Panjenengane Kapengin marang Aku

Wong lanang iku ngalem dheweke wiwit saka sikile sing nganggo trumpah nganti rambute, kanthi blaka bungah marang dheweke. Wong wadon iku ora nampik. Dheweke ngakoni yen kepinginan iku bebarengan lan uga kagungane, banjur nuntun wong lanang iku metu menyang kebon anggur lan desa-desa, ing kana dheweke wis nyimpen woh-wohan kanggo kekasihe.

Pasal 7.

Endah temen sikilmu ana ing trumpah, dhuh putri kang mulya! Lengkunging pupumu kaya sesotya, pakaryaning astane juru pande kang pinunjul. Wudelmu iku bokor bunder kang ora tau kekurangan anggur campuran. Wetengmu iku tumpukan gandum kang kinubeng ing kembang bakung. Susumu loro kaya anak kidang loro, kembar anakan menjangan. Gulumu kaya menara gadhing. Mripatmu kaya blumbang ing Hesbon, sacedhake gapura Bat-rabim. Irungmu kaya menara Libanon, kang madhep menyang Damsyik. Sirahmu makuthani kowe kaya gunung Karmel, lan rambutmu kang ngore iku kaya warna wungu; ana raja kang kecencang ing untaian rambut mau. Endah temen lan nyenengake temen kowe iki, dhuh kekasih, kanthi sakehing kaendahanmu! Dedegmu kaya wit kurma, lan susumu kaya dhompolane. Aku kandha, “Aku arep menek wit kurma lan nyekel wohe.” Muga susumu kaya dhompolaning anggur, lan gandaning napasmu kaya apel, lan cangkemmu kaya anggur kang paling becik. Mili lancar kanggo kekasihku, mrembes alon ing lambe lan untu.

Aku iki kagungane kekasihku, lan dheweke kapengin marang aku. Mrenea, kekasihku, ayo padha metu menyang ara-ara lan nginep ing desa-desa. Ayo esuk-esuk padha menyang kebon anggur lan ndeleng apa wit anggure wis semi, apa kembchange wis mekar lan apa wit dlima wis padha ngembang. Ana ing kana aku bakal ngaturake katresnanku marang kowe. Woh dudaim ngetokake gandane, lan ing sandhuwuring lawang-lawang kita ana sakehing woh-wohan kang paling becik, kang anyar lan kang lawas, kang wis daksimpen kanggo kowe, kekasihku. ^a