Awit sa mga Awit 7

7 ¹Pagkanindot sa imong mga tiil nga sinandalyasan, halangdong anak nga babaye! Ang mga kurba sa imong mga paa sama sa mga alahas, buhat sa mga kamot sa usa ka batid nga magkukulit. ²Ang imong pusod maoy usa ka linginong panaksan nga walay pagkakulang sa sinagol nga bino. Ang imong tiyan maoy usa ka pundok sa trigo nga gilibotan sa mga liryo. ³Ang imong duha ka suso sama sa duha ka nati nga usa, kaluha sa usa ka lagsaw. ⁴Ang imong liog sama sa usa ka torre nga garing. Ang imong mga mata maoy mga danaw sa Hesbon, sa ganghaan sa Bat-rabim. Ang imong ilong sama sa torre sa Lebanon, nga nagtan-aw paingon sa Damasco. ⁵Ang imong ulo nagpurongpurong kanimo sama sa Carmel, ug ang imong naglaylay nga buhok sama sa purpura; usa ka hari nabihag sa mga kurba niini. ⁶Pagkanindot ug pagkahalangdon mo, hinigugma, uban sa tanan mong kalipay! ⁷Ang imong barog sama sa usa ka palmera, ug ang imong mga suso sama sa mga pungpong niini. ⁸Miingon ako, “Mosaka ako sa palmera ug mohawid sa bunga niini.” Hinaut nga ang imong mga suso mahisama sa mga pungpong sa paras, ug ang kahumot sa imong gininhawa sama sa mga mansanas, ⁹ug ang imong baba sama sa labing maayong bino. Modagayday kini nga hamis alang sa akong hinigugma, nga hinayng nagdailos sa mga ngabil ug sa mga ngipon.

¹⁰Iya ako sa akong hinigugma, ug ang iyang tinguha alang kanako. ¹¹Dali, akong hinigugma, mangadto kita sa mga kaumahan ug mopabilin sa kagabhion sa mga baryo. ¹²Mangadto kita ug sayo sa kaparasan ug tan-awon kon ang mga paras nanalingsing na ba, kon ang mga bulak nangabuka na ba ug namulak na ba ang mga granada. Didto ihatag ko kanimo ang akong gugma. ¹³Ang mga mandragora nagpaalisngaw sa ilang kahumot, ug sa ibabaw sa atong mga pultahan anaa ang tanang labing maayong bunga, bag-o ug daan, nga gitipigan ko alang kanimo, akong hinigugma. ^a a v13 Ang mga mandragora maoy humot nga mga tanom nga gituohan kaylap sa karaang kalibotan nga makapukaw sa romantikong tinguha ug makapalambo sa pagkamabungahon.