ڇپيل
ڪتاب

سندس خواهش مون لاءِ آهي

مرد کيس سندس چپلن واري پيرن کان وارن تائين ساراهي ٿو، کليل دل سان هن ۾ خوش ٿئي ٿو. هوءَ ان کي ٽاريندي ناهي. هوءَ خواهش کي گڏيل ۽ پنهنجي قرار ڏئي ٿي، پوءِ کيس انگورن جي باغن ۽ ڳوٺن ڏانهن وٺي نڪري ٿي، جتي هن هن لاءِ ميوو گڏ ڪري رکيو آهي.

باب 7.

اي شريف ڌيء! جوتن ۾ تنهنجا پير ڪيڏا نه سهڻا آهن! تنهنجي ڄنگهن جا وکر زيور جهڙا آهن، ڪنهن ماهر ڪاريگر جي هٿن جو ڪم. تنهنجي ناف هڪ گول پيالو آهي جنهن ۾ ملايل شراب ڪڏهن به گهٽ نہ ٿو ٿئي. تنهنجو پيٽ ڪڻڪ جو هڪ ڍير آهي، جيڪو سوسن جي گلن سان گهيريل آهي. تنهنجا ٻئي سين ٻن هرڻ جي ٻچن جهڙا آهن، هڪ هرڻيءَ جا ٻه ٻچا. تنهنجي ڳچي هاٿيءَ جي ڏند جي مينار جهڙي آهي. تنهنجيون اکيون حشبون ۾ بيت ربيم جي دروازي وٽ حوض آهن. تنهنجو نڪ لبنان جي برج جهڙو آهي، جيڪو دمشق ڏانهن نهاري ٿو. تنهنجو مٿو ڪرمل جيان توکي تاج پهرائي ٿو، ۽ تنهنجا وهندڙ وار ارغواني رنگ جهڙا آهن؛ هڪ بادشاهه سندن ڦاڙن ۾ قيد آهي. اي پيار! پنهنجين سڀني خوشين سان تون ڪيڏي نه سهڻي ۽ ڪيڏي نه دلڪش آهين! تنهنجو قد کجيءَ جهڙو آهي، ۽ تنهنجا سين ان جي گچن جهڙا آهن. مون چيو تہ ”آءٌ کجيءَ تي چڙهندس ۽ ان جو ميوو جهلي وٺندس.“ تنهنجا سين انگور جي ول جي گچن جهڙا ٿين، ۽ تنهنجي ساهه جي خوشبو سيون جهڙي ٿئي، تنهنجو وات بهترين شراب جهڙو ٿئي، جيڪو منهنجي محبوب لاءِ نرمائيءَ سان وهي ٿو، چپن ۽ ڏندن مٿان آهستي ترڪندو.

آءٌ پنهنجي محبوب جي آهيان، ۽ سندس خواهش مون لاءِ آهي. اچ، منهنجا محبوب، اچو تہ ٻنين ڏانهن نڪري هلون ۽ ڳوٺن ۾ رات گذاريون. اچو تہ سوير انگورن جي باغن ڏانهن هلون ۽ ڏسون تہ ول ڦٽا آهن يا نہ، گل کليا آهن يا نہ ۽ انار گلن ۾ آيا آهن يا نہ. اتي آءٌ توکي پنهنجو پيار ڏيندس. دودائم پنهنجي خوشبو ڏين ٿا، ۽ اسان جي دروازن مٿان سڀ کان عمدا ميوا آهن، نوان ۽ پراڻا، جيڪي مون تو لاءِ، اي منهنجا محبوب، سانڍي رکيا آهن. a a v13 دودائم خوشبودار ٻوٽا هئا، جن بابت قديم دنيا ۾ عام طور مڃيو ويندو هو تہ اهي رومانوي خواهش کي جاڳائين ٿا ۽ پيدائشي صلاحيت وڌائين ٿا.