسری زایید. ⁵⁸همسایگان و خویشاوندانش شنیدند که پدر ما رحمتِ عظیمی به او نموده است و با او شادمانی کردند. ⁵⁹در روزِ هشتم آمدند تا کودک را ختنه کنند و می‌خواستند او را به نامِ پدرش زکریا بنامند، ⁶⁰امّا مادرش در پاسخ گفت: «نه؛ نامِ او یحیی خواهد بود.»

⁶¹به او گفتند: «هیچ‌یک از خویشاوندانت به این نام خوانده نمی‌شود.» ⁶²پس با اشاره از پدرش پرسیدند که می‌خواهد کودک را چه بنامند.

⁶³او لوحی خواست و نوشت: «نامِ او یحیی است.» و همه در شگفت شدند. ⁶⁴و در دم دهانش گشوده شد و زبانش باز گشت و به سخن درآمد و پدر ما را ستایش کرد. ⁶⁵ترس بر همهٔ همسایگانشان مستولی شد و در سراسرِ کوهستانِ یهودیه از تمامیِ این چیزها گفت‌وگو می‌شد. ⁶⁶و همهٔ آنانی که شنیدند، این چیزها را در دل نگاه داشتند و می‌گفتند: «پس این کودک چه خواهد شد؟» زیرا دستِ پدر ما با او بود.

نبوّتِ زکریا

⁶⁷و پدرش زکریا از روح‌القدس پر شد و نبوّت کرده، گفت: ⁶⁸«متبارک باد پدر ما، خدای اسرائیل، زیرا به قومِ خود روی آورده و آنان را فدیه داده است، ⁶⁹و برای ما در خاندانِ بنده‌اش داوود، نجات‌دهنده‌ای نیرومند برافراشته است، ⁷⁰چنان‌که از دیرباز به زبانِ انبیای مقدّسِ خود گفته بود، ⁷¹که ما را از دشمنانمان و از دستِ همهٔ آنانی که از ما نفرت دارند، نجات دهد؛ ⁷²تا رحمتِ وعده‌داده‌شده به پدرانِ ما را به‌جا آورد و عهدِ مقدّسِ خود را به یاد آورد، ⁷³همان سوگندی که برای پدرِ ما ابراهیم یاد کرد، تا به ما عطا کند، ⁷⁴که ما، رهایی‌یافته از دستِ دشمنانمان، بی‌ترس او را خدمت کنیم، ⁷⁵در قدّوسیّت و عدالت به حضورِ او، در همهٔ روزهای عمرمان. ⁷⁶و تو، ای کودک، نبیِ خدای متعال خوانده خواهی شد؛ زیرا پیشاپیشِ خداوند خواهی رفت تا راه‌های او را آماده سازی، ⁷⁷تا قومِ او را به شناختِ نجات، از راهِ آمرزشِ گناهانشان، برساند، ⁷⁸به‌سببِ رحمتِ لطیفِ پدر ما، که به‌واسطهٔ آن، طلوعِ صبح از اعلیٰ بر ما خواهد تابید، ^c c v78 «طلوعِ صبح از اعلیٰ» نامی است برای عیسی — آن نورِ سپیده‌دم که پدر ما به‌سوی آنانی که در تاریکی‌اند می‌فرستد تا ما را به خانه رهنمون شود. ⁷⁹تا بر آنانی که در تاریکی و در سایهٔ مرگ نشسته‌اند، بتابد و گام‌های ما را به راهِ آرامش هدایت کند.»

⁸⁰و کودک رشد کرد و در روح نیرومند شد و در بیابان به سر می‌برد تا روزی که آشکارا بر اسرائیل ظاهر گشت.