Η Επιθυμία του Είναι για Μένα

Ο άντρας την επαινεί από τα πόδια της με τα σανδάλια ως τα μαλλιά της, και χαίρεται ανοιχτά γι' αυτήν. Εκείνη δεν το αποκρούει. Δηλώνει ότι ο πόθος είναι αμοιβαίος και δικός της, και ύστερα τον οδηγεί έξω στα αμπέλια και στα χωριά, όπου έχει φυλάξει καρπούς για εκείνον.

Κεφάλαιο 7.

Τι όμορφα που είναι τα πόδια σου με τα σανδάλια, αρχοντοπούλα! Οι καμπύλες των μηρών σου μοιάζουν με κοσμήματα, έργο από τα χέρια έμπειρου τεχνίτη. Ο αφαλός σου είναι μια στρογγυλή κούπα που ποτέ δε στερείται ανάμεικτο κρασί. Η κοιλιά σου είναι ένας σωρός σιτάρι, στεφανωμένη με κρίνα. Τα δυο στήθη σου μοιάζουν με δυο ελαφάκια, δίδυμα μιας γαζέλας. Ο λαιμός σου μοιάζει με πύργο από ελεφαντόδοντο. Τα μάτια σου είναι λίμνες στην Εσεβών, δίπλα στην πύλη της Βαθ-ραββίμ. Η μύτη σου μοιάζει με τον πύργο του Λιβάνου, που βλέπει προς τη Δαμασκό. Το κεφάλι σου σε στεφανώνει σαν τον Κάρμηλο, και τα πλούσια μαλλιά σου μοιάζουν με πορφύρα· ένας βασιλιάς κρατιέται αιχμάλωτος στις πλεξούδες τους. Τι όμορφη και τι γλυκιά που είσαι, αγάπη μου, με όλα σου τα θέλγητρα! Το ανάστημά σου μοιάζει με φοινικόδεντρο, και τα στήθη σου με τα τσαμπιά του. Είπα: «Θα ανέβω στο φοινικόδεντρο και θα πιάσω τους καρπούς του». Ας είναι τα στήθη σου σαν τα τσαμπιά του αμπελιού, και η ευωδιά της ανάσας σου σαν τα μήλα, και το στόμα σου σαν το καλύτερο κρασί. Κυλάει απαλά για τον αγαπημένο μου, γλιστρώντας μαλακά πάνω στα χείλη και στα δόντια.

Εγώ ανήκω στον αγαπημένο μου, και η επιθυμία του είναι για μένα. Έλα, αγαπημένε μου, ας βγούμε στους αγρούς και ας περάσουμε τη νύχτα στα χωριά. Ας πάμε νωρίς στα αμπέλια και ας δούμε αν βλάστησαν τα κλήματα, αν άνοιξαν τα άνθη και αν ανθίζουν οι ροδιές. Εκεί θα σου δώσω την αγάπη μου. Οι μανδραγόρες σκορπίζουν την ευωδιά τους, και πάνω από τις πόρτες μας βρίσκονται όλοι οι εκλεκτοί καρποί, καινούριοι και παλιοί, που τους φύλαξα για σένα, αγαπημένε μου. ^a