ਸਰੇਸ਼ਟ ਗੀਤ 7

7 ¹ਹੇ ਸਰਦਾਰ ਦੀਏ ਧੀਏ, ਜੁੱਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਕਿੰਨੇ ਸੋਹਣੇ ਹਨ! ਤੇਰੇ ਪੱਟਾਂ ਦੇ ਮੋੜ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਨਿਪੁੰਨ ਕਾਰੀਗਰ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਘਾੜਤ। ²ਤੇਰੀ ਧੁੰਨੀ ਇੱਕ ਗੋਲ ਕਟੋਰਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਲੀ ਹੋਈ ਮੈ ਦੀ ਕਦੇ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਤੇਰਾ ਢਿੱਡ ਕਣਕ ਦਾ ਢੇਰ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਸੋਸਨ ਦੇ ਫੁੱਲ ਹਨ। ³ਤੇਰੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦੋ ਹਿਰਨੋਟਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਹਿਰਨੀ ਦੇ ਜੁੜਵੇਂ ਬੱਚੇ। ⁴ਤੇਰੀ ਗਰਦਨ ਹਾਥੀ ਦੰਦ ਦੇ ਬੁਰਜ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਸ਼ਬੋਨ ਦੇ ਤਲਾਬ ਹਨ, ਬਥ-ਰੱਬੀਮ ਦੇ ਫਾਟਕ ਕੋਲ। ਤੇਰਾ ਨੱਕ ਲਬਾਨੋਨ ਦੇ ਬੁਰਜ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਦੰਮਿਸਕ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ⁵ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਕਰਮਲ ਵਾਂਗ ਤੇਰਾ ਤਾਜ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਵਾਲ ਬੈਂਗਣੀ ਰੰਗ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਦੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ⁶ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮਾ, ਤੂੰ ਕਿੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਅਤੇ ਕਿੰਨੀ ਮਨਭਾਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੁਹੱਪਣ ਸਮੇਤ! ⁷ਤੇਰਾ ਕੱਦ ਖਜੂਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉਹ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਾਂਗ। ⁸ਮੈਂ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਖਜੂਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਂਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਫੜਾਂਗਾ।” ਤੇਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਵੇਲ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੇਬਾਂ ਵਾਂਗ, ⁹ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੈ ਵਾਂਗ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਲਈ ਸੁਖਾਲੀ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਉੱਤੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲੰਘਦੀ ਹੋਈ।

¹⁰ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੀ ਚਾਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੈ। ¹¹ਆ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਆਪਾਂ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚੱਲੀਏ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਬਿਤਾਈਏ। ¹²ਆਪਾਂ ਸਵੇਰੇ-ਸਵੇਰੇ ਅੰਗੂਰੀ ਬਾਗ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਈਏ ਅਤੇ ਵੇਖੀਏ ਕਿ ਵੇਲਾਂ ਨੇ ਕੂੰਬਲਾਂ ਕੱਢੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਕਿ ਫੁੱਲ ਖਿੜ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਅਨਾਰ ਖਿੜ ਰਹੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰੇਮ ਦਿਆਂਗੀ। ¹³ਦੂਦਾਈਮ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਵਧੀਆ ਫਲ ਹਨ, ਨਵੇਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਾਂਭ ਰੱਖੇ ਹਨ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਮ। ^a a v13 ਦੂਦਾਈਮ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਬੂਟੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਚਾਹ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।