آءٌ پنهنجي پيارئي جي آهيان
يروشلم جون ڌيئرون ڳولا ۾ مدد ڪرڻ جي آڇ ڪن ٿيون، ۽ هوءَ جواب ڏئي ٿي ته هوءَ ڄاڻي ٿي هو ڪيڏانهن ويو آهي. مرد هن جي ساراهه ڪري ٿو: سٺ راڻيون ۽ بي شمار عورتون، پر پوءِ به هوءَ ئي اڪيلي آهي. پوءِ ڏسندڙ شوليمي عورت کي موٽي اچڻ لاءِ سڏين ٿا ته جيئن کيس ڏسن.
6 1تنهنجو پيارو ڪيڏانهن ويو آهي، اي عورتن ۾ سڀ کان سهڻي؟ تنهنجو پيارو ڪهڙي پاسي ويو، تہ اسان تو سان گڏجي کيس ڳوليون؟
2منهنجو پيارو پنهنجي باغ ڏانهن، خوشبودار ٻوٽن جي ڪيارين ڏانهن لهي ويو آهي، باغن ۾ چرڻ ۽ سوسن گڏ ڪرڻ لاءِ.
3آءٌ پنهنجي پيارئي جي آهيان ۽ منهنجو پيارو منهنجو آهي؛ هو سوسنن ۾ چري ٿو.
4اي منهنجي پياري، تون ترصا جيان سهڻي آهين، يروشلم جيان دلڪش، جھنڊن واري لشڪر جيان ڀوائتي. a a v4 ترصا هڪ قديم شاهي شهر هو، جيڪو پنهنجي سونهن ڪري مشهور هو، ۽ هتي يروشلم سان گڏ سڀ کان سهڻن شهرن جي مثال طور آندو ويو آهي.
5پنهنجيون اکيون مون کان ڦيرائي ڇڏ، ڇاڪاڻ تہ اهي مون کي مغلوب ڪن ٿيون. تنهنجا وار گلعاد کان لهندڙ ٻڪرين جي ڌڻ جيان آهن. 6تنهنجا ڏند ڌوئڻ کان نڪري آيل رڍن جي ڌڻ جيان آهن، جن مان هر هڪ ٻه ٻه ٻچا ڄڻيا آهن، ۽ انهن مان ڪنهن جو بہ ٻچو گم نہ ٿيو آهي. 7تنهنجي پردي پويان تنهنجا ڳل انار جي ٻن ڦاڙن جيان آهن.
8سٺ راڻيون ۽ اسي ڪنيزون آهن، ۽ اڻ ڳڻيون ڇوڪريون، 9پر منهنجي ڪبوتري، منهنجي ڪامل، رڳو هڪ ئي آهي، پنهنجي ماءُ جي اڪيلي ڌيءَ، پنهنجي ڄڻيندڙ جي لاڏلي. ڇوڪرين ڏٺائونس ۽ مبارڪ سڏيائونس؛ راڻين ۽ ڪنيزن بہ سندس واکاڻ ڪئي.
10هيءَ ڪير آهي جيڪا صبح جيان چمڪي ٿي، چنڊ جيان سهڻي، سج جيان روشن، جھنڊن واري لشڪر جيان ڀوائتي؟
11آءٌ اخروٽن جي باغ ۾ وادي جا گل ڏسڻ لاءِ لٿيس، ۽ اهو ڏسڻ لاءِ تہ انگور جي ويل ۾ ڪانپون ڦٽيون آهن يا نہ، انار گلي پيا آهن يا نہ.
12مون کي خبر پوڻ کان اڳ ئي منهنجي دل جي خواهش مون کي منهنجي شريف قوم جي رٿن ۾ آڻي ويهاريو.
13موٽ، موٽ، اي شولميت؛ موٽ، موٽ، تہ اسان تو ڏانهن نهاريون. اوهان شولميت ڏانهن ڇو ٿا نهاريو، ڄڻ تہ ٻن لشڪرن جي ناچ ڏانهن؟ b b v13 ’ٻن لشڪرن جو ناچ‘ ٻن آمهون سامهون قطارن جي وچ ۾ ڏسندڙن جي سامهون ڪيل هڪ سهڻي جلوس واري ناچ جو منظر پيش ڪري ٿو.
