ڇپيل
ڪتاب

دل تي مهر

عورت خواهش ڪري ٿي ته هوءَ پنهنجي محبت کي عام طور ظاهر ڪري سگهي ۽ ڪو کيس ذليل نه سمجهي، ۽ گذارش ڪري ٿي ته کيس هن جي دل تي مهر وانگر رکيو وڃي. محبت موت جيتري مضبوط آهي، اسان جي پيءُ جو شعلو، جنهن کي ٻوڏون ٻوڙي نٿيون سگهن ۽ پئسو توهين ڪندو. هن پاڻ چونڊيو.

باب 8.

ڪاش تون منهنجي لاءِ ڀاءُ جهڙو هجين ها، جنهن منهنجي ماءُ جا ٿڻ چوسيا هجن! جيڪڏهن آءٌ تو کي ٻاهر لهان ها تہ تو کي چمان ها، ۽ ڪوبہ مون کي حقير نہ سمجهي ها. آءٌ تو کي هلائي پنهنجي ماءُ جي گهر ۾ آڻيان ها، جنهن مون کي سيکاريو. آءٌ تو کي مصالحيدار شراب پياريان ها، پنهنجي انار جو رس. سندس کاٻو هٿ منهنجي مٿي هيٺان آهي، ۽ ساڄو هٿ مون کي ڀاڪر پائي ٿو. اي يروشلم جون ڌيئرون، آءٌ اوهان کي تاڪيد ڪريان ٿي تہ پيار کي نہ جاڳايو ۽ نہ اُٿاريو، جيستائين اهو پاڻ نہ چاهي.

هي ڪير آهي جيڪا پنهنجي پيارل تي ٽيڪ ڏيندي بيابان مان اچي رهي آهي؟ سيب جي وڻ هيٺان مون تو کي جاڳايو؛ اتي تنهنجي ماءُ تو لاءِ ڄڻڻ جي ڏکن ۾ هئي، اتي تو کي ڄڻيندڙ ڏکن ۾ هئي.

مون کي پنهنجي دل تي مهر وانگر رک، پنهنجي ٻانهن تي مهر وانگر؛ ڇاڪاڻ تہ پيار موت جيان طاقتور آهي، ان جي غيرت قبر جيان اٽل آهي. اهو باهہ جيان ڀڙڪي ٿو، اسان جي پيءُ جو ئي شعلو. a a v6 هتي پيار جي باهہ کي خود خدا جي نالي سان سڏيو ويو آهي — هي پيار اسان جي پيءُ جي ئي شعلي سان ٻري ٿو، جيڪو سمورن سچن ۽ نہ وسامندڙ پيار جو تمام اونهو سرچشمو آهي. گهڻو پاڻي پيار کي وسائي نہ ٿو سگهي، نڪي درياءَ ان کي لوڙهي ٿا سگهن. جيڪڏهن ڪو ماڻهو پيار جي بدلي ۾ پنهنجي گهر جو سمورو مال ڏئي، تہ بہ اهو بلڪل حقير ڄاتو ويندو.

اسان جي هڪ ننڍي ڀيڻ آهي، ۽ هن جا ٿڻ ناهن. جنهن ڏينهن هن جي ڳالهہ ٿئي، تنهن ڏينهن اسان پنهنجي ڀيڻ لاءِ ڇا ڪريون؟ جيڪڏهن هوءَ ڀت آهي تہ اسان ان تي چانديءَ جو برج اڏينداسين؛ پر جيڪڏهن هوءَ دروازو آهي تہ ان کي ديودار جي تختن سان گهيرينداسين.

آءٌ ڀت هيس، ۽ منهنجا ٿڻ برجن جهڙا هئا؛ تڏهن سندس نظر ۾ آءٌ اطمينان لهندڙ جهڙي ٿي ويس. بعل حامون ۾ سليمان جو هڪ انگورن جو باغ هو؛ هن اهو ٺيڪي تي ڪاشتڪارن کي ڏنو، ۽ هر هڪ کي ان جي ميوي جي بدلي ۾ هزار چانديءَ جا سڪا آڻڻا هئا. منهنجو انگورن جو باغ، جيڪو منهنجو پنهنجو آهي، منهنجي اڳيان آهي. اي سليمان، هزار تو لاءِ آهن، ۽ ٻه سؤ انهن لاءِ جيڪي ان جي ميوي جي سار سنڀال ڪن ٿا.

اي باغن ۾ رهندڙ، منهنجا سنگتي تنهنجي آواز ڏانهن ڪن ڏيئي ويٺا آهن؛ مون کي بہ اهو ٻڌڻ ڏي.

اي منهنجا پيارا، جلدي اچ، ۽ مصالحن جي جبلن تي هرڻ يا جوان هرڻ جهڙو ٿي.