Μια σφραγίδα πάνω στην καρδιά
Η γυναίκα εύχεται να μπορούσε να δείξει την αγάπη της δημόσια χωρίς να την περιφρονούν, και ζητά να τεθεί σαν σφραγίδα πάνω στην καρδιά του. Η αγάπη είναι δυνατή σαν τον θάνατο, φλόγα του Πατέρα μας που οι πλημμύρες δεν μπορούν να πνίξουν και που το χρήμα θα την πρόσβαλλε. Εκείνη διάλεξε μόνη της.
8 1Αχ, να ήσουν σαν αδερφός μου, που θήλασε στα στήθη της μητέρας μου! Αν σε έβρισκα έξω, θα σε φιλούσα, και κανείς δε θα με περιφρονούσε. 2Θα σε οδηγούσα και θα σε έφερνα στο σπίτι της μητέρας μου—εκείνης που με δίδαξε. Θα σου έδινα να πιεις μυρωδάτο κρασί, τον χυμό από το ρόδι μου. 3Το αριστερό του χέρι είναι κάτω από το κεφάλι μου, και το δεξί του με αγκαλιάζει. 4Σας εξορκίζω, κόρες της Ιερουσαλήμ: μην ξυπνάτε ούτε να ταράζετε την αγάπη ώσπου να το θελήσει η ίδια.
5Ποια είναι αυτή που ανεβαίνει από την έρημο, γερμένη πάνω σ’ εκείνον που αγαπά; Κάτω από τη μηλιά σε ξύπνησα· εκεί σε κοιλοπόνεσε η μητέρα σου, εκεί κοιλοπόνεσε εκείνη που σε γέννησε.
6Βάλε με σαν σφραγίδα πάνω στην καρδιά σου, σαν σφραγίδα πάνω στο μπράτσο σου· γιατί η αγάπη είναι δυνατή σαν τον θάνατο, η ζήλια της αλύγιστη σαν τον τάφο. Αναβοσβήνει σαν φωτιά, η ίδια η φλόγα του Πατέρα μας. a a v6 Η φωτιά της αγάπης εδώ παίρνει το όνομά της από τον ίδιο τον Θεό — αυτή η αγάπη καίει με την ίδια τη φλόγα του Πατέρα μας, την πιο βαθιά πηγή κάθε αληθινής και άσβεστης αγάπης. 7Νερά πολλά δεν μπορούν να σβήσουν την αγάπη, ούτε ποτάμια να την παρασύρουν. Αν ένας άνθρωπος πρόσφερε όλο τον πλούτο του σπιτιού του για την αγάπη, θα τον περιφρονούσαν ολότελα.
8Έχουμε μια μικρή αδερφή, και δεν έχει ακόμη στήθη. Τι θα κάνουμε για την αδερφή μας τη μέρα που θα τη ζητήσουν σε γάμο; 9Αν είναι τείχος, θα χτίσουμε πάνω της έναν πύργο από ασήμι· αν όμως είναι πόρτα, θα την περικλείσουμε με σανίδες από κέδρο.
10Εγώ ήμουν τείχος, και τα στήθη μου ήταν σαν πύργοι· τότε στα μάτια του έγινα σαν εκείνη που βρίσκει ειρήνη. 11Ο Σολομώντας είχε ένα αμπέλι στη Βάαλ-χαμών· το νοίκιασε σε καλλιεργητές, και ο καθένας έπρεπε να φέρει 1.000 ασημένια νομίσματα για τον καρπό του. 12Το δικό μου αμπέλι, το ολότελα δικό μου, είναι μπροστά μου. Τα 1.000 είναι δικά σου, Σολομώντα, και τα 200 για εκείνους που φυλάνε τον καρπό του.
13Εσύ που κατοικείς στους κήπους, οι σύντροφοί μου αφουγκράζονται τη φωνή σου· άσε με να την ακούσω.
14Έλα γρήγορα, αγαπημένε μου, και γίνε σαν ζαρκάδι ή σαν νεαρό ελάφι πάνω στα βουνά με τα αρώματα.
