உன்னதப்பாட்டு 7

7 ¹உன் பாதங்கள் எவ்வளவு அழகாயிருக்கின்றன, பிரபுவின் மகளே, பாதரட்சைகளில்! உன் தொடைகளின் வளைவுகள் இரத்தினங்களைப்போல் இருக்கின்றன, தேர்ந்த சிற்பியின் கைவேலையைப்போல. ²உன் தொப்புள் கலந்த திராட்சரசம் குறையாத வட்டமான கிண்ணம். உன் வயிறு கோதுமைக் குவியல், லீலிபுஷ்பங்களால் சூழப்பட்டது. ³உன் இரண்டு ஸ்தனங்களும் இரண்டு மறியைப்போல் இருக்கின்றன, வெளிமானின் இரட்டைக் குட்டிகளைப்போல. ⁴உன் கழுத்து கோபுரம்போல் இருக்கிறது, தந்தத்தினால் செய்யப்பட்டது. உன் கண்கள் எஸ்போனிலுள்ள குளங்கள், பாத்ரபீமின் வாசலண்டையில். உன் மூக்கு லீபனோனின் கோபுரம்போல் இருக்கிறது, தமஸ்குவை நோக்கிப்பார்க்கிறது. ⁵கர்மேல் மலையைப்போல் உன் தலை உன்னைச் சூடுகிறது, உன் விரிந்த கூந்தல் இரத்தாம்பரம்போல் இருக்கிறது; அதின் சுருள்களில் ஒரு ராஜா சிறைப்பட்டிருக்கிறான். ⁶எவ்வளவு அழகாயும் எவ்வளவு இனிமையாயும் என் அன்பே, உன் எல்லா இன்பங்களோடும் நீ இருக்கிறாய்! ⁷உன் நிலை பேரீச்சமரத்தைப்போல் இருக்கிறது, உன் ஸ்தனங்கள் அதின் குலைகளைப்போல் இருக்கின்றன. ⁸“நான் பேரீச்சமரத்தில் ஏறி, அதின் கனிகளைப் பிடிப்பேன்” என்றேன். உன் ஸ்தனங்கள் திராட்சச்செடியின் குலைகளைப்போல் இருக்கட்டும், உன் சுவாசத்தின் வாசனை கிச்சிலிப்பழங்களைப்போல் இருக்கட்டும், ⁹உன் வாய் உத்தம திராட்சரசத்தைப்போல் இருக்கிறது. அது என் நேசருக்காக இதமாய்ப் பாய்கிறது, உதடுகளின்மேலும் பற்களின்மேலும் மெதுவாய்ச் சறுக்கிச் செல்கிறது.

¹⁰நான் என் நேசருடையவள், அவருடைய ஆசை என்மேல் இருக்கிறது. ¹¹வாரும், என் நேசரே, வயல்வெளிகளுக்குப் புறப்பட்டுப்போய், கிராமங்களில் இராத்தங்குவோம். ¹²அதிகாலையில் திராட்சத்தோட்டங்களுக்குப் போவோம், திராட்சச்செடிகள் துளிர்விட்டதோ என்று பார்ப்போம், பூக்கள் மலர்ந்ததோ, மாதுளைகள் பூத்ததோ என்று பார்ப்போம். அங்கே நான் என் அன்பை உமக்குத் தருவேன். ¹³தூதாயீம் கனிகள் தங்கள் வாசனையை வீசுகின்றன, நம்முடைய வாசல்களுக்குமேல் புதியதும் பழையதுமான உத்தமமான கனிகளெல்லாம் இருக்கின்றன, என் நேசரே, அவைகளை உமக்காக நான் சேர்த்துவைத்திருக்கிறேன். ^a a v13 தூதாயீம் என்பன வாசனையுள்ள செடிகள்; பூர்வகாலத்தில் இவை காதல் ஆசையைத் தூண்டி, கருவளத்தை அதிகரிக்கும் என்று பரவலாக நம்பப்பட்டன.